สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตจากระบบ

กลิ่นอายของสมุนไพรไคโรไลท์ระดับสูงคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่ารวินท์กลับไม่มีเวลาแม้แต่จะยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผุดพรายเต็มกรอบหน้าเรียว ปลายเรียวเล็บของเขาจดจ่ออยู่กับการควบคุมเปลวไฟสีฟ้าครามในหม้อปรุงยาอัจฉริยะ แรงสั่นสะเทือนระดับสามริกเตอร์ที่เกิดขึ้นจากใต้พื้นดินทำให้ขวดแก้วคริสตัลบนชั้นวางสั่นระรัวจนเกิดเสียงกระทบกันน่าหวเสียว รวินท์กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตากลมโตฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "รวินท์... ถอยออกมาก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เฮียครามในชุดสูทสีเข้มที่บัดนี้ยับยู่ยี่จากการต่อสู้ พุ่งตัวเข้ามาประชิดร่างบางอย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาคมกริบที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง บัดนี้กลับฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด มือหนาคว้าข้อแขนของรวินท์ไว้แน่นจนขึ้นรอยแดง "ไม่ได้นะเฮีย! ถ้าผมละมือตอนนี้ ยาต้านพิษวิญญาณจะล้มเหลวทันที แล้วพวกเราทุกคนในเขตการค้านี้จะกลายเป็นเหยื่อของไอ้หมอกทมิฬนั่น!" รวินท์หันไปตวาดกลับเสียงสั่น แต่แววตาเด็ดเดี่ยวไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ครามขบกรามแน่น สันจيปูดนูนขึ้นด้วยความโกรธกรุ่น ไม่ใช่โกรธรวินท์ แต่โกรธตัวเองที่ไร้พลังจะปกป้องคนในอ้อมแขนให้ปลอดภัยจากมหันตภัยครั้งนี้ ร่างสูงใหญ่ตัดสินใจก้าวเข้าไปยืนซ้อนด้านหลัง มือหนาทาบทับลงบนมือของรวินท์ที่กำลังควบคุมพลังเวทในเตาหลอม พลังปราณสีดำสนิทแผ่พุ่งออกมาจากตัวครามเพื่อช่วยประคองเสถียรภาพของหม้อปรุงยาเอาไว้ "ถ้าแกจะพัง ฉันจะพังไปกับแก... อยากทำอะไรก็ทำ ฉันคุมให้อยู่" น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นกระซิบอยู่ข้างใบหู รวินท์รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก ท่ามกลางความหนาวเหน็บของภัยพิบัติที่กำลังคืบคลาน ความอบอุ่นจากเฮียครามทำให้หัวใจที่เต้นรัวสงบลงครึ่งหนึ่ง ปัง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทิศตะวันออกของเขตเมือง กำแพงเวทมนตร์ชั้นนอกสุดที่สมาคมนักเวทสร้างไว้พังทลายลงในพริบตา หมอกควันสีเลือดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมรัตติกาลให้กลายเป็นสีฉานน่าสะพรึงกลัว ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอสีฟ้าใสของระบบร้านขายยาอัจฉริยะที่รวินท์คุ้นเคย ก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัว [แจ้งเตือนด่วนระดับวิกฤตสูงสุด!] [ตรวจพบแรงดันมานาเกินขีดจำกัดในดันเจี้ยนหลักระดับ SSS 'ซากปรักหักพังแห่งราชันโลหิต'] [สถานะ: กำลังจะระเบิด (Imminent Explosion) ในอีก 180 วินาที!] [คำเตือน: แรงระเบิดจะล้างผลาญรัศมี 50 กิโลเมตร สิ่งมีชีวิตอัตราการรอดชีวิต 0.0%!] ดวงตาของรวินท์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ตัวเลขถอยหลังสีแดงเพลิงกำลังกระพริบเตือนลมหายใจที่เหลืออยู่ 175... 174... "เฮีย... ดันเจี้ยนใหญ่กำลังจะระเบิด" รวินท์พึมพำออกมาเสียงสั่น มือที่ประคองหม้อปรุงยาเริ่มเย็นเฉียบ ครามกวาดสายตามองหน้าจอระบบที่ลอยอยู่กลางอากาศ ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดุดันเฉียบขาดที่ฉายชัดขึ้นมาแทนที่ มือหนาละจากหม้อปรุงยามาโอบเอวบางเข้าหาตัวแน่น ก่อนจะหยิบยาเม็ดสีทองอร่ามที่เพิ่งปรุงเสร็จส่งเข้าปากรวินท์อย่างรวดเร็ว "กลืนลงไป... แล้วเชื่อใจฉัน" ครามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองตรงไปยังใจกลางมหันตภัยที่กำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง รวินท์พยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อยาเม็ดนั้นละลายหายไป อาการเหนื่อยล้าจากการใช้พลังมานาเกินขีดจำกัดมลายหายไปในพริบตา ระบบส่งเสียงเตือนโค้งสุดท้าย 10... 9... 8... ทว่า ก่อนที่ตัวเลขจะนับถึงศูนย์ พื้นดินเบื้องล่างก็แยกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับการปรากฏกายของเงาดำมหึมาที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น เงาร่างที่ทำให้ทวีปนี้ต้องสั่นสะเทือน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับรวินท์และเฮียครามในตอนนี้นะคะ! ดาริกาส่องแสง