นักฆ่าในเงามืด

ปลายดาบเหล็กกล้าคมกริบเย็นเฉียบประทับลงบนผิวเนื้ออ่อนบริเวณลำคอของข้า กลิ่นคาวสนิมจางๆ โชยมาพร้อมกับลมหายใจที่เต็มไปด้วยไอสังหารของบุรุษตรงหน้า ‘หลี่จวิ้น’ พี่ชายร่วมสายเลือดที่ข้าเคยเรียกหาด้วยความรัก บัดนี้แววตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง “ท่านพี่... ความแค้นที่ถูกปลูกฝังจากคนพวกนั้น มันทำให้ท่านมองข้าเป็นเพียงเครื่องสังเวยเพื่อเกียรติยศที่ตายไปแล้วอย่างนั้นหรือคะ?” ข้าเอ่ยถามโดยไม่ขยับกายแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะบีบตัวจนเจ็บร้าว แต่ดวงตาของข้ายังคงจดจ้องใบหน้าของเขาอย่างแน่วแน่ หลี่จวิ้นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช “เกียรติยศ? อย่าได้พูดคำนี้ออกมาให้ข้าได้ยินอีกเลยเยว่เล่อ เจ้าขายวิญญาณให้บุรุษที่สั่งประหารตระกูลเราเพียงเพื่อความอยู่รอด เจ้าก็ไม่ต่างจากสุนัขรับใช้ที่เชื่องเชื่องรอเศษเนื้อจากโต๊ะเสวยของฮ่องเต้ทรราชนั่น!” เขากดคมดาบลงลึกจนข้ารู้สึกถึงหยาดเลือดอุ่นๆ ที่ซึมไหลออกมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ข้ากังวล สิ่งที่ข้ากังวลคือ ‘เขา’—จ้าวหานตี้ ฮ่องเต้ผู้ที่บัดนี้กำลังประทับอยู่หลังฉากกั้นไม้แกะสลักในตำหนักลับแห่งนี้ “หากการตายของข้าช่วยให้ท่านพี่รู้สึกว่าการล้างแค้นเสร็จสมบูรณ์ ก็จงลงมือเถอะค่ะ” ข้ากระซิบ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “แต่จำไว้นะคะพี่ชาย... วันที่ท่านแทงข้าลงไป ท่านจะไม่ได้ล้างแค้นให้ท่านพ่อท่านแม่ แต่ท่านจะทำลายความหวังเดียวที่จะกวาดล้างอัครมหาเสนาบดีเหวินให้สิ้นซากไปจากแผ่นดินนี้” มือของหลี่จวิ้นชะงักไปชั่วครู่ แววตาเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที—นั่นคือโอกาส *เคร้ง!* เสียงอาวุธลับพุ่งปะทะกับใบดาบของหลี่จวิ้นจนเบี่ยงวิถีไปทางอื่น ข้าฉวยโอกาสนั้นหมุนตัวหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ในจังหวะเดียวกันนั้น จ้าวหานตี้ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น ใบหน้าของเขานิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม หากแต่ในมือกลับถือกระบี่อาญาสิทธิ์ที่เปล่งประกายสีเงินวาวโรจน์ “เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงได้ถืออาวุธเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นในเช่นนี้” จ้าวหานตี้เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นมาทันที “ฮ่องเต้...” หลี่จวิ้นถอยหลังกรูด แววตากราดเกรี้ยวเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความแค้น “วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อคุยกับท่าน ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ท่านพรากไป!” ก่อนที่หลี่จวิ้นจะได้ขยับตัว ทหารองครักษ์นับสิบนายในชุดดำสนิทราวกับเงาพุ่งพรวดเข้ามาจากทางหน้าต่างและช่องลม พวกมันไม่ใช่ทหารหลวง แต่นักฆ่าเหล่านี้สวมหน้ากากรูปยักษ์—สัญลักษณ์ของหน่วยเงาที่อัครมหาเสนาบดีเหวินเลี้ยงไว้! “คราวนี้นี่เอง...” จ้าวหานตี้พึมพำ ก่อนจะหันมามองข้าด้วยสายตาที่สื่อสารกันเพียงลำพัง “เยว่เล่อ อยู่หลังข้า” การต่อสู้ตะลุมบอนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและโหดเหี้ยม เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องไปทั่วตำหนัก เลือดสีแดงฉานกระเซ็นลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวนวล ข้าคว้ามีดพกที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาช่วยต้านทานนักฆ่าที่พุ่งเข้ามาหมายจะปลิดชีพฮ่องเต้ ความเป็นความตายบีบคั้นจนแทบลืมหายใจ แต่ละกระบวนท่าที่ข้าใช้ออกไปคือการเดิมพันด้วยชีวิต “เจ้าจะปกป้องมันไปทำไม!” หลี่จวิ้นตะโกนขึ้นท่ามกลางวงล้อม ขณะที่เขาเองก็ต้องรับมือกับนักฆ่าที่เหวินสั่งมาเพื่อกำจัดพยานอย่างเขาด้วยเช่นกัน “เหวินใช้เราเป็นเบี้ย! มันต้องการให้เราฆ่ากันเองเพื่อให้ฮ่องเต้องค์นี้สวรรคตโดยที่มันไม่เปื้อนเลือด!” จ้าวหานตี้ไม่ตอบโต้ แต่เขากลับพลิ้วกายเข้าหาข้าแล้วดึงตัวข้าหลบวิถีธนูอาบยาพิษที่พุ่งผ่านหน้าไปเพียงคืบ แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดุร้ายที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน “เยว่เล่อ ฟังข้า... ประตูลับหลังตู้หนังสือขวาขวามือ หากข้าตาย เจ้าต้องออกไปให้ได้ แล้วไปพบแม่ทัพหยางที่ชายแดน บอกเขาว่า ‘รอยร้าวบนหยกคือสัญญาณแห่งการเริ่มสงคราม’ เข้าใจหรือไม่!” “ท่านพูดเรื่องอะไร! ข้าไม่ทิ้งท่าน!” ข้าตวาดกลับ มือยังคงแทงเข้าที่หัวใจของนักฆ่าคนหนึ่งจนมิดด้าม ในวินาทีที่ดูเหมือนพวกเราจะได้เปรียบ เสียงระเบิดควันดังกึกก้องขึ้นกลางตำหนัก ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นหูของชายชราผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ—อัครมหาเสนาบดีเหวิน ก้าวเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ท่ามกลางหมอกควันสีเทา ในมือของเขามีร่างของสตรีคนหนึ่งที่ข้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี นางคือ ‘หลินเอ๋อ’ สาวใช้คนสนิทที่ข้าคิดว่าปลอดภัยที่สุด นางถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนและมีรอยช้ำไปทั่วใบหน้า “ดูเอาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ “การแสดงละครระหว่างพี่น้องร่วมสายเลือดกับฮ่องเต้ผู้รักประชาชนช่างน่าประทับใจนัก... แต่เสียใจด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ คืนนี้จะไม่มีใครรอดออกไปจากตำหนักนี้ได้เลย” เขากระตุกโซ่ในมืออย่างแรงจนหลินเอ๋อกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันมามองที่หน้าอกของจ้าวหานตี้—รอยเลือดเริ่มแผ่ขยายเป็นวงกว้างจากการถูกธนูอาบยาพิษยิงเข้าเมื่อครู่ จ้าวหานตี้ทรุดเข่าลงกับพื้นทันที! ข้าตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ นี่ไม่ใช่แผนการที่วางไว้... ทุกอย่างกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา! หลิวเยี่ยนซีหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับเหตุการณ์พลิกผันในบทนี้และรอติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ!