ม่านหมอกในตำหนักเย็น

“หากข้าตายในตำหนักเย็นแห่งนี้ ตระกูลหลี่ที่เหลืออยู่จะยังคงได้รับความเมตตาจากท่านเสนาบดีหรือไม่ หรือท้ายที่สุดแล้ว... พวกเขาจะกลายเป็นเพียงหมากที่หมดค่าเพียงเพราะข้าไร้ซึ่งลมหายใจ?” เสียงของหลี่เยว่เล่อราบเรียบดุจผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังผนังอิฐสีเทาที่ผุพังของตำหนักเย็นกลับวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟแห่งความอาฆาตที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสุขุม มือเรียวบางที่สั่นเทาเพียงเล็กน้อยซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อผ้าไหมหยาบกร้านที่นางจำใจต้องสวมใส่แทนอาภรณ์หรูหราจากบ้านเดิม ตรงหน้าของนางคือ ‘หงกงกง’ ขันทีเฒ่าผู้ดูแลตำหนักเย็นที่กำลังวางถาดชาใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ผุๆ ด้วยท่าทีเชื่องช้า เขามิได้ตอบคำถามของนางทันที หากแต่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยเหี่ยวย่นที่ดูคล้ายกับรอยแตกบนผืนดินแห้งแล้ง ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงประหนึ่งงูพิษที่จ้องมองเหยื่อ “พระสนมหลี่... คำถามของท่านควรเก็บไว้ถามตัวเองก่อนดื่มชาถ้วยนี้เสียดีกว่า” หงกงกงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ในวังหลวงแห่งนี้ ไม่มีใครอยู่รอดด้วยความหวัง มีเพียงผู้ที่รู้จักยอมจำนนต่อกระแสลมที่เปลี่ยนทิศเท่านั้นที่ได้ไปต่อ ท่านถูกส่งมาที่นี่ในฐานะหมากตัวหนึ่ง และหมากที่อยู่ในกระดานของท่านอัครมหาเสนาบดีเหวิน... หากไม่เดินตามหมากตาที่กำหนดไว้ ก็มีเพียงทางเดียวคือการถูกเขี่ยทิ้งเสีย” หลี่เยว่เล่อไม่แม้แต่จะปรายตาแลถ้วยชาที่มีไอระเหยจางๆ กลิ่นของมันฉุนกึกด้วยกลิ่นดอกเหมยที่อบอวลผิดปกติ นางทราบดีว่าในม่านหมอกที่ปกคลุมตำหนักเย็นแห่งนี้ ความตายไม่ได้มาในรูปแบบของคมดาบเสมอไป แต่มันมักมาพร้อมกับมธุรสรสหวานที่ซ่อนพิษร้ายไว้ภายใน นางลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงที่เพรียวระหงของนางทำให้บรรยากาศรอบกายดูเปลี่ยนไปราวกับมิใช่เพียงสตรีตกอับในตำหนักร้าง แต่เป็นราชสีห์ที่เพียงรอเวลาตะปบเหยื่อ “ฝากบอกท่านเสนาบดีเหวินด้วยว่า หมากตัวนี้มีชีวิตและมีความคิด หากเขาส่งข้ามาเพื่อทำลายบัลลังก์ของฮ่องเต้ เขาก็ควรเตรียมใจไว้ด้วยว่า หมากตัวนี้อาจจะฝังเขี้ยวลงบนมือผู้ที่ถือกระดานอยู่เองเช่นกัน” หงกงกงชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเวทนาเป็นความระแวดระวัง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจ ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าที่เคย หลี่เยว่เล่อเดินไปที่หน้าต่างไม้เก่าๆ ที่บานพับเริ่มผุพัง นางมองออกไปเห็นเงาตะคุ่มของกำแพงวังชั้นในที่สูงตระหง่าน แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหมอกทำให้ทุกอย่างดูพร่าเลือน ความแค้นจากการที่บิดาของนางถูกใส่ร้ายจนต้องโทษประหารยังคงฝังลึกอยู่ในกระดูก การเข้าวังในครั้งนี้คือความเสี่ยงที่เดิมพันด้วยชีวิต แต่หากนางไม่ก้าวเข้ามาใน 'ถ้ำเสือ' แห่งนี้ นางก็ไม่มีวันรู้เลยว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลหลี่ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบเชียบดังก้องมาจากมุมมืดของตำหนัก หลี่เยว่เล่อชักปิ่นหยกที่ซ่อนอยู่ออกมาทันที เตรียมพร้อมที่จะป้องกันตัว แต่แล้วร่างของบุรุษผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืด เขาอยู่ในชุดเครื่องแบบขันทีชั้นผู้น้อย ทว่าท่าทางการเดินและรัศมีที่แผ่ออกมากลับดูสูงส่งอย่างประหลาด ใบหน้าของเขาคมคายเรียบเฉย ดวงตาคู่นั้นลึกซึ้งดุจเหวลึก “เจ้ากล้าหาญเกินตัวไปแล้ว หลี่เยว่เล่อ” เสียงของบุรุษผู้นั้นทุ้มต่ำและกังวานในความมืด “การท้าทายอัครมหาเสนาบดีเหวินตั้งแต่วันแรกที่เหยียบเข้าวังหลวง มิใช่หนทางของการเอาตัวรอด... แต่เป็นหนทางของการรนหาที่ตาย” หลี่เยว่เล่อหรี่ตามองเขา แม้จะอยู่ในชุดคนรับใช้ แต่นางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอำนาจที่มิอาจปลอมแปลงได้ “ใครส่งท่านมา? หรือว่า... ท่านคือหมากอีกตัวที่ท่านเสนาบดีเหวินใช้เพื่อทดสอบความภักดีของข้า?” บุรุษผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่ชิ่ง เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนาง แผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับสายลม “ข้ามิใช่หมากของใครทั้งนั้น... ในเมื่อเจ้ามีความแค้นที่ต้องชำระ และข้ามีความต้องการที่จะล้างบางพวกขุนนางกังฉินที่กัดกินแผ่นดินของเรา เจ้าและข้า... เรามาทำข้อตกลงกันเถอะ” เขาเอื้อมมือออกไปดึงปิ่นหยกจากมือนางออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะวางหน้ากากสีดำสนิทลงบนฝ่ามือของนางแทน “พรุ่งนี้ยามสาย เจ้าจะถูกเรียกตัวไปพบฮ่องเต้ จงเลือกเอาว่า... เจ้าจะเป็นเพียงนางสนมที่รอวันตายในตำหนักเย็น หรือจะเป็น 'ม่านหมอก' ที่คอยบดบังคมดาบให้ข้า แล้วเราจะมาดูกันว่า แผ่นดินที่ผุพังนี้ ใครกันแน่ที่จะเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์หน้าใหม่!” สิ้นคำพูดนั้น เขาก็ถอยหลังกลับเข้าสู่เงามืดทิ้งให้นางยืนนิ่งอึ้งอยู่กับหน้ากากในมือ ทว่าก่อนที่เขาจะลับหายไปจากสายตา เสียงประตูตำหนักเย็นก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของทหารองครักษ์หลวงนับสิบชีวิตที่ชักดาบออกมาขวางทางเข้าออกทั้งหมด "หลี่เยว่เล่อ!" เสียงประกาศกร้าวขององครักษ์ประจำวังหลวงดังก้อง "ฮ่องเต้มีรับสั่งให้จับกุมตัวนางสนมหลี่ทันที ในข้อหาลอบติดต่อกับสายลับต่างแคว้นในเขตตำหนักเย็น!" หลี่เยว่เล่อกำหน้ากากในมือแน่น หัวใจเต้นรัวดุจกลองศึก นางมองออกไปนอกตำหนัก เห็นชายในชุดขันทีคนนั้นหันกลับมาสบตานางเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะจางหายไปในความมืดมิด ทิ้งให้นางต้องเผชิญหน้ากับกองทัพทหารที่ดาหน้าเข้ามาหมายจะปิดฉากชีวิตของนางตั้งแต่คืนแรกที่เข้าวัง! หลิวเยี่ยนซีหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องราวการเผชิญหน้าในครั้งนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปพร้อมกับหลี่เยว่เล่อนะคะ