ก้าวแรกสู่อาเธอร์เทียร์

"ถ้าเจ้ายังคำนวณวงแหวนรูนผิดพลาดอีกแค่เศษเสี้ยวของมิลลิเมตร แรงดันมานาที่สะสมอยู่ในห้องโถงนี้จะเปลี่ยนร่างของพวกเราให้กลายเป็นผุยผงภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที... และข้าขอบอกตามตรงนะ ว่าข้าไม่อยากตายด้วยการระเบิดที่ไร้รสนิยมแบบนั้นเลยสักนิดครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอื้อiนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความโกลาหลของโถงต้อนรับขนาดมหึมา เรย์ วาลเทอร์ ขยับกรอบแว่นทรง Themis ของตนเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนภาพของกลุ่มนักเรียนใหม่ที่กำลังวิ่งพล่านราวกับฝูงมดแตกฮือ เอกสารทุนการศึกษาอันดับหนึ่งในมือของเขาถูกม้วนเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตรงกันข้ามกับหัวใจที่กำลังประเมินสถานการณ์รอบตัวด้วยความเร็วสูง อาเธอร์เทียร์ สถาบันเวทมนตร์อันดับหนึ่งของทวีป ไม่เคยปรากฏในบันทึกประวัติศาสตร์เล่มใดว่ามีความสงบเรียบร้อยในวันปฐมนิเทศ และวันนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น กลิ่นอายของมานาบริสุทธิ์เข้มข้นจนเกือบจะควบแน่นเป็นหยดน้ำลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เสาหินแกรนิตสีนิลสลักลวดลายอักษรโบราณกำลังสั่นสะเทือนเบาๆ จากแรงกระแทกของการทดสอบพลังเวทมนตร์รอบปฐมฤกษ์ที่จัดขึ้นอย่างไร้ระเบียบโดยสภานักเรียน เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายกมือขึ้นปัดเศษผงละอองเวทมนตร์สีทองที่ลอยมาติดกับเสื้อคลุมสีเทาเข้มตัดขอบเงิน—สัญลักษณ์บ่งบอกถึงสถานะนักเรียนทุนผู้มาพร้อมกับภาระอันหนักอึ้ง "นั่นไงล่ะ! ข้าบอกแล้วว่าเด็กทุนปีนี้มีแต่พวกน่าเบื่อที่เอาแต่ยืนคำนวณตัวเลขสถิติแทนที่จะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ" สุ้มเสียงกวนประสาทที่เจือไปด้วยรอยยิ้มขี้เล่นดังขึ้นจากด้านหลัง เรย์ไม่จำเป็นต้องหันไปมองด้วยซ้ำ เขารู้จักคลื่นความถี่ของมานารอบตัวเจ้านายของเสียงนั้นดีเสียยิ่งกว่าตำราเวทมนตร์พื้นฐานเล่มไหนๆ เซเลนา มอนต์โกเมอรี ปรากฏกายขึ้นราวกับภูตพรายที่หลุดออกมาจากหน้าหนังสือต้องห้าม อาจารย์สาวประจำภาควิชาเวทมนตร์ประยุกต์ในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นทอง ปลายผมสีเงินยวงของเธอยุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับคนเพิ่งตื่นนอน ทั้งที่ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกลับฉายแววเจ้าเล่ห์และรู้ทันโลกเสียยิ่งกว่าใครในอาเธอร์เทียร์ เธอกำลังถือแก้วเซรามิกบรรจุของเหลวสีชาอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรป่า "ถ้าการกระโดดโลดเต้นหมายถึงการทำให้อุปกรณ์ตรวจวัดมานาเกรด S พังคามือจนอาจารย์คุมสอบต้องเป็นลมล้มพับไปถึงสามคนล่ะก็ ผมคิดว่าความน่าเบื่อของผมคงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าสำหรับงบประมาณของสถาบันนะครับ อาจารย์เซเลนา" เรย์ตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากแผ่นป้ายประกาศรายชื่อหอพัก เซเลนาหัวเราะร่อในลำคอ ดวงตาสีอำพันหรี่ลงเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเรย์ต้องขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการเว้นระยะห่างจากตัวอันตราย "แหม พูดจาได้น่ารักน่าชังสมกับที่เป็นศิษย์ก้นกุฏิที่ข้าอุตส่าห์ไปแย่งชิงมาจากคณาจารย์สายอนุรักษ์นิยมพวกนั้นจริงๆ... รู้ไหม เรย์ วาลเทอร์ ว่าการเป็นที่หนึ่งไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะต้องแบกโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่า เด็กดีควรจะหัดสร้างความปั่นป่วนให้มากกว่านี้หน่อยนะ" "ผมไม่มีนโยบายสร้างภาระเพิ่มให้กับตารางชีวิตของตัวเองครับ โดยเฉพาะภาระที่มีชื่อว่าอาจารย์เซเลนา" เรย์ตอบเสียงเรียบ แต่กระแสมานาในร่างกายกลับเริ่มหมุนเวียนเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันที่เขามักจะสัมผัสได้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้หญิงสาวผู้นี้ และสัญชาตญาณของเขาก็ไม่เคยผิดเพี้ยน ทันใดนั้น เสียงระฆังเวทมนตร์ประจำหอคอยกลางก็ดังสนั่นหวั่นไหว กังวานลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ มิติรอบตัวสั่นระริกราวกับผืนน้ำที่ถูกโยนก้อนหินลงไป อักษรรูนโบราณที่สลักอยู่บนเสาหินแกรนิตเปลี่ยนจากสีทองอร่ามเป็นสีแดงฉานในชั่วพริบตา นักเรียนนับร้อยชีวิตในโถงต้อนรับต่างหยุดชะงัก เสียงกรีดร้องและการพูดคุยเงียบหายไป ถูกแทนที่ด้วยความกดดันอันมหาศาลที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก "เกิดอะไรขึ้น..." ใครบางคนพึมพำด้วยความตื่นตระหนก เซเลนารอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาสีอำพันคู่สวยเปลี่ยนเป็นประกายคมกลาวที่น่าเกรงขาม เธอไม่ได้ดูขี้เล่นอีกต่อไปแล้ว บรรยากาศรอบตัวเธอกลายเป็นความนิ่งสงบที่น่าสะพรึงกลัวราวกับพายุที่กำลังก่อตัว "ดูท่าทางว่า... ของเล่นชิ้นโปรดที่ข้าซ่อนเอาไว้ใต้ชั้นใต้ดินของหอพัก จะตื่นเร็วกว่ากำหนดเสียแล้วสิครับ" เซเลนาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม พื้นหินอ่อนเบื้องล่างของพวกเขาก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดของมานาสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นมาราวกับเสาเพลิง กลิ่นอายโบราณที่สาบสูญไปนานนับร้อยปีแผ่ขยายออกปกคลุมทั่วบริเวณ และในใจกลางกลุ่มควันสีทมิฬนั้น ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาก็เปิดขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั้งรากฐานของอาเธอร์เทียร์ [ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษเริ่มทำงาน...] [ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ: อสูรพิทักษ์แห่งสนทยา (Unknown Origin)] [เงื่อนไขบังคับ: ศิษย์ก้นกุฏิเรย์ วาลเทอร์ และอาจารย์เซเลนา ต้องร่วมมือกันระงับเหตุภายใน 10 นาที มิฉะนั้นเขตแดนสถาบันจะล่มสลาย] เรย์มองหน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าสลับกับรอยยิ้มมุมปากที่กลับมาปรากฏบนใบหน้าของอาจารย์สาวอีกครั้ง "เอาล่ะ เรย์... บทเรียนแรกของเจ้าในอาเธอร์เทียร์ เริ่มต้นตรงนี้แหละครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับเราในดินแดนเวทมนตร์แห่งนี้นะครับ