สมการความซวยเริ่มต้นที่โรงยิม

เสียงรองเท้าผ้าใบเบอร์สิบเอ็ดที่บดขยี้ลงบนพื้นยางมะตอยของโรงยิมอเนกประสงค์ คือเสียงเดียวกับความพินาศย่อยยับในชีวิตของมินตรา ณ วินาทีนี้ “ความน่าจะเป็นที่มนุษย์เราจะทำกาแฟหกใส่เอกสารวิจัยความหนาแปดสิบหน้าก่อนส่งอาจารย์ภายในสิบนาที มีค่าเท่ากับศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่ง... แต่ยินดีด้วยครับ คุณมินตรา คุณเพิ่งสร้างสถิติใหม่ให้คณะสถิติประยุกต์ด้วยการทำมันหกเลอะเสื้อนิสิตคนอื่นแทน” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ราบเรียบราวนับเลขอารบิกดังขึ้นเหนือหัว ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกล้ามบาสเกตบอลสีดำสนิทเบอร์ 7 ยืนค้ำหัวเธออยู่ กลิ่นกายผสมผสานระหว่างเหงื่อจางๆ และความเย็นชาพุ่งปะทะจมูก ธันวา กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย และเซ็นเตอร์แบ็คหน้าตายผู้ขึ้นชื่อว่าดุยิ่งกว่าหมาป่าในเขตป่าสงวน กำลังก้มมองคราบสีน้ำตาลเข้มที่แผ่ขยายเป็นวงกว้างบนอกเสื้อสีขาวสะอาดของตัวเองอย่างใจเย็น... เย็นเสียจนน่ากลัว มินตราเม้มปากแน่น หัวสมองที่ปกติทำงานด้วยตรรกะความน่าจะเป็นและสมการคณิตศาสตร์ขั้นสูง ตอนนี้กลับชัตดาวน์สนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงกลมเงยขึ้นมองคู่กรณี เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างคนไม่ยอมแพ้ แม้ในใจจะแอบกรีดร้องด้วยความซวยระดับสิบกะโหลก “ฉันไม่ได้ตั้งใจ... นายก็เดินมาตัดหน้าฉันพอดีต่างหาก ธันวา” เธอเถียงเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “แล้วอีกอย่าง นายควรจะหัดมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินออกจากสนามบาสตอนที่คนอื่นเขากำลังเดินผ่านสิ” “สนามบาสมีไว้เล่นบาสครับ ไม่ใช่สนามเดินแฟชั่นโชว์หรอกนะ” ธันวาตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบสีดำสนิทมองเธอนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับทรงพลังพอจะทำให้คนตรงหน้าหายใจไม่ทั่วท้อง “และการที่เธอเดินใจลอยถือแก้วกาแฟแก้วโตเข้ามาในเขตหวงห้ามของทีมบาส... นั่นคือความผิดพลาดในแง่ของการบริหารความเสี่ยงระดับอนุบาล” “นี่นายว่าฉันโง่เหรอ!” “ผมไม่ได้พูด... แต่ถ้าเธอร้อนตัวก็ช่วยไม่ได้” ธันวาปรายตามองเอกสารกราฟแท่งและตัวเลขสถิติที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะย่อตัวลงเก็บมันขึ้นมาทีละแผ่นด้วยท่าทางนิ่งสงบ การเคลื่อนไหวของเขามีความคล่องแคล่วและแม่นยำแบบนักกีฬาอาชีพ ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายขึ้นมา แล้วยื่นมันคืนให้เธอ มินตรารับเอกสารคืนด้วยความหงุดหงิด เธอยอมรับว่าเธอเป็นคนซุ่มซ่ามในเวลาคับขัน แต่การโดนผู้ชายหน้านิ่งคนนี้พูดจาเชือดเฉือนด้วยเหตุผลเชิงตรรกะ มันทำให้ศักดิ์ศรีของว่าที่นักวิเคราะห์ข้อมูลระดับท็อปของภาควิชาสั่นคลอนอย่างรุนแรง “โอ๊ะโอ... กลิ่นกาแฟหอมเตะจมูกมาถึงข้างนอกเลยแฮะ เกิดอุบัติเหตุอะไรกันรึเปล่าครับเนี่ย คนสวย” เสียงทุ้มกวนประสาทดังแทรกขึ้นพร้อมกับร่างสูงของ พีท กัปตันทีมคู่แข่งและเพื่อนสนิท (ที่สถานะเหมือนศัตรูหัวใจกลายๆ) ของธันวา ก้าวเข้ามาในโรงยิมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พีทส่งสายตาแพรวพราวมาให้มินตรา ก่อนจะเหลือบมองคราบกาแฟบนเสื้อของธันวาแล้วหัวเราะในลำคอ “ว้าว ธันวา นายโดนสาวสาดกาแฟใส่ตั้งแต่ยังไม่เริ่มซ้อมเลยเหรอเนี่ย สงสัยเสน่ห์นายจะแรงเกินต้านจนคนเขาอยากมาร์กตัวตนไว้บนเสื้อนายล่ะมั้ง” ธันวาปรายตามองพีทด้วยหางตา รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านรอบตัวเขายิ่งกว่าเดิม “ถ้าว่างมากนัก ก็ไปวอร์มร่างกายซะพีท สนามนี้ไม่ได้ต้อนรับคนว่างงาน” “ใจเย็นน่าเพื่อน ฉันแค่อมยิ้มกับความบังเอิญที่น่ารักต่างหาก... ว่าแต่น้องมินตราครับ สนใจเปลี่ยนมารับหน้าที่เก็บสถิติให้ทีมพี่แทนไหมครับ รับรองว่าพี่ไม่มีทางปล่อยให้กาแฟหกใส่เสื้อน้องแน่ๆ มีแต่จะคอยดูแลอย่างดีเลย” พีทหันมาหยอดคำหวานใส่เธอทันทีตามนิสัยเจ้าชู้ประตูดิน มินตราถอนหายใจยาวเหยียด เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับใครทั้งนั้น วันนี้เธอมีภารกิจสำคัญที่ถูกอาจารย์มอบหมายให้มา "บังคับ" เก็บสถิติการซ้อมของทีมบาสฯ เพื่อทำโปรเจกต์จบการศึกษา ซึ่งถ้าไม่ใช่เพราะเงื่อนไขบังคับ เธอไม่มีทางเอาตัวเองมาติดแหงกอยู่ในดงผู้ชายเหงื่อท่วมพวกนี้เด็ดขาด “ฉันไม่ได้มาเล่นๆ ค่ะ ฉันมาทำงาน” มินตราเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นมืออาชีพที่สุด แม้สภาพจิตใจจะยับเยินพอๆ กับเอกสารในมือ “และฉันคือคนที่ถูกมอบหมายให้มาเป็นนักวิเคราะห์สถิติประจำทีมของพวกนาย... ในภาคเรียนนี้” บรรยากาศในโรงยิมพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ พีทเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ ส่วนธันวา... ชายหนุ่มนิ่งค้างไปเสี้ยววินาที นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ “นักวิเคราะห์สถิติคนใหม่?” ธันวา ทวนคำเสียงต่ำ “อาจารย์ส่งเด็กฝึกงานมาฆ่าตัวตายชัดๆ” “พูดให้มันน้อยๆ หน่อยนะธันวา!” มินตราของขึ้นทันที เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างลืมตัว จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือแค่คืบเดียว กลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาปะทะเข้าจมูกเธออย่างจัง ทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อย “ฉันผ่านวิชาสถิติขั้นสูงมาด้วยเกรดเอทุกตัว และฉันจะพิสูจน์ให้ไอ้กัปตันหน้าตายอย่างนายเห็นว่า ข้อมูลที่ฉันเก็บ จะทำให้ทีมของนายชนะการแข่งขันทุกแมตช์อย่างไร้รอยต่อ!” ธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานอกกรอบแว่นของเธอ ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินลงบนหน้าผากเธอ มินตราพลันรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะจนดังสะท้อนก้องในหู “งั้นก็พิสูจน์ให้ดูสิครับ...” เสียงกระซิบต่ำทุ้มดังแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ ชวนให้ขนลุกซู่ “ว่าสมการความซวยของผู้หญิงปากเก่งอย่างเธอ จะมีค่ามากกว่าศูนย์จริงๆ” ในจังหวะที่หัวใจของมินตรากำลังเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงปรบมือดังแปะๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักจากด้านหลังประตูโรงยิมก็ทำลายบรรยากาศตึงเครียดนั้นลง “อู๊ยยย... เปิดฉากวันแรกก็ชิดใกล้กันขนาดนี้เลยเหรอคะคุณเพื่อนรัก!” เสียงใสแจ๋วของ ปาล์มมี่ เพื่อนสนิทตัวดีดังขึ้น พร้อมกับร่างเล็กที่โผล่พรวดเข้ามาในโรงยิมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เกินเบอร์ “ฉันนึกว่ามาดูซ้อมบาส ที่ไหนได้... นึกว่ากำลังดูซีรีส์เกาหลีฉากพระนางปะทะคารมกันซะอีก!” มินตราสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยหลังออกมาจากธันวาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวเนียนยามนี้ขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนความโกรธ เธลือกหันไปมองเพื่อนสนิทที่ทำหน้าลอยชายไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยปากด่าเพื่อนรัก ประตูโรงยิมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของบุคคลที่สามก้าวเข้ามา... บุคคลที่ไม่คาดฝันว่าจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ในเวลาแบบนี้ ธันวาหันไปมองตามเสียงนั้น และทันทีที่นัยน์ตาคมกริบปะทะเข้ากับผู้มาใหม่ รังสีความเย็นชากลับถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในพริบตาเดียว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในสมการความรักครั้งนี้กับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ --- **สแลมดังก์สื่อรัก** ---