โปรเจกต์หินกับบอสจอมเผด็จการ

“ถ้าคุณคิดว่าลายเซ็นบนสัญญาฉบับนี้มีค่าแค่กระดาษเปล่า ผมแนะนำให้คุณฉีกมันทิ้งแล้วเดินออกไปจากห้องนี้ซะ คุณธาริน” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกในห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุง ธาริน สถาปนิกหนุ่มร่างโปร่งในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบกริบไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่ของคนตรงหน้าแม้แต่น้อย เขาวางปากกาลงบนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงระยับด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของดวงตาสีเข้มดุดัน “ถ้าผมฉีก ผมก็เสียค่าปรับตามสัญญาที่ตกลงกันไว้ แต่ถ้าคุณพายุยังยืนกรานจะเปลี่ยนโครงสร้างหลักของอาคารในนาทีสุดท้ายแบบนี้ คนที่จะเสียมากกว่าผมก็คือ 'ความน่าเชื่อถือ' ของคุณเอง... ซึ่งสำหรับซีอีโอระดับคุณ ผมคิดว่ามันคงแพงกว่าค่าจ้างผมเป็นร้อยเท่า จริงไหมครับ?” พายุหรี่ตาลง มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออกระหว่างความรำคาญหรือความสนใจที่ถูกจุดติดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในโลกของพายุ ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ และอยู่ใต้การควบคุมของเขาเสมอ แต่ธารินคือตัวแปรที่เขาควบคุมไม่ได้มาตลอดสามสัปดาห์ “อย่ามาสั่งสอนผมเรื่องธุรกิจ” พายุก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โถมไอความร้อนที่คุกรุ่นอยู่ข้างในใส่ร่างโปร่งที่ยังยืนหยัดอย่างองอาจ “โปรเจกต์นี้คือหน้าตาของบริษัท ถ้ามันไม่เป็นอย่างที่ผมต้องการ ก็ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น” “งั้นคุณก็วาดเองสิครับ” ธารินสวนกลับทันควัน พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนจะกวนประสาทแต่แฝงด้วยความมั่นใจ “เพราะถ้าต้องการผลลัพธ์ที่ฝืนกฎฟิสิกส์และหลักสถาปัตยกรรมขนาดนี้ ผมว่าจ้างนักมายากลน่าจะตอบโจทย์กว่าจ้างผมนะครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดละ บรรยากาศรอบตัวเหมือนไฟฟ้าสถิตที่รอวันปะทุ พายุโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของซีอีโอหนุ่มผสมกับกลิ่นจางๆ ของกาแฟดำเตะจมูกธารินอย่างจัง มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายและชวนใจสั่นโดยไม่รู้ตัว “ปากเก่งนักนะ” พายุกระซิบชิดใบหู “อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าผมทำให้คุณเถียงไม่ออกในห้องทำงานของผม คุณจะยังรักษาความมั่นใจแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน” “ลองดูไหมล่ะครับ” ธารินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าหัวใจเขากลับเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกที่พายุแผ่ซ่านออกมามันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้อย่างลึกซึ้ง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันตรึงเครียด ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเสแสร้งเต็มทน “ขอโทษทีค่ะที่ขัดจังหวะ แต่ดูเหมือนว่า 'คนโปรด' คนใหม่ของคุณพายุจะยังไม่ค่อยเข้าใจระบบงานของที่นี่สินะคะ” รินรดาเอ่ยพลางปรายตามองธารินด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะเดินเข้ามาคล้องแขนพายุอย่างถือวิสาสะ พายุชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเย็นชาของเขาดูเปลี่ยนไปเป็นความเรียบเฉยที่ไร้ความรู้สึก ธารินมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่แค่นหัวเราะในใจ ความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในอดีตของสองคนนี้คือสิ่งที่เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยว แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะใจร้ายกับเขามากกว่าที่คิด “ผมว่าผมขอตัวกลับไปเตรียมแบบต่อดีกว่าครับ ดูเหมือนว่าคุณพายุจะมี 'ธุระ' สำคัญที่ต้องเคลียร์ให้จบก่อน” ธารินคว้ากระเป๋าเตรียมจะเดินเลี่ยงออกมา แต่ทว่ามือหนาของพายุกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่นจนเกือบเจ็บ “ใครบอกว่าให้ไป?” พายุตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคมปลาบจ้องเขม็งไปที่รินรดา ก่อนจะหันมามองธารินด้วยแววตาที่ทำให้สถาปนิกหนุ่มต้องหยุดกะทันหัน “ริน... ออกไปซะ ผมไม่ได้เรียกคุณมา” “แต่พายุคะ!” “ผมบอกให้ออกไป!” เสียงตวาดกร้าวของพายุทำให้แม้แต่ธารินยังต้องนิ่งอึ้ง เขาหันกลับมามองใบหน้าของซีอีโอหนุ่มที่ตอนนี้ฉายแววความเกรี้ยวกราดอย่างปิดไม่มิด พายุกระชากข้อมือเขาจนตัวธารินถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งเต็มแรง ประตูห้องถูกปิดลงดังปังด้วยแรงเตะของพายุ ทิ้งให้รินรดายืนตะลึงอยู่หน้าห้องคนเดียว ส่วนภายในห้อง... พายุยังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของธารินราวกับจะดูดกลืนวิญญาณกันให้แหลกคามือ ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันจนแยกไม่ออก “ทีนี้...” พายุเอ่ยเสียงพร่า มือที่เคยจับข้อมือเลื่อนขึ้นมาเชยคางธารินไว้มั่น “บอกผมมาสิ... ว่าคุณจะรับผิดชอบยังไง กับการที่ทำให้ผมสติแตกจนไม่เป็นตัวของตัวเองตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้า” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแซ่บในบทเริ่มต้นนี้ หวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นกับความสัมพันธ์ที่กำลังจะปะทุในตอนต่อไปนะครับ! ราชันย์หอกทมิฬ