นอกเวลางานคือคนแปลกหน้า

"คุณมาทำอะไรที่นี่ คุณธาริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง ธารินชะงักมือที่กำลังหยิบแก้วแชมเปญวางบนถาดของบริกร เขาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทันที พายุในชุดสูททักซิโด้เนี้ยบกริบยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มจอมปลอมเพื่อต้อนรับแขกเหรื่อในงานการกุศลยามค่ำคืนนี้ บัดนี้กลับเรียบเฉยจนน่ากลัว "งานเลี้ยงเปิดตัวโครงการใหม่ของบริษัทคุณ ก็ต้องมาในฐานะสถาปนิกที่รับผิดชอบงานไงครับ หรือว่าคุณพายุจำไม่ได้ว่าจ้างใครมาคุมโปรเจกต์นี้?" ธารินย้อนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาท้าทาย มือเรียวสวยยกขึ้นจัดปกเสื้อสูทของตนเองให้เข้าที่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาปะทะกับผู้ชายคนนี้ และเขาก็รู้วิธีจัดการกับความเย็นชาของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี พายุหรี่ตาลง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้า ราวกับต้องการจะแสกนให้ทะลุปรุโปร่ง "นอกเวลางาน ผมจำกัดนิยามของ 'คนร่วมงาน' ไว้แค่คนที่ไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของผม หวังว่าคุณจะเข้าใจภาษามนุษย์นะ" "อ้อ... งั้นขอโทษทีครับ พอดีผมลืมไปว่าคุณพายุ 'คนเก่ง' มักจะมีมาตรฐานความปกติที่ไม่เหมือนชาวบ้านเขา" ธารินแค่นยิ้มมุมปาก เดินเฉียดไหล่แกร่งนั้นไปอย่างไม่แยแส บรรยากาศในงานกาล่าหรูหราดูเหมือนจะถูกบีบให้แคบลงเมื่อพายุขยับตามมาติดๆ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เดินตามธารินมาจนถึงมุมระเบียงที่ค่อนข้างเงียบเชียบ แสงไฟจากเมืองหลวงเบื้องล่างสะท้อนกับกระจกใส แต่มันกลับไม่สว่างเท่าความหม่นหมองในแววตาของซีอีโอหนุ่มที่ดูเหมือนจะลืมตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ ธารินหยุดเดินแล้วหันกลับมาประจันหน้า "จะตามผมมาทำไมครับ? หรือว่าต้องการให้ผมช่วยออกแบบพื้นที่ส่วนตัวให้คุณเพิ่มอีกสักที่?" พายุไม่ตอบ เขาละสายตาจากธารินไปมองขวดเหล้าบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ ก่อนจะรินของเหลวสีอำพันลงในแก้วจนเกือบเต็ม มือหนาสั่นเพียงเล็กน้อยขณะยกขึ้นดื่มรวดเดียวราวกับต้องการดับกระหายบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น ธารินสังเกตเห็นอาการนั้น ความกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปทันที แทนที่ด้วยความสงสัยที่ก่อตัวขึ้น "คุณไม่ได้นอนมาหลายวันแล้วใช่ไหม?" ธารินเอ่ยถาม เสียงอ่อนลงโดยไม่ตั้งใจ พายุชะงัก มือที่ถือแก้วค้างอยู่กลางอากาศ เขากระแทกแก้วลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง "อย่าทำตัวเหมือนรู้ดีนักเลย ธาริน คุณไม่มีค่าพอจะมาวิเคราะห์ชีวิตผม" "ผมก็ไม่ได้อยากรู้หรอก ถ้ามันไม่รบกวนงานของผม" ธารินก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้นเมื่อเห็นความเปราะบางที่ฉายชัดออกมาจากแววตาที่ดูเหนื่อยล้าคู่นั้น "คนเก่งที่แบกโลกไว้ทั้งใบอย่างคุณน่ะ เคยหยุดพักบ้างไหม? หรือชีวิตคุณมันมีแต่คำว่า 'ต้องเพอร์เฟกต์' จนลืมไปแล้วว่าตัวเองยังเป็นมนุษย์อยู่" "คุณ... คุณมันก็แค่คนนอก อย่ามาสะเออะพูดเหมือนรู้จักผมดี" พายุสวนกลับทว่าเสียงนั้นกลับสั่นพร่า เขาพยายามจะเดินเลี่ยงไป แต่จังหวะที่ขยับ ความมึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่สะสมมานานบวกกับการอดนอนทำให้เขาเซไปข้างหน้า ธารินรีบคว้าต้นแขนแกร่งเอาไว้โดยสัญชาตญาณ แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่ถลาเข้าหากันโดยไม่ได้ตั้งใจ พายุซบหน้าลงกับไหล่ของธาริน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาว ทำเอาสถาปนิกหนุ่มแข็งทื่อไปชั่วขณะ ความเงียบเข้าปกคลุมมุมระเบียง มีเพียงเสียงเพลงคลอเบาๆ จากภายในงานที่ดูห่างไกลออกไป "เหนื่อยก็พัก... ไม่ต้องทำตัวเป็นบอสจอมหยิ่งใส่ผมตลอดเวลาก็ได้" ธารินกระซิบเบาๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปลูบหลังของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่พายุเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมคู่นั้นสบประสานกับนัยน์ตาใสซื่อของธารินในระยะที่ใกล้จนลมหายใจผสานกัน วินาทีนั้นกำแพงน้ำแข็งในใจของพายุดูเหมือนจะพังทลายลงชั่วคราว เขามองคนในอ้อมกอดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่มีความเกลียดชัง ไม่มีความเย่อหยิ่ง มีเพียงความโหยหาที่เจ้าตัวยังหาคำตอบไม่ได้ แต่ทว่า... "พายุคะ! อยู่นี่เอง ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูดังแทรกเข้ามาพร้อมกับร่างของรินรดาที่เดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอคว้าแขนพายุออกห่างจากธารินอย่างถือสิทธิ์ สายตาจิกกัดของเธอพุ่งตรงมาที่ธารินราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายให้ขาด พายุสะบัดแขนออกทันที ใบหน้ากลับมาเรียบตึงราวกับสวมหน้ากากอีกครั้ง ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น "ไปเถอะริน ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ" พายุพูดเสียงเรียบก่อนจะหันมามองธารินด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า "หวังว่าเรื่องงานในวันพรุ่งนี้ คุณคงไม่ทำให้ผมผิดหวังอีกนะ" เขาหมุนตัวเดินจากไปทิ้งให้ธารินยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น แต่ในจังหวะที่พายุหันหลังกลับไป รินรดาก็ขยับเข้ามาใกล้ธารินแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "อย่าคิดว่าสิ่งที่เห็นมันคือความรัก เพราะพายุก็แค่กำลังหาของเล่นชิ้นใหม่แก้เหงา... และบอกไว้เลยนะ ว่าคนอย่างนายไม่มีวันได้รับความจริงจากเขาหรอก" เธอยกยิ้มเยาะเย้ยก่อนจะเดินตามชายหนุ่มไป ทิ้งให้ธารินกำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน ทั้งโกรธ ทั้งสับสน และบางอย่างที่ลึกกว่านั้น... สิ่งที่เขาเห็นเมื่อครู่ ไม่ใช่ของเล่น แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความหยิ่งผยองของซีอีโอจอมเผด็จการคนนี้ ธารินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาในกลุ่มไลน์โปรเจกต์ มันเป็นไฟล์งานที่ถูกส่งเข้ามาตอนเที่ยงคืนตรงพร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเขานิ่งไป 'แก้ไขแบบห้องนอนใหม่... เอาให้มันดูอบอุ่นเหมือนที่คนธรรมดาเขาอยู่กัน' นี่มันหมายความว่ายังไงกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ราชันย์หอกทมิฬ