การพบกันที่บังเอิญหรือตั้งใจ

"ส่งกล่องนั่นมาเสีย แล้วพวกแกจะได้ตายอย่างสบาย..." เสียงคำรามของเบอร์นาร์ด ผู้บัญชาการกองอัศวินเหล็กกล้าดังก้องกังวานท่ามกลางซากปรักหักพังของเขตการค้าทิศเหนือ กลิ่นคาวเลือดและควันไฟจากการระเบิดของจักรกลเวทมนตร์คละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ เอเลน่ากัดฟันแน่น ร่างกายของเธอยืนหยัดอยู่ได้ด้วยปลายดาบที่ปักค้ำยันพื้นคอนกรีตที่แตกละเอียด บาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างและรอยเลือดที่ไหลอาบใบหน้าอันงดงามไม่ได้ทำให้แววตาของเธอสั่นไหวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับทอประกายความเด็ดเดี่ยวราวกับราชสีห์จนมุมที่พร้อมจะกัดไม่ปล่อย เบอร์นาร์ดหัวเราะลั่นในลำคอ ดวงตาคมกริบมองอดีตเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรที่ล่มสลายด้วยความสมเพชเวทนา "คิดจะขัดขวางมหาอำนาจของหอคอยเวทมนตร์ด้วยตัวคนเดียวหรือไง เอเลน่า? สภาพของเธอในตอนนี้ แม้แต่เด็กฝึกหัดก็ยังรังเกียจที่จะลงมือด้วยซ้ำ ยอมจำนนเสียเถอะ แล้วฉันจะไว้ชีวิตให้เธอได้ไปเป็นทาสรับใช้ในคุกใต้ดิน" เอเลน่าเค้นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายอย่างไร้ความหวาดกลัว "ทาส? หอคอยเวทมนตร์ของพวกแกต่างหากที่กำลังจะกลายเป็นสุสาน... นายท่านของฉันไม่มีวันปล่อยให้พวกแกเดินลอยชายไปได้หรอก" "นายท่านงั้นเรอะ?" เบอร์นาร์ดแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "ไอ้เด็กเวทมนตร์นอกคอกที่พวกแกกราบไหว้ มันคงซ่อนหัวอยู่ใต้เตียงด้วยความหวาดกลัวไปแล้วล่ะ เลิกเพ้อเจ้อแล้วตายเสียเถอะ!" ดาบยักษ์เคลือบด้วยพลังงานเวทสีแดงฉานถูกเงื้อง่าขึ้นหมายจะปลิดชีพหญิงสาวในดาบเดียว เอเลน่าหลับตาลงช้าๆ ยอมรับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง อุณหภูมิโดยรอบกลับลดฮวบลงจนน้ำค้างแข็งเกาะตามซากเศษเหล็กอย่างรวดเร็ว เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เสียงประหลาดคล้ายกระจกแตกดังขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่โลกทั้งใบจะหยุดนิ่ง ราวกับมีใครบางคนกดปุ่มหยุดเวลา เบอร์นาร์ดที่กำลังเหวี่ยงดาบลงมาค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากความเหี้ยมเกรียมเป็นความหวาดผวาอย่างฉับพลัน เมื่อเขาพบว่าร่างกายของตนเองขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว ฝ่าเท้าที่สวมรองเท้าหนังสีดำสนิทก้าวเหยียบลงบนพื้นคอนกรีต เสียงฝั้นกระทบพื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* แผ่วเบา แต่กลับสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนในสมรภูมิ เซลีนปรากฏตัวขึ้นที่เบื้องหน้าของเอเลน่า ร่างโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มขยับเพียงเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองสภาพอันสะินสะสะท้านของหญิงสาวผู้ภักดี ก่อนที่ความเย็นชาในแววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นรัศมีอำนาจกดดันที่หนักหน่วงจนอากาศบิดเบี้ยว "ทำได้ดีมาก เอเลน่า ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับสร้างความสะพรึงกลัวให้แก่เหล่าอัศวินเหล็กกล้าที่อยู่รอบบริเวณ เอเลน่าลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังอันคุ้นเคย หัวใจที่เคยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวกลับสงบลงในทันที ความจงรักภักดีและความศรัทธาเอ่อล้นขึ้นมาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว เธอรู้ดีว่า... ตราบใดที่ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่ตรงนี้ ต่อให้กองทัพทั้งกองทัพก็ไม่มีวันแตะต้องปลายเส้นผมของเธอได้ เซลีนค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับเบอร์นาร์ดที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "แก... แกเป็นใครกันแน่!" เบอร์นาร์ดเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนเร่งพลังมานาทั้งหมดในร่างกายเพื่อทำลายพันธนาการ แต่มันกลับไร้ผล ยิ่งเขาดิ้นรนมากเท่าไหร่ แรงกดดันมหาศาลก็ยิ่งโถมทับลงมาดั่งภูเขา "ผมก็แค่คนธรรมดาที่เกลียดความโอหังของพวกสุนัขรับใช้หอคอยเวทมนตร์ก็เท่านั้นครับ" เซลีนกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นของมัจจุราช มือเรียวยาวดั่งศิลปินยกขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวดีดออกเบาๆ กลางอากาศ ปัง! คลื่นพลังงานสีครามบริสุทธิ์ระเบิดออกรัศมีวงกว้าง พัดพาร่างของเหล่าอัศวินเหล็กกล้าปลิวว่อนกระแทกกับกำแพงเมืองจนแหลกละเอียดในพริบตา เบอร์นาร์ดเบิกตากว้างด้วยความสิ้นหวัง เมื่อเขาพบว่าเกราะเวทมนตร์ระดับตำนานที่ภาคภูมิใจ แตกสลายเป็นผุยผงราวกับเศษแก้วบางๆ "นี่มัน... พลังบ้าอะไรกัน..." เบอร์นาร์ดพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างกายทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้าของจอมเวทหนุ่มอย่างไม่ยินยอม เซลีนก้มมองอีกฝ่ายจากเบื้องสูง สายตาราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง "อำนาจที่พวกแกใช้กดขี่ผู้อื่นมานาน มันจบลงตรงนี้แล้วล่ะครับ" ในวินาทีนั้นเอง เสียงปรบมือปริศนาดังขึ้นจากยอดตึกร้างเบื้องหลัง หมอกหนาทึบเริ่มก่อตัวขึ้น พร้อมกับเงาร่างของชายสวมหน้ากากเงินคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มอันน่าขนลุกที่ส่งตรงมายังเซลีน "ไม่เลวเลยนี่... จอมเวทไร้นาม ในที่สุดแกก็โผล่หางออกมาจนได้..." ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ