บั๊กที่ไม่ควรมีตัวตน

"ระบบแจ้งเตือนข้อผิดพลาด: รหัสตัวตน [NULL-000] ไม่ซิงโครไนซ์กับฐานข้อมูลหลัก... คำเตือน: ผู้เล่นกำลังฝ่าฝืนกฎพื้นฐานของมหาทวีปอาร์เคเนีย" เสียงสังเคราะห์ที่แห้งแล้งและเย็นชาดังขึ้นภายในโสตประสาทของผม ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับแผ่นเสียงที่ชำรุด แต่สำหรับผมแล้ว เสียงเหล่านั้นเป็นเพียงความรำคาญใจที่น่ารังเกียจไม่ต่างอะไรกับเสียงแมลงหวี่แมลงวัน ผมกวาดสายตามองไปรอบตัว ทิวทัศน์ที่ปรากฏแก่สายตาคือมหานครลอยฟ้า 'เซlestis' ศูนย์กลางอำนาจอันเบ็ดเสร็จของเกมออนไลน์ยักษ์ใหญ่ที่ถูกยกระดับให้กลายเป็นโลกเสมือนจริงอันโหดร้าย ผู้คนนับหมื่นกำลังวิ่งวุ่น ไขว่คว้าหาเลเวล ไอเทُم และสถานะทางสังคมเพื่อยกย่องตัวเองให้เหนือกว่าผู้อื่น ทว่าในสายตาของ 'จอมเวท' เช่นผม ระบบเหล่านี้มันช่างเปราะบางและไร้สาระสิ้นดี "ท่านเซลีน... พวกมันกำลังมาแล้วค่ะ" เสียงหวานใสแต่เจือด้วยความหวาดระแวงเล็กน้อยดังขึ้นข้างกาย เอเลน่า อดีตองค์หญิงผู้สูดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง บัดนี้เหลือเพียงร่างที่สวมชุดเกราะเวทมนตร์เก่าคร่ำคร่า ดวงตาคู่สวยของเธอมองตรงมาที่ผมด้วยความภักดีอย่างล้นพ้น เธอไม่ใช่แค่ NPC หรือผู้ร่วมปาร์ตี้ธรรมดา แต่คือมนุษย์คนหนึ่งที่เลือกจะฝากชีวิตไว้กับผม ท่ามกลางโลกที่พร้อมจะบดขยี้เธอให้แหลקסลายได้ทุกเมื่อ ผมเหลือบมองเธอเพียงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ปล่อยให้พวกมันมาเถอะครับ เอเลน่า" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง "พวกสุนัขรับใช้ที่คิดว่าตัวเองกุมกฎของโลกใบนี้ไว้ คงลืมไปแล้วว่า... กฎน่ะ มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนที่มีอำนาจมากกว่าทำลายทิ้ง" ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยว แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างของผมจนอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน พื้นหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ของจัตุรัสกลางเมืองเริ่มปริร้าวเป็นทางยาว รอยแยกสีม่วงเข้มแผ่ขยายออกราวกับใยแมงมุม พลังเวทมนตร์ดิบเถื่อนที่อยู่นอกเหนือจากระบบการคำนواณของเกมกำลังไหลเวียนอยู่ในปลายนิ้วของผม มันคือ 'บั๊ก' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ และเป็นสิ่งที่พวกมันไม่มีทางลบเลือนได้ เบื้องหน้าของเรา กองอัศวินแห่งสภาผู้บริหารระดับสูงนับร้อยนายปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ นำโดย 'กิลברต์' แม่ทัพผู้โอหังและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในอำนาจของตน "ไอ้เศษสวะนอกรีต!" กิลเบิร์ตตะโกนก้องผ่านเกราะเวทมนตร์ชั้นยอด ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่าพวกเรายังคงยืนหยัดอย่างสง่างาม "แกกล้าดียังไงถึงขัดขืนคำสั่งของระบบ! แกมันเป็นแค่ความผิดพลาดที่ควรจะถูกลบ بيانات ทิ้งไปซะตั้งนานแล้ว!" ผมไม่ได้ตอบคำถามโง่ๆ นั้นทันที ผมเพียงแต่ยกมือซ้ายขึ้นช้าๆ ปล่อยให้วงแหวนเวทมนตร์สีดำสนิทนับร้อยวงปรากฏขึ้นกลางอากาศ พวกมันซ้อนทับกันอย่างเป็นระเบียบ ทว่าเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่แม้แต่ระบบก็ยังสั่นสะเทือนด้วยความหวาดกลัว ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ ทว่ามันคือความเงียบก่อนที่พายุคลั่งจะโหมกระหน่ำ "ความผิดพลาดงั้นหรือครับ?" ผมทวนคำด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น ดวงตาคมกริบจ้องมองไปยังแม่ทัพผู้โง่เขลา "น่าเสียดายจริงๆ นะครับที่ในพจนานุกรมของผม... คำว่า 'ระบบ' ของพวกคุณ ไม่มีค่าอะไรเลยนอกจากเศษขยะที่รอวันกวาดทิ้ง" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของผมก็ก้าวไปข้างหน้าเพียงหนึ่งก้าว พลังเวทมนตร์สีดำทะลักทลายออกมาเป็นคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนอัศวินแถวหน้าปลิวว่อนราวกับใบไม้แห้ง เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังระเบี้ยวไปทั่วบริเวณ สีหน้าของกิลเบิร์ตเปลี่ยนจากความโอหังเป็นความซีดเผือดในพริบตา เมื่อมันตระหนักได้ว่าพลังที่มันภาคภูมิใจนักหนานั้น... เป็นเพียงของเล่นเด็กในสายตาของจอมเวทผู้ปฏิเสธระบบเบื้องหน้า เอเลน่าขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น มือเรียวบางเอื้อมมาจับชายเสื้อผ้าของผมเบาๆ เพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่นทั้งหมดที่เธอมี ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่ศัตรูด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป เพราะเธอรู้ดีว่า... ตราบใดที่ผู้ชายคนนี้ยังยืนอยู่ตรงนี้ ไม่มีพลังหน้าไหนในโลกนี้ที่จะแตะต้องเธอได้ "จัดการพวกมันให้สิ้นซากทีเดียวเลยดีไหมครับ ท่านเซลีน?" เอเลน่ากระซิบถามด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสะใจ ผมหันไปมองเธอก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ "ตามบัญชาครับ" ทว่า ก่อนที่ผมจะปลดปล่อยมหาเวทบทสุดท้ายเพื่อฝังกลบกองกำลังทั้งหมดให้จมดิน เสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงจากระบบหลักก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงนั้นไม่ได้มาจากสภาผู้บริหาร แต่มาจากใจกลางระบบแกนกลางที่ถูกปิดตายมานานนับพันปี [ตรวจพบการเข้าสู่ระบบของ 'ผู้ดูแลสูงสุด' — รหัสผ่าน: นิรันดร์] บรรยากาศทั่วทั้งมหานครลอยฟ้าหยุดชะงักลงในเสี้ยววินาที ท้องฟ้าสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต และที่ใจกลางรอยแยกบนท้องฟ้า เงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเท้าเดินทะลุมิติออกมาอย่างช้าๆ พร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้แม้แต่จอมเวทอย่างผมยังต้องหรี่ตาลงด้วยความประหลาดใจ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ