เกมไล่ล่าที่เพิ่งเริ่มต้น

กลิ่นอายของกาแฟลาเต้ราคาหลักร้อยบนโต๊ะทำงานหรูหราใจกลางย่านธุรกิจไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย หน้าจอแอลอีดีขนาดมหึหาผนังห้องกำลังฉายบทวิจารณ์วรรณกรรมชิ้นล่าสุดจากนามปากกา "เงาจันทร์" ประโยควิจารณ์ที่เจ็บแสบและตรงไปตรงมาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจถูกไฮไลต์ด้วยสีแดงฉาน ทุกคำพูดเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนภาพลักษณ์อันไร้ที่ติของอาคเนย์ มหาเศรษฐีผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "มันกล้าดียังไง..." เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่เหยียดยิ้มเย็นเยียบ อาคเนย์ไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาเป็นเสียงตบโต๊ะหรือการอาละวาด ความนิ่งเงียบของเขาน่ากลัวเสียยิ่งกว่าพายุฝนตั้งเค้า ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความวิจารณ์ชิ้นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองอันเฉียบคมกำลังคำนวณตัวตนที่แท้จริงของนักวิจารณ์ไร้ชื่อเสียงเรียงนามคนนี้ ในมุมห้อง รินรดากำลังยืนกอดอกพิงผนังกระจกใส เธอมองท่าทีของชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต้นระรัว รินรดาก็คือเจ้าของนามปากกา "เงาจันทร์" ที่กำลังเป็นกระแสไวรัลในโลกออนไลน์ขณะนี้ การปลอมตัวเข้ามาทำงานในอาณาจักรธุรกิจของเขาไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ความตั้งใจที่จะกระชากหน้ากากมหาเศรษฐีผู้ไร้หัวใจคนนี้ให้ร่วงหล่นลงมาสู่ดิน มันหอมหวานเกินกว่าจะถอนตัว "คุณดูจะให้ความสนใจกับนักวิจารณ์กระจอกๆ คนนี้มากเกินไปนะคะ, ท่านประธาน" รินรดากล่าวขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอเรียաբนิ่งแต่แฝงไปด้วยความท้าทายเล็กน้อยที่เธอต้องซ่อนไว้ไม่ให้สั่นไหว อาคเนย์หันขวับมามองหญิงสาว นัยน์ตาคู่นั้นราวกับสัตว์ป่าล่าเนื้อที่กำลังจ้องเหยื่อ เขาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้รินรดาช้าๆ ทีละก้าว จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมผสานกับความกดดันรอบตัวทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "กระจอกงั้นหรือ..." อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "บทความวิจารณ์ชิ้นนั้นไม่ได้แค่แตะต้องผลงานของฉัน แต่มันกำลังท้าทายอำนาจเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ฉันมี และคนอย่างอาคเนย์... ไม่เคยปล่อยให้ใครมาเหยียบจมูกแล้วลอยนวล" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยกระหน่ำตีอกอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้ดีว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับไฟบรรลัยกัลป์ แต่ความสะใจที่ได้เห็นคน arrogant อย่างเขากำลังหัวเสีย มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงไม่ใช่หรือ "ถ้าคุณคิดว่าเขาเป็นแค่นักวิจารณ์ไก่กา ทำไมคุณต้องสั่งให้ทีมไอทีตามล่าหาตัวตนจริงของเขาให้วุ่นวายด้วยล่ะคะ?" รินรดายังคงยิ้มสู้ แม้ว่าฝ่ามือภายใต้เสื้อสูทจะชุ่มไปด้วยเหงื่อ อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะสัมผัสเบาๆ แต่แฝงด้วยความคุกคาม "เพราะฉันชอบเกมไล่ล่า... และฉันต้องการให้ไอ้นักวิจารณ์ไร้ชื่อคนนั้น ได้รู้ซึ้งว่านรกบนดินที่สร้างด้วยเงินตรามันหน้าตาเป็นอย่างไร" เขารlถอยหลังกลับไปหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ปลายนิ้วกดโทรหาเลขานุการส่วนตัวด้วยคำสั่งเด็ดขาดที่ทำเอาคนฟังต้องสะท้าน "ยกเลิกโครงการบริจาคทั้งหมดของสำนักพิมพ์นั้นซะ แล้วกว้านซื้อหุ้นบริษัทสื่อทุกแห่งที่ตีพิมพ์บทความของ 'เงาจันทร์' ให้หมดภายในสามชั่วโมงนี้... ฉันจะทำให้มันรู้ว่าปากกา ics เล่มเดียว ไม่มีวันสู้กระสุนเงินของฉันได้" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่แค่การเอาคืนธรรมดา แต่มันคือการทำลายล้างรากฐานชีวิตของคนคนหนึ่งอย่างเลือดเย็นที่สุด เขากล้าใช้เงินมหาศาลซื้อทั้งระบบเพื่อปิดปากเธอ! ขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเข้มข้น เสียงแจ้งเตือนข้อความทางสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็สั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ เธอแอบเหลือบมองหน้าจอภายใต้ความมืดของบรรยากาศห้อง หน้าจอแสดงอีเมลแจ้งเตือนจากธนาคาร... ยอดเงินในบัญชีลับที่เธอใช้ซ่อนตัวตนถูกอายัติโดยคำสั่งศาลฉุกเฉิน ทันที! อาคเนย์สังเกตเห็นประกายความตื่นตระหนกที่พาดผ่านดวงตาคู่สวยของรินรดาเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มมุมปากของเขายกสูงขึ้นอย่างผู้เหนือกว่า เขารู้ทันเกม... หรือว่าเขาเริ่มสงสัยในตัวเธอแล้วกันแน่? ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว อาคเนย์ก็คว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น ดึงร่างบางเข้าไปประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง สายตาคมกราบกรานมองสำรวจใบหน้าของเธอราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่เธอปกปิดไว้ "ดูเหมือนว่าเกมไล่ล่าของจริง... จะเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นนะคะ, คุณนักวิจารณ์คนเก่ง" อาคเนย์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ พร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยดังลั่นห้องประชุม เมื่อหน้าจอแอลอีดีขนาดใหญ่ตัดภาพเปลี่ยนเป็นประกาศรายชื่อ "บุคคลต้องห้าม" ของตลาดหุ้นทั่วประเทศ และชื่อจริงของรินรดาก็ปรากฏหราอยู่บนหน้าจออันดับแรกสุด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ