หวนคืนจากกองเพลิง

รสชาติของโลหิตที่ตีรวนขึ้นมาในลำคอยามสำลักความตาย ยังคงฝังแน่นอยู่บนปลายลิ้น ราวกับหมึกจีนสีชาดที่หยดลงบนกระดาษซับน้ำมันจนแผ่ขยายเป็นวงกว้าง หลี่ซูเหวินสะดุ้งเฮือก ร่างบางภายใต้อาภรณ์แพรต่วนสีมุกปักลายดอกเหมยกระเพื่อมไหวตามจังหวะหอบหายใจ โสตประสาทของนางยังคงก้องกังวานด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยันของมู่หรงเหม่ย และเสียงโซ่ตรวนที่ลากครูดไปกับพื้นศิลาอันหนาเหน็บในตำหนักเย็น ทว่า… ความหนาเหน็บนั้นมิได้บาดลึกถึงกระดูกอีกต่อไป สิ่งที่สัมผัสผิวกายในยามนี้กลับเป็นความอุ่นร้อนของไอน้ำที่ลอยกรุ่นมาจากกระถางทองเหลืองสลักลายหงส์คู่ และกลิ่นหอมละมุนของกำยานไม้กฤษณาที่เผาผลาญความมืดมิดในยามราตรี นางกวาดสายตาคมปลาบมองไปรอบห้องนอนอันคุ้นตา — เตียงไม้ฮวาหลีม่านมุ้งผ้าโปร่งสีเขียวอ่อน ตั่งไม้แกะสลักวางพู่กันและแท่นหมึก และหน้าต่างบานแกะสลักที่เปิดรับแสงจันทร์นวลตา นี่คือเรือนพักส่วนตัวของนาง… ในจวนสกุลหลี่ ไม่ใช่คุกใต้ดินมืดมิด และไม่ใช่กองเพลิงที่แผดเผาตระกูลหลี่จนมอดไหม้เป็นจุลเมื่อสามปีก่อน “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวต้มน้ำชาดอกเบญจมาศมาให้แล้วเพิ่งอุ่นๆ เจ้าค่ะ ดื่มเสียหน่อยเถิดนะเจ้าคะ พรุ่งนี้ท่านก็ต้องเดินทางไปเข้ารับการคัดเลือกเป็นข้าหลวงหญิงในวังหลวงแล้ว บ่าวเป็นห่วงเหลือเกินว่าท่านจะนอนไม่หลับ” เสียงของ ‘ชุนเอ๋อร์’ สาวใช้คนสนิทผู้เคยเอาชีวิตเข้าปกป้องนางจนลมหายใจสุดท้าย ดังขึ้นแผ่วเบาพร้อมกับร่างเล็กที่ก้าวเข้ามาพร้อมถาดกระเบื้องเคลือบสีฟ้า ซูเหวินนิ่งงั้น สมองอันเฉียบคมหมุนวนประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำเชี่ยวกราก *ย้อนเวลากลับมา*… สวรรค์เมตตานาง หรือจงใจส่งนางกลับมาลงทัณฑ์ในขุมนรกเดิมกันแน่? คืนนี้ คือคืนก่อนวันคัดเลือกข้าหลวงหญิง — จุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งหมดที่นำพาตระกูลหลี่ไปสู่ความพินาศ และนำพา “เขา” ไปสู่การถูกเนรเทศอย่างไร้ความปรานี “ชุนเอ๋อร์” นางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาจนสาวใช้ชะงักมือที่กำลังวางถาดน้ำชา “เจ้าค่ะ คุณหนู?” “หยิบกระจกทองเหลืองมาให้ข้าที” ชุนเอ๋อร์ขมวดคิ้วด้วยความฉงน แต่ก็ยอมทำตามโดยดี เงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองปรากฏใบหน้างดงามที่ยังเยาว์วัยไร้รอยแผลเป็นจากคุกใต้ดิน ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีแววตาหวาดกลัวหรืออ่อนต่อโลกอีกต่อไป หากแต่ลุ่มลึก เยือกเย็น และคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพร “คุณหนู… ท่านดูแปลกไปนะเจ้าคะ” ชุนเอ๋อร์เอ่ยด้วยความกังวล ซูเหวินวางกระจกimลงเบาๆ นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น “แปลกกระนั้นหรือ? ดีแล้ว… ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้ข้าได้มีโอกาสถือหมากกระดานนี้อีกครั้ง หมากทุกตัวที่เคยเหยียบย่ำสกุลหลี่… ข้าจะค่อยๆ เด็ดปีกทีละข้าง ให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการตกจากที่สูงจนแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี!” วาจานั้นเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังและเยือกเย็นจนชุนเอ๋อร์ถึงกับขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้ง ทำลายความเงียบสงบในยามวิกาล “ใคร?” ซูเหวินหรี่ตาลง “เรียนคุณหนู… มีจดด่วนจากห้องหนังสือของท่านพ่อเจ้าค่ะ แจ้งว่ามีแขกคนสำคัญมาเยือนยามวิกาล และต้องการพบท่านเป็นการส่วนตัว” เสียงพ่อบ้านหลี่ลอดเข้ามา ซูเหวินขยับกายลุกขึ้นจากเตียง ชายกระโปรงผ้าแพรพลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน นางหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์มาสวมทับ เพื่อซ่อนประกายไฟแห่งความแค้นที่กำลังลุกโชนอยู่ในอก แขกยามวิกาล? ในคืนก่อนวันคัดเลือกข้าหลวงหญิงเช่นนี้ จะเป็นใครไปได้นอกจาก… หมากตัวสำคัญที่นางจะต้องใช้พลิกกระดานแผ่นนี้ ยามเมื่อบานประตูไม้แกะสลักถูกเปิดออก สายลมหนาวเหน็บแห่งเหมันตฤดูพัดพาเอาเกล็ดหิมะโปรยปรายเข้ามา ในเงาสลัวของระเบียงทางเดิน ปรากฏร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรเร้นเมฆา ไหล่กว้างนั้นปกคลุมด้วยไอเย็นยะเยือกแห่งสนามรบ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกสลักแต่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ดวงเนตรคมปลาบคู่นั้นทอดมองมาที่นางนิ่งสนิท ราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเหยื่อ… หรือบางที อาจเป็นสตรีเพียงคนเดียวในใต้หล้าที่เขายอมลดตัวลงมามอง นั่นคือ ‘จ้าวเฟยหลง’… ท่านอ๋องผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นปีศาจแห่งแดนเหนือ ผู้ซึ่งในอนาคตจะกุมอำนาจล้นฟ้าและเหยียบย่ำบัลลังก์มังกรจนสั่นสะเทือน “หลี่ซูเหวิน” สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายในพงไพรดังขึ้น ซูเหวินมิได้หลบสายตา นางย่อกายทำความเคารพอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ มุมปากประดับรอยยิ้มรู้ทันที่ทำให้อ๋องปีศาจถึงกับชะงักงัน “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว… ลมอะไรหอบท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์มาเยือนเรือนพักของหญิงสาวสามัญเช่นหม่อมฉันหรือเพคะ?” จ้าวเฟยหลงหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา มือหนายื่นแผ่นป้ายหยกสีเลือดมาตรงหน้านาง “ข้าได้ข่าวว่าเจ้ากำลังจะเข้าวังเพื่อเป็นข้าหลวงหญิง… สนใจมาเป็น ‘กุนซือ’ ในเงาของข้า แทนที่จะไปเป็นนางสนมก้นตำหนักของเสด็จพี่หรือไม่?” หัวใจของซูเหวินกระตุกวูบ แต่นางกลับแย้มยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาประกายแสงคมปลาบ …เกมการเมืองที่นางรอคอย ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและฟาดฟันอำนาจไปกับซูเหวินและท่านอ๋องนะคะ!