ทัพอสูรเคลื่อนพล

"หากเจ้ายังกอดเก็บอดีตใต้ต้นท้อสวรรค์ไว้แน่นปานนั้น ก็จงเตรียมใจรับความพินาศที่จะมาถึงพร้อมกับ 'กระบี่เล่มนั้น' ได้เลย!" เสียงตวาดก้องของเยี่ยเฟิงดั่งสายฟ้าฟาดกลางใจ เขาไม่ได้หันไปมองมู่หรงเสวี่ยที่ยืนนิ่งดุจรูปสลักน้ำแข็งอยู่เบื้องหลัง สายตาของจอมกระบี่จับจ้องเพียงผืนฟ้าที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเลือด ณ ยอดเขาหมื่นอสูร รอยแยกมิติกำลังขยายตัวราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันหาย กลิ่นอายสาปแช่งและไอสังหารจากขุมนรกพุ่งทะยานออกมาราวกับน้ำป่าไหลหลาก "เยี่ยเฟิง..." เสียงของมู่หรงเสวี่ยแผ่วเบา ทว่าสั่นสะท้านด้วยความกังวล นางก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นสุราหมักที่ติดตัวเขา กลิ่นอายที่ขัดแย้งกับวิถีเซียนบริสุทธิ์ของนางอย่างสิ้นเชิง "ความแค้นของพยัคฆ์ทมิฬครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การชิงชัย แต่เป็นการล้างโลก หากเจ้าชักกระบี่ออกมาในห้วงเวลาที่ทัณฑ์สวรรค์กำลังโกรธเกรี้ยว... ร่างกายของเจ้าจะแหลกสลาย" "หึ! ล้างโลกงั้นรึ?" เยี่ยเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจกระบี่ฉายแววหยามหยัน "ในเมื่อฟ้าดินมันไร้เมตตา เห็นชีวิตผู้บำเพ็ญเป็นเพียงหมากบนกระดาน ข้าก็นี่แหละที่จะเป็นคนฉีกกระดานนี้ทิ้งเสียเอง! เจ้าจงถอยไปซะ เสวี่ยเอ๋อร์... วันนี้ข้าไม่ได้มาในฐานะศิษย์น้องพเนจร แต่มาในฐานะคนเขลาที่จะเอาชีวิตไปเซ่นสังเวยให้แก่โชคชะตาที่ข้าเลือกเอง!" *เปรี้ยง!* จิ้งจอกอัคคีที่เกาะอยู่บนไหล่เขาคำรามลั่น ขนสีเพลิงลุกชันจนดูคล้ายเปลวไฟที่กำลังเริงระบำ "ไอ้เจ้านายโง่เง่า! ข้าบอกแล้วว่าอย่าไปสนไอ้ความหลังฝังใจนั่น! พยัคฆ์ทมิฬมันนำกองทัพอสูรนับล้านมาประชิดชายแดนเซียนแล้ว ถ้าเจ้าไม่รีบทะลวงค่ายกล พวกเราได้กลายเป็นอาหารมื้อเย็นของพวกมันแน่!" เยี่ยเฟิงไม่ตอบโต้ เขาหยิบสุราขึ้นจิบพลางตวัดนิ้วผ่านสันกระบี่ที่ยังอยู่ในฝัก เสียงโลหะกระทบกันดังวานกังวาน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์เริ่มแผ่ออกมาจากร่าง ก่อตัวเป็นเกราะคุ้มกันที่สั่นไหวรุนแรง ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มหมุนวนเป็นพายุหมุนสีดำสนิท พยัคฆ์ทมิฬปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อมของทัพอสูร ร่างมหึมาของมันปกคลุมไปด้วยเกราะเหล็กไหลที่หลอมจากกระดูกของเหล่าเซียนบรรพกาล "เยี่ยเฟิง... เจ้าคิดจะใช้เพียงกระบี่เล่มเดียว หยุดกองทัพที่หิวโหยมานานนับหมื่นปีของข้าอย่างนั้นหรือ?" เสียงพยัคฆ์ทมิฬกึกก้องไปทั่วทิศทาง สะเทือนเลื่อนลั่นจนขุนเขาถึงกับแตกร้าว เยี่ยเฟิงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวที่เขาสัมผัสพื้นดิน รอยแยกของปฐพีกลับหยุดชะงักดุจได้รับคำสั่ง "พยัคฆ์ทมิฬ... เจ้าอาศัยอำนาจแห่งความมืดมิดครอบงำปฐพีมานานเกินไปแล้ว วันนี้ข้าจะสอนให้เจ้ารู้ว่า 'วิถีกระบี่' ที่ข้าทิ้งไว้ใต้ต้นท้อนั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อตัดไม้ แต่มีไว้เพื่อตัดเศียรของอสูรเช่นเจ้า!" มู่หรงเสวี่ยบีบกระบี่น้ำแข็งในมือจนเส้นเลือดขึ้น นางรู้ดีว่าหากเยี่ยเฟิงชักกระบี่ เขาจะสูญเสียปราณชีวิตไปครึ่งหนึ่ง แต่หากเขานิ่งเฉย โลกเซียนที่นางปกป้องมาตลอดชีวิตจะดับสูญ ดวงตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งไร้ความรู้สึก เริ่มมีไอความอบอุ่นแผ่ออกมา นางก้าวขนานไปกับเขา ไหล่ต่อไหล่ ดั่งคู่บำเพ็ญที่พร้อมจะสละชีพเพื่อนิรันดร์ "หากต้องดับสูญ... ข้าจะขอเป็นผู้ร่ายรำเหมันต์เป็นเพื่อนเจ้าจนวินาทีสุดท้าย" นางกล่าวเบาๆ ทว่าเด็ดขาด เยี่ยเฟิงเหลือบมองนางเล็กน้อย ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่แฝงด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากจอมกระบี่ "งั้นก็อย่าตายก่อนข้าล่ะ เสวี่ยเอ๋อร์... เพราะข้าคงทนเห็นเจ้าไปรออยู่ในปรโลกคนเดียวไม่ได้" ทันใดนั้น พยัคฆ์ทมิฬกระโจนเข้าใส่พร้อมกับกองทัพอสูรที่ทะลักเข้ามาราวกับเขื่อนแตก ไอสังหารสีดำมืดมิดกลืนกินแสงสว่างจนสิ้น เยี่ยเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึก ปราณทั่วร่างระเบิดออกดุจภูเขาไฟระเบิด มือขวาจับด้ามกระบี่แน่น เสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเสียงฟ้าคำราม ทว่าในวินาทีที่กระบี่เกือบจะหลุดจากฝัก ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังพยัคฆ์ทมิฬกลับก้าวออกมา ผู้นั้นสวมชุดขาวสะอาดตา ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากกระดาษที่คุ้นตาอย่างประหลาด กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากบุคคลปริศนานี้ไม่ใช่อสูร แต่เป็น... 'กระบี่' อีกเล่มที่เยี่ยเฟิงลืมไปแล้วว่ามันเคยมีตัวตนอยู่บนโลก "ศิษย์พี่... ท่านจำกระบี่เล่มแรกไม่ได้แล้วหรือ?" บุคคลนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและก้องกังวานราวกับออกมาจากห้วงมิติที่ว่างเปล่า เยี่ยเฟิงชะงักกึก มือที่กำลังชักกระบี่สั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือนกลับพุ่งเข้ามาดั่งสายน้ำที่แตกเขื่อน... บุคคลที่อยู่ตรงหน้าคือ 'ตัวเขาเอง' อีกคนในอดีตที่หายสาบสูญไปพร้อมกับกระบี่เล่มนั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลั่วอสูรหมื่นภูผาจนถึงตอนนี้นะครับ