ความผิดพลาดราคาแพง

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือจางผสมกับกลิ่นฝนแรกของฤดู ลอยอบอวลอยู่บนปลายนิ้วที่กำลังเคาะคีย์การ์ดสีดำสนิทเข้ากับประตูห้องชุดหมายเลข 404 ของโครงการ 'Lovely Room' คอนโดมิเนียมหรูใจกลางย่านธุรกิจ รินลดากดน้ำหนักลงบนกระเป๋าเดินทางล้อลากใบใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้าจากการประชุมข้ามวันข้ามคืน นัยน์ตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากรองแสงฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด เมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นเตือนข้อความจากมินาเพื่อนสนิทที่ส่งมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า *'แก จัดการรูมเมตตัวแม่คนนั้นให้ราบคาบเลยนะริน อย่าไปยอมให้อำนาจมืดของยัยสถาปนิกหน้าตายเด็ดขาด!'* ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า รินลดา ในฐานะดีไซเนอร์สาวไฟแรงผู้เพิ่งชนะการประกวดโปรเจกต์ระดับประเทศ จำเป็นต้องมาอาศัยอยู่ร่วมกับ 'สถาปัตยกรรมแห่งความเย็นชา' ตามข้อตกลงของบริษัท อย่างเลี่ยงไม่ได้ ค่าเช่าหารครึ่งบนทำเลทองแลกกับการต้องมาแชร์พื้นที่ส่วนตัวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันช่างเป็นการลงทุนที่เสี่ยงเสียยิ่งกว่าหุ้นกู้บลูชิพ แกร๊ก... เสียงกลอนประตูปลดล็อกดังขึ้นพร้อมกับไฟอัตโนมัติภายในห้องที่สว่างวาบขึ้นทีละดวง รินลดาผลักบานประตูไม้สีเข้มเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน ตั้งใจว่าจะรีบทิ้งร่างลงบนโซฟาแล้วจัดการเคลียร์พื้นที่ส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนที่เจ้าของห้องอีกคนจะกลับมา แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ฝ่าเท้าที่กำลังก้าวล้ำเข้าไปต้องหยุดชะงักกึก ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยค้อนเหล็ก บนโซฟาหนังแท้สีชาญหนุดตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น... มีร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังนั่งไขว่ห้างถือแก้วไวน์สีแดงทับทิมนิ่งสนิท เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้เป็นมวยอย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงและกรามคมชัดที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ใบหน้านั้น... เรียบเฉย ไร้อารมณ์ และเย็นชาจนแทบจะแช่แข็งอากาศรอบตัวให้กลายเป็นน้ำแข็งขั้วโลกได้ในพริบตา ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นหันขวับมามองผู้บุกรุกทันทีที่ได้ยินเสียงฝีมือ สายตานิ่งสนิทแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง กวาดมองรินลดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความประเมินและเหยียดหยามในที "ใครอนุญาตให้คุณไขเข้ามา?" น้ำเสียงนุ่มทุบกังวานแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง รินลดาถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลแทบไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า "ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายถามคุณ!" รินลดาเชิดหน้าขึ้นทันควัน สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานเต็มพิกัด ปากเก่งและรั้นขึ้นมาทันทีเมื่อเจอสายตาท้าทาย "นี่มันห้อง 404 โครงการ Lovely Room ฉันมีสิทธิ์เข้ามาพักตามสัญญาเช่าอย่างถูกต้อง แล้วคุณ... ยัยโรคจิตที่ไหน มาแอบนั่งกินไวน์ในห้องคนอื่นได้ยังไง ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" พิมพ์ชนกวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* เสียงนั้นดังก้องกังวานในความเงียบราวกับเสียงประกาศิต เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปก้าวเข้ามาหารินลดาช้าๆ ทว่าทรงพลังในทุกย่างก้าว กลิ่นหอมเย็นเยียบของดอกไม้สีขาวผสมกับความดุดันเฉพาะตัวพุ่งเข้าปะทะจมูกของคนตัวเล็กกว่าทันทีที่ระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่คืบ พิมพ์ชนกโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของรินลดาอย่างไม่มีใครยอมใคร "ห้องของคุณเหรอคะ?" มุมปากของสถาปนิกสาวกระตุกยิ้มหยันที่สวยหยาดเยิ้มแต่แฝงพิษสงร้ายกาจ "เด็กน้อย... อ่านสัญญาฉบับเต็มหรือยัง ถึงได้กล้าเดินดุ้มๆ เข้ามาในอาณาเขตของคนอื่นแบบนี้" รินลดาขมวดคิ้วมุ่น หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความโกรธปนความประหม่าที่ถูกจู่โจมระยะประชิด มือเรียวกำสายสะพายกระเป๋าแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "หมายความว่ายังไง ฉันเซ็นสัญญาโอนเงินมัดจำครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์!" "แต่นี่มันห้องของฉัน พิมพ์ชนก สถาปนิกผู้ออกแบบและเจ้าของสิทธิ์ขาดในการอนุมัติรูมเมตตัวจริงเสียงจริง" พิมพ์ชนกเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำคมกริบเหมือนกรรไกรที่กำลังตัดรอนความมั่นใจของรินลดาจนย่อยยับ "และที่สำคัญ... ฉัน - ไม -่ อ - นุ - มั - ติ ให้คุณเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับฉันแม้แต่วินาทีเดียว" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที คำพูดนั้นราวกระบองเพชรที่แทงเข้าที่กลางใจ รินลดาอ้าปากค้าง สมองตื้อตันชั่วขณะ ความอับอายและความโกรธาพุ่งพล่านขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปทั่วพวงแก้ม ปากเก่งๆ ที่เคยต่อกรมานับไม่ถ้วนกลับสั่นระริกด้วยความความเดือดดาล "คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย! ถ้าไม่ให้ฉันอยู่ แล้วทำไมบริษัทถึงส่งคีย์การ์ดนี้มาให้ฉัน! เล่นตลกอะไรกันคะ หצ..." "ฉันไม่ได้เล่นตลก..." พิมพ์ชนกขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินลดาต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท ปิดตายหนทางหลบหนี ลมหายใจอุ่นร้อนของคนตรงหน้าปัดผ่านใบหูขาวสะอาดจนขนลุกซู่ พิมพ์ชนกโน้มใบหน้ากระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าพร่าแต่เยือกเย็นที่ข้างแก้มเนียน "แต่ถ้าคุณอยากจะอยู่ที่นี่ต่อ... คุณต้องผ่าน 'บททดสอบ' ของฉันเสียก่อน ยัยตัวแสบ" ยังไม่ทันที่รินลดาจะได้เอ่ยปากด่าทอหรือตอกกลับความเผด็จการนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบจากภายนอก พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูของชายหนุ่มที่ตะโกนเข้ามาผ่านบานไม้ "พิมพ์ครับ! ผมเอง... กรณ์นะ เปิดประตูให้ผมหน่อย ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น!" นัยน์ตากลมโตของรินลดาเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ก่อนจะหันขวับกลับมาสบเข้ากับดวงตาคมกริบของพิมพ์ชนกที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นประกายระยับด้วยแผนการร้ายกาจบางอย่างอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตานั้นเอง... มือเรียวยาวเย็นเฉียบของสถาปนิกสาวก็เอื้อมมาคว้าหมับที่เอวบางของรินลดา แล้วกระชากเข้าหาร่างกายอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดติดกันไร้ช่องว่าง! "อุ๊ย...!" --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาเดินเล่นบนเส้นทางดอกไม้ริมทางนี้นะคะ หวังว่าจะหลงรักความแสบซ่าและเคมีที่เริ่มคุ-กรุ่นคู่นี้แล้ว พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!