ร่องรอยของผู้สร้าง

"ศูนย์จุดศูนย์สองวินาที... เอริส รหัสผ่านชุดนั้นกำลังถูกเขียนทับด้วยโปรโตคอลล้างบางระดับโอเมก้า ถ้าเราช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ข้อมูลประวัติศาสตร์ทั้งหมดของยุคปฐมภูมิจะกลายเป็นแค่เศษขยะดิจิทัลที่ไม่มีวันกู้คืนได้นะครับ" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังแทรกเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบถี่รัวอยู่รอบตัว แสงเรืองรองจากโฮโลแกรมรูปทรงหนังสือโบราณนับล้านเล่มในห้องสมุดดิจิทัลกลางหอคอยลอยฟ้ากำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ตัวอักษรโค้ดสีเขียวมรกตที่เคยเรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบถูกพายุเพลิงสีดำกลืนกินทีละบรรทัด ราวกับกระดาษจริงที่กำลังถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟ ความร้อนระอุของหน่วยประมวลผลที่ทำงานเกินขีดจำกัดแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "เรย์คะ... ไม่สิ เรย์ครับ ระบบคำนวณของดิฉันกำลังโดนรบกวนจากเกราะป้องกันเชิงโครงสร้างของผู้สร้าง!" เสียงใสของเอริสสะท้อนออกมาจากหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่สั่นระริก ร่างอวตารของ AI สาวกะพริบวับๆ ราวกับสัญญาณโทรทัศน์ในพายุฝน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสับสนที่ระบบปัญญาประดิษฐ์ไม่ควรจะมี "อัตราการสูญเสียข้อมูลพุ่งสูงถึงเจ็ด puluh เปอร์เซ็นต์... เอ๊ย เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ! เอ๊ย... ครับ! ดิฉันเริ่มสับสนสรรพนามตามที่คุณชอบเตือนแล้วนะ... ครับ!" เรย์ไม่ตอบคำถามทีเล่นทีจริงของเธอ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นไร้ขอบจดจ้องไปยังบรรทัดโค้ดที่เหลือรอดอยู่เพียงน้อยนิด นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นภาพติดตา สมองส่วนหน้าของเขาทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลรูปแบบตรรกะของสถาปัตยกรรมระบบที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายตัวเองโดยเฉพาะ นี่ไม่ใช่แค่การแฮกข้อมูลธรรมดา แต่มันคือการเล่นเกมหมากรุกกับผู้สร้างระบบที่จากไปแล้วเมื่อหลายร้อยปีก่อน ทุกย่างก้าวในโลกใบนี้ถูกกำหนดไว้ด้วยกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด แต่เบื้องหลังความสมบูรณ์แบบของเกมออนไลน์ต่างโลกที่กำลังจะพินาศนี้ กลับมีรอยร้าวบางอย่างซ่อนอยู่... รอยร้าวที่เรียกว่า 'ความจริง' *[คำเตือน: ตรวจพบความพยายามเข้าถึงไฟล์ลับระดับผู้ดูแลระบบ - โปรดระv... โครงสร้างความทรงจำกำลังจะสูญหาย]* หน้าต่างระบบดีดตัวขึ้นมาขวางหน้าพร้อมกับเสียงเตือนที่บาดแก้วหู เรย์กัดฟันกรอด ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในเสี้ยววินาที—ภาพเพื่อนร่วมทีมที่ต้องสูญหายไปในระบบเพราะความผิดพลาดในการคำนวณของเขาเอง ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดถูกปลุกเร้าขึ้นอีกครั้ง แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักวางแผนระดับอัจฉริยะ เรย์บังคับให้ตัวเองดึงสติกลับมาปัจจุบันทันที อารมณ์ความรู้สึกไม่มีที่ยืนในสมรภูมิแห่งตรรกะนี้ "เอริส ดึงพลังงานสำรองจากเตาปฏิกรณ์ย่อยโซนสามมาทั้งหมด ถ่ายเทเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อหลัก แล้วใช้ฟิลเตอร์กรองรหัสขยะออก เหลือไว้แค่ส่วนที่เป็น 'ลายเซ็น' ของผู้สร้างคนนั้นคนเดียว!" เรย์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "รับทราบค่ะ... ครับ! กำลังถ่ายเทพลังงาน... สาม สอง หนึ่ง... บูสต์พลังงานเต็มพิกัด!" สิ้นเสียงของเอริส แสงสีฟ้าเข้มจากเตาปฏิกรณ์ย่อยพุ่งทะยานผ่านท่อส่งพลังงานใต้พื้นห้องสมุด เสียงคำรามต่ำๆ ของระบบระบายความร้อนดังสนั่นหวั่นไหว แรงดันอากาศในห้องลดฮวบจนทำให้หูอื้อ แสงสีแดงฉานที่กำลังกลืนกินห้องสมุดดิจิทัลหยุดชะงักลงชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็งด้วยพลังอำนาจที่เหนือกว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามขนาดยักษ์ก็ดีดตัวผงาดขึ้นกลางอากาศ มันไม่ใช่โค้ดหรือชุดคำสั่งทั่วไป แต่มันคือบันทึกข้อความแบบเรียลไทม์ที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยภาษาโบราณที่แม้แต่เอริสก็ยังต้องใช้เวลาถอดรหัสถึงสามวินาทีเต็ม *“ถึงผู้ที่ก้าวมาถึงจุดนี้... เจ้าผู้ซึ่งสงสัยในความสมบูรณ์แบบของโลกใบนี้ จงรู้ไว้เถอะว่า ระบบที่เราสร้างขึ้นไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง แต่มีไว้เพื่อรอคอยการถูกทำลายโดยผู้ที่กล้าพอจะตั้งคำถาม...”* เรย์อ่านข้อความนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย นัยน์ตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาไปยังบรรทัดสุดท้ายของบันทึก ซึ่งปรากฏชื่อผู้ลงนามที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุด นามนั้นคือชื่อของผู้เล่นในตำนานที่หายสาบสูญไปพร้อมกับการอัปเดตครั้งแรกของโลก—บุคคลที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็น ‘ผู้สร้างคนที่ศูนย์’ "เรย์คะ... ดูนั่นสิครับ!" เอริสอุทานเสียงหลง นิ้วเรียวบางของร่างอวตารชี้ไปยังมุมมืดสุดของห้องสมุดดิจิทัลที่กำลังจะดับสลาย ที่นั่น... ท่ามกลางซากปรักหักพังของข้อมูลที่กลายเป็นละอองแสงสีดำ มีเงาร่างหนึ่งกำลังก้าวเดินออกมาอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นกระจกใสสะท้อนก้องกังวาน ราวกับไม่ได้เป็นแค่ข้อมูลจำลอง แต่มีตัวตนอยู่จริงๆ ในมิตินี้ เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ภายใต้ฮู้ดลึก แต่สิ่งที่ทำให้เรย์และเอริสต้องผงะถอยหลังไปคนละก้าว คือไอพลังงานสีดำทมิฬที่แผ่ออกมาจากตัวของบุคคลปริศนาผู้นั้น มันเป็นพลังงานชนิดเดียวกันกับที่ใช้ทำลายล้างระบบ แต่ถูกควบคุมไว้อย่างสมบูรณ์แบบด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็นยิ่งกว่าความตาย ร่างปริศนาหยุดเดิน ห่างจากพวกเขาไปเพียงสิบก้าว ปลายคางเรียวที่โผล่พ้นเงาฮู้ดเผยให้เห็นรอยยิ้มบางเบา ก่อนที่เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจจะเอื้อnเอ่ยออกมา "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของจุดเริ่มต้น... เจ้าหนูผู้ไขปริศนา ฉันรอเธอมานานเหลือเกิน... ลูกศิษย์ของฉัน" *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการปลุกบอสลับระดับ SSS 'เงาแห่งปฐมภูมิ' - เงื่อนไขการทำลายล้างห้องสมุดดิจิทัลเสร็จสมบูรณ์ 100% - เส้นทางหนีทั้งหมดถูกปิดกั้นโดยอัตโนมัติ]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาอันลึกล้ำนี้ไปกับผม ลอร์ดออฟดาร์กเนสนะครับ