เดทลับๆ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นฝนจางๆ ลอยอบอวลอยู่หลังเบาะรถสปอร์ตคันหรูที่ถูกลดกระจกลงเพียงครึ่งนิ้ว รินรดากลั้นหายใจในขณะที่มือเรียวขยับปีกหมวกแก๊ปสีดำให้ต่ำลงจนเกือบจะบังสายตา ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่านกระจกมองข้างด้วยความระแวดระวังขั้นสุด หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับตีกลองเพลเมื่อเสียงฝ-ีเท้าคุ้นเคยของ ‘มารุต’ ดังแว่วมาจากมุมตึกฝั่งตรงข้าม ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมเขาถึงตามมาเจอเธอถึงย่านการค้าย่านลับตาคนแห่งนี้ได้ หรือว่าเธอกำลังถูกสะกดรอยตาม? “เลิกทำตัวเป็นแมวตื่นตูมได้แล้วค่ะรินรดา นั่งหลังตรงดีกว่านะคะ ไม่อย่างนั้นเสื้อราคาแพงตัวนั้นจะยับหมด แล้วฉันคงไม่อยากจ่ายค่าซักรีดให้รอบที่สองหรอกนะ” เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่เล็กๆ ดังขึ้นจากเบาะคนขับ รินทร์ลดาปรายตามองเด็กสาวรุ่นน้องที่นั่งตัวลีบอยู่ข้างกาย มุมปากอิ่มสีแดงสดระบายยิ้มบางเบาอย่างนึกสนุก แม้สถานการณ์ภายนอกรถจะชวนให้หัวใจวายแค่ไหน แต่ CEO สาวกลับดูผ่อนคลายราวกับกำลังจิบชาอุ่นๆ ในสวนหลังบ้านเสียอย่างนั้น “คุณรินทร์ลดาคะ! สถานการณ์ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาแซี้ยวนะคะ มารุตยืนอยู่ห่างจากเราไม่ถึงสิบเมตรด้วยซ้ำ ถ้าเขาเดินมาเจอฉันนั่งอยู่ในรถของอดีตเจ้านาย... อ้อ ไม่สิ ตอนนี้เราเป็นอะไรกันดีล่ะคะ เจ้านายจอมเผด็จการกับลูกน้องที่เพิ่งยื่นใบลาออก หรือว่าคู่ขาในความลับดีคะ?” รินรดาหันขวับไปตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแววพยศอย่างที่คนพี่โปรดปรานนัก ปากเก่งไม่เคยเปลี่ยน แม้ว่าปลายนิ้วเรียวที่ประสานกันบนตักจะกำลังจิกเข้าหากันจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีดก็ตาม รินทร์ลดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ หญิงสาวขยับแว่นกันแดดทรงโตขึ้นเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ รัศมีคุกคามอันเย้ายวนแผ่ซ่านออกมาจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศในรถมันน้อยลงทุกที กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของ CEO สาวลอยวนอยู่ปลายจมูก ชวนให้ใจสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ “ปากเก่งเสียจริงนะคะเด็กน้อย... กลัวอดีตคู่หมั้นจอมปลอมคนนั้นจะรู้ความจริงหรือไงคะ ว่าคุณแอบหนีออกมา ‘เดทลับๆ’ กับผู้หญิงที่เขาเกนักเกหนา” “ใครเดทกับคุณกันคะ! ฉันแค่ออกมา... เอ่อ ออกมาเคลียร์ธุระต่างหาก!” “ธุระที่ต้องใส่หมวกอำพรางตัวเหมือนโจรปล้นธนาคารเนี่ยนะคะ? น่าสนใจดีแท้” รินทร์ลดาเอื้อมมือเรียวไปแตะปีกหมวกแก๊ปของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเกี่ยวปลายคางมนให้หันมาสบตากันตรงๆ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ใต้ความปากร้าย “จำไว้ว่าฉันไม่ใช่คนชอบแบ่งของกับใคร และมารุตอะไรนั่นก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ในรัศมีสายตาของเราในตอนนี้ด้วยซ้ำค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับประกาศิต ทำให้รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เคมีระหว่างเธอกับผู้หญิงคนนี้มันอันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว รินทร์ลดาในยโสยามอยู่นอกบริษัท ช่างเย้ายวน ทรงอำนาจ และเผด็จการเสียจนเธอแทบไม่เหลือเกราะป้องกันตัวตนใดๆ ภายนอกรถ มารุตหยุดเดินกะทันหัน เขาหันซ้ายแลขวาคล้ายกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ร่างสูงในชุดสูทลำลองยืนลังเลอยู่หน้าคาเฟ่ฝั่งตรงข้าม ระยะห่างแค่เอื้อมมือถึง แต่มันถูกกั้นไว้ด้วยฟิล์มกรองแสงสีดำสนิทของรถยนต์คันหรู รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเล็กเอื้อมไปควชายเสื้อของคนพี่โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเงาร่างของมารุตเริ่มขยับเข้ามาใกล้รถคันนี้ทีละก้าว... ทีละก้าว... “เขาเดินมาทางนี้แล้วค่ะคุณรินทร์ลดา...” เสียงกระซิบสั่นพร่าลอดไรฟัน รินทร์ลดาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือเรียวละจากการจับคางเปลี่ยนมาเป็นกอบกุมมือเล็กที่กำชายเสื้อของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสอุ่นจัดส่งผ่านความมั่นใจมาให้ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของ CEO สาว ก่อนที่เธอจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของคนเด็กกว่าด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่ชวนให้ขนลุกเกรียว “ถ้าไม่อยากให้เขาเห็น... ก็ซ่อนตัวอยู่ตรงนี้สคะ” สิ้นคำพูด รินทร์ลดาก็กดเบาะฝั่งผู้โดยสารเอนราบลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างบางของรินรดาให้ล้มลงมาแนบชิดอยู่ใต้ร่างของเธอโดยมีคอนโซลหน้ารถและเบาะหนังบังสายตาจากภายนอกอย่างมิดชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในพื้นที่แคบๆ หัวใจของทั้งสองดวงเต้นโครมครามแข่งกับเสียงฝ่าเท้าของมารุตที่หยุดยืนอยู่ข้างรถพอดี! เสียงเคาะกระจกเบาๆ สองครั้งดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงทุ้มต่ำของมารุตที่เอ่ยเรียกชื่อใครบางคนผ่านกระจกทึบ “รินรดา? เธออยู่ในนั้นหรือเปล่า... ผมเห็นรถคันนี้คุ้นๆ นะ” รินรดานอนตัวแข็งทื่อ ใบหน้าอยู่ห่างจากลำ颈ระหงของรินทร์ลดาไม่ถึงคืบ กลิ่นหอมหวานของเจ้าตัวทำให้สติกระเจิดกระเจิง ยิ่งไปกว่านั้น ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอยังเฉียดผ่านแก้มเนียนของคนพี่ไปโดยบังเอิญเมื่อเธอพยายามจะขยับตัวหนี รินทร์ลดาหรี่ตามองคนใต้ร่างด้วยแววตาระ1ทประกายระยิบระยับ มือข้างหนึ่งค้ำยันเบาะไว้เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทับอีกฝ่ายจนเกินไป ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เงียบกริบ ปลายนิ้วเรียวยาวอีกข้างไล้เบาๆ ที่กรอบหน้าของรินรดาอย่างถือวิสาสะ จังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ มารุตดูเหมือนจะยังไม่ยอมเดินไปไหนง่ายๆ แถมมือหนายังเอื้อมมาจับที่มือจับประตูรถเตรียมจะดึงเปิดออก! รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด มือเล็กเอื้อมไปคว้าปกเสื้อของรินทร์ลดาแน่น ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นและหวาดเสียวระคนกัน ดวงตาคู่คมของ CEO สาวพราวระยับด้วยความท้าทายก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่ทำเอาสติหลุดลอย “ถ้าเขาเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นเราในสภาพนี้... คุณคิดว่าข่าวหน้าหนึ่งพรุ่งนี้จะเป็นยังไงคะ หือ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความลับในมุมมืดนี้นะคะ