การแก้แค้นรอบที่สองของตระกูลไป๋

"ข่าวลือว่าเนื้อหมูในฟาร์มของนังเด็กนั่นมีพยาธิ กินเข้าไปแล้วลิ้นแข็งตายคาที ถ้าใครไม่อยากครอบครัวพังพินาศ ก็อย่าได้ก้าวเท้าเข้าไปซื้อเด็ดขาด!" เสียงตบโต๊ะดังปังที่ร้านน้ำชาประจำหมู่บ้าน ตามมาด้วยเสียงหัวingร่อต่อกระซิบของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่นั่งล้อมวงกันอยู่ ไป๋ไห่เฉิงยกถ้วยชากระเบื้องบิ่นขึ้นจิบด้วยท่าทางสำราญใจ รอยยิ้มเหี่ยวย่นบนใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความริษยาและหยิ่งผยอง สายตาคมกริบมองไปยังทิศทางของ "ซุปเปอร์ฟาร์ม" ที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนโลภ ในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ซุปเปอร์ฟาร์มของไป๋ลี่อินเติบโตอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ผลผลิตทั้งผักใบเขียวกรอบอร่อย ไข่ไก่ฟองโตสีนวล และเนื้อสัตว์คุณภาพดีกลายเป็นสินค้าหายากที่ผู้คนแย่งกันซื้อ แม้แต่พ่อค้าคนกลางจากในเมืองยังต้องขับรถบรรทุกมาจอดรอตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ภาพความมั่งคั่งและรอยยิ้มที่มีความสุขของสองสามีภรรยาตระกolesเฉิน กลายเป็นหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจของไป๋ไห่เฉิงผู้เป็นลุงแท้ๆ แต่กลับไม่เคยได้รับผลประโยชน์ใดๆ จากหลานสาวที่เขาเคยคิดว่าจะบีบคั้นอย่างไรก็ได้ ในอดีต ไป๋ลี่อินคนเก่าเป็นเพียงเด็กสาวอ่อนแอ ยอมให้เขากดขี่ข่มเหงและรีดไถเงินทองอยู่ร่ำไป แต่วันนี้... สะใภ้รองตระกูลไป๋คนนี้กลับกลายเป็นแม่ค้ามือทองที่มีสายตาดั่งเหยี่ยวและมือที่เต็มไปด้วยวิธีการรักษาโรคอันน่าประหลาด ยิ่งนางทำมาค้าขึ้นเท่าไหร่ ความแค้นเคืองในใจของไป๋ไห่เฉิงก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น "พี่ไห่เฉิง วิธีนี้จะได้ผลแน่หรือ?" ชายร่างผอมแห้งที่เป็นลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามด้วยความลังเล "ชาวบ้านแถบนี้พึ่งพาผลผลิตจากฟาร์มนั้นกันหมดแล้ว ถ้าความแตกขึ้นมาว่าเรากัมจัดข่าวลือเท็จ..." "แตกอะไรกันวะ!" ไป๋ไห่เฉิงวางถ้วยชาลงกระแทกโต๊ะจนน้ำชาสีน้ำตาลเข้มกระฉอกออกมาเลอะขอบโต๊ะ "ข้าแค่พูดตามที่ 'ได้ยินมา' ใครจะไปเอาผิดข้าได้? อีกอย่าง ข้าจ้างคนปล่อยข่าวไปทั่วตลาดอำเภอแล้วว่า เนื้อหมูและผักของนังลี่อินใช้ปุ๋ยเร่งโตที่เป็นพิษต่อร่างกาย มนุษย์เรานะ... กลัวตายยิ่งกว่ากลัวอะไรทั้งหมด ต่อให้มันแก้ตัวคอเป็นเอ็น ชาวบ้านก็ไม่กล้าเสี่ยงเอาชีวิตครอบครัวมาเดิมพันหรอก!" เสียงหัวเราะอย่างสะใจดังขึ้นอีกครา โดยที่พวกมันหารู้ไม่ว่า ทุกถ้อยคำสนทนาอันสกปรกและแผนการอันชั่วร้าย ได้ถูกบันทึกไว้ในความเงียบงันอย่างชัดเจน ห่างออกไปไม่ไกลนัก หลังพุ่มไม้ทึบข้างร้านน้ำชา ไป๋ลี่อินยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้ารูปไข่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยประกายเยือกเย็นราวกับคมมีดผ่าตัดที่เตรียมกรีดลงบนเนื้อร้าย นางปรายตามองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยมุมปากที่ยกยดขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเยียบเย็นเสียจนบรรยากาศรอบตัวราวกับลดลงไปหลายองศา *คิดจะใช้สงครามประสาทและข่าวลือสกปรกมาทำลายซุปเปอร์ฟาร์มที่นางเหน็ดเหนื่อยสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมิติวิเศษอย่างนั้นหรือ? ช่างตื้นเขินและน่าสมเพชสิ้นดี* "ภรรยา... เจ้าคิดจะจัดการกับพวกสวะกลุ่มนี้อย่างไรดี?" เสียงทุ้มต่ำและอบอุ่นดังขึ้นข้างกาย เฉินเฟิงยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาเอื้อมมาปัดเศษใบไม้บนไหล่ภรรยาอย่างทะนุถนอม ดวงตาคมกริบทอประกายดุดันยามมองไปยังกลุ่มคนในร้านน้ำชา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชือกสีเขียวทหารปลดกระดุมคอบ่งบอกถึงความตึงเครียดในกล้ามเนื้อ หากลี่อินเอ่ยปากเพียงครึ่งคำ เขากล้าพอที่จะเดินเข้าไปหักกระดูกคนพวกนั้นทีละคนโดยไม่ลังเล ไป๋ลี่อินส่ายหน้าเบาๆ นางเอื้อมมือไปกุมมือหนาของสามีไว้ ผิวสัมผัสอุ่นจัดของอีกฝ่ายช่วยบรรเทาความเย็นชาในใจนางลงได้เสมอ "ใช้กำลังมันง่ายเกินไปพี่เฉิง..." น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่น่าฟัง "คนพวกนี้ชอบเล่นสกปรกในที่มืด งั้นเราก็แค่เปิดไฟสว่างๆ ให้พวกมันได้อับอายจนแทบไม่มีแผ่นดินจะอยู่ก็พอ" นางหันมาสบตากับสามี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "จำหมูตุ๋นยาจีนสูตรพิเศษที่เราเพิ่งทดลองทำเมื่อวานได้ไหมครับ? กลิ่นหอมของมันน่าจะรุนแรงพอที่จะดึงดูดคนครึ่งหมู่บ้านให้มารวมตัวกันที่ลานกลางหมู่บ้านได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม" เฉินเฟิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มตาม สามีผู้แสนดีและคลั่งรักผู้นี้ไม่เคยขัดใจภรรยาเลยสักครั้ง ยิ่งเห็นแววตาเจ้าแผนการของนาง เขากยิ่งรู้สึกว่าภรรยาของตนช่างมีเสน่ห์จนยากจะละสายตา ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ ลานกว้างกลางหมู่บ้านที่มีต้นไทรใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขา กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศนาน种ชนิดผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนของเนื้อหมูตุ๋นซีอิ๊วเคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม กำลังลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทุกตรอกซอกซอย กลิ่นนี้ช่างทรงพลังและยั่วยวนน้ำลายเสียจนไม่ว่าใครที่เดินผ่านต่างต้องสูดลมหายใจลึกๆ ท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความหิวโหย หม้อเหล็กขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนเตาถ่านที่คุโชน ไป๋ลี่อินยืนตักหมูตุ๋นสีเข้มข้นส่งกลิ่นหอมหวลลงในชามกระเบื้องเคลือบทีละชามด้วยรอยยิ้มแย้มแจ่มใส ขณะที่เฉินเฟิงยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ คอยช่วยยกหม้อและจัดเตรียมเก้าอี้ "พี่น้องครับ! วันนี้ซุปเปอร์ฟาร์มของเรามีเมนูพิเศษ 'หมูตุ๋นสมุนไพรบำรุงกำลัง' มาให้ทุกท่านได้ชิมฟรีคนละหนึ่งถ้วย เพื่อเป็นการขอบคุณที่สนับสนุนฟาร์มของเราด้วยดีเสมอมา!" เสียงหวานใสแต่กังวานของลี่อินดังขึ้นเรียกความสนใจจากชาวบ้านที่เริ่มเดินมารวมตัวกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชาวบ้านหลายคนมองหน้ากันด้วยความลังเล ข่าวลือเรื่องพยาธิและพิษในฟาร์มยังคงติดอยู่ในใจ แต่กลิ่นหอมเย้ายวนตรงหน้ากลับรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว "เอ่อ... แม่รองเฉิน หมู่นี้มีข่าวลือว่าผลผลิตของพวกเจ้า..." ป้าข้างบ้านเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ไป๋ลี่อินไม่รอให้พูดจบ นางหยิบชามหมูตุ๋นชิ้นโตเข้าปากเคี้ยวตุ่นๆ ให้ทุกคนเห็นต่อหน้าต่อตา สีหน้าของนางอิ่มเอิบสดใส แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ป้าครับ ถ้าหมูของผมมีพยาธิหรือมีพิษจริง ตัวผมกับภรรยาคงล้มป่วยไปก่อนใครเพื่อนแล้ว อีกอย่าง เนื้อหมูในหม้อนี้คัดสรรมาจากหมูรุ่นแรกที่เลี้ยงด้วยธัญพืชปลอดสารพิษ หากใครไม่เชื่อใจ เชิญพิสูจน์ด้วยตาตัวเองได้เลยครับ!" เฉินเฟิงก้าวออกมาพูดเสริมด้วยน้ำเสียงทรงพลังและน่าเชื่อถือ ทันใดนั้นเอง หญิงชราคนหนึ่งในหมู่บ้านทนกลิ่นหอมไม่ไหว ตัดสินใจรับชามจากมือลี่อินแล้วตักเข้าปากคำใหญ่ ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อรสชาติหวานเค็มกลมกล่อมละลายในปาก เนื้อหมูนุ่มจนแทบไม่ต้องเคี้ยว กลิ่นสมุนไพรจีนกระจายทั่วโพรงปากอย่างอบอุ่น "อร่อย! อร่อยมาก! เนื้อนี่มัน... หวานนุ่มละมุนลิ้นยิ่งกว่าหมูในตลาดเมืองเสียอีก!" นางอุทานออกมาเสียงดัง ความลังเลสลายหายไปในพริบตา ชาวบ้านต่างแย่งกันเข้ามาต่อแถวรับหมูตุ๋นฟรีจนแน่นขนัด เสียงชื่นชมดังระงมไปทั่วบริเวณ รสชาติอันยอดเยี่ยมได้ทำลายล้างข่าวลือปลอมๆ ลงอย่างราบคาบในเวลาไม่กี่นาที ในขณะที่บรรยากาศกำลังครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ไป๋ลี่อินก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของไป๋ไห่เฉิงและลูกน้องกำลังยืนหน้าซีดเผือดแอบมองอยู่หลังกลุ่มชาวบ้าน นางจึงส่งสัญญาณให้สามีจัดการตามแผนขั้นต่อไป เฉินเฟิงพยักหน้ารับ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าฉับๆ พรวดเดียวก็ไปกระชากคอเสื้อของลูกน้องคนสนิทของไป๋ไห่เฉิงลากเข้ามากลางวงล้อมท่ามกลางความตกใจของทุกคน "อ้าว! นี่มันคนของลุงไห่เฉิงไม่ใช่หรือ?" ชาวบ้านคนหนึ่งอุทานขึ้น ไป๋ลี่อินเดินเข้าไปใกล้ รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาคมกริบดั่งใบมีด นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่แอบดึงมาจากกระเป๋าเสื้อของชายคนดังกล่าวชูขึ้นให้ทุกคนเห็น "นี่คือบัญชีรายชื่อและเงินมัดจำห้าสิบหยวน ที่ลุงไห่เฉิงจ่ายให้คนกลุ่มนี้เพื่อตระเวนปล่อยข่าวลือใส่ร้ายซุปเปอร์ฟาร์มของเรา ให้ชาวบ้านเข้าใจผิดว่าสินค้าของเรามีพิษ..." เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที ชาวบ้านต่างพากันส่งเสียงสาปแช่งและมองไปยังไป๋ไห่เฉิงด้วยสายตารังเกียจ ไป๋ไห่เฉิงหน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ขาแข็งก้าวไม่ออกเมื่อถูกสายตานับสิบคู่จ้องมองอย่างเอาเรื่อง เขาอ้าปากพะงาบๆ จะแก้ตัวแต่พูดไม่ออกสักคำ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตกเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างสมบูรณ์ และไป๋ลี่อินกำลังจะประกาศเอาผิดทางกฎหมายกับลุงจอมโลภผู้นี้... จู่ๆ เสียงเบรกของรถจี๊ปทหารคันเก่ายี่ห้อปักกิ่งก็ดังเอี๊ยดอ๊าดเบรกสนั่นหวั่นไหว จอดเทียบท่าลานกลางหมู่บ้าน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว ประตูรถเปิดออกอย่างแรง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแต่งกายเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูงก้าวลงมา ใบหน้าเคร่งเครียดและบึ้งตึง ดวงตากวาดมองไปรอบวงก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ไป๋ลี่อิน "ไป๋ลี่อินใช่ไหม? คุณถูกกล่าวหาว่าลักลอบค้าขายเวชภัณฑ์ควบคุมพิเศษในฟาร์ม... และต้องถูกควบคุมตัวเพื่อสอบสวนทันที!" --- ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ หมอภัทรแก้ไขชะตา