กับดักที่คาดไม่ถึง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้างในอากาศยามนี้ ไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเหมือนห้องสมุดทั่วไปอีกต่อไปแล้วค่ะ เมื่อแรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ จากการกระแทกกระทั้นที่บานประตูไม้สักด้านนอก ทำให้เศษปูนบนเพดานร่วงกราวลงมาคลุมไหล่ของเราทั้งคู่ รวินท์กลั้นหายใจ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ขณะที่มือข้างหนึ่งกำสำรับไพ่ทาโรต์ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ตั้งสติไว้ค่ะ รวินท์” เสียงกระซิบที่ลอดผ่านริมฝีปากของอาจารย์จันทร์เจ้าแม้จะแผ่วเบา แต่กลับมีความหนักแน่นมั่นคงอย่างประหลาด ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองขยับเข้ามาบังร่างของหญิงสาวรุ่นน้องไว้มิดชิด แผ่นหลังของอาจารย์ตึงเครียดจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากอาคมป้องกันตัวระดับสูงที่กำลังถูกรวบรวมไว้ที่ฝ่ามือ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง สามครั้งถ้วน... จังหวะจะโคนมันช่างเยือกเย็นและทรงอำนาจ ราวกับผู้มาเยือนไม่ได้กำลังเคาะประตูไม้ แต่กำลังเคาะลงบนโลงศพที่เรากำลังนอนอยู่ข้างใน ทันใดนั้น รอยแยกสีดำสนิทก็เริ่มปริแตกขึ้นกลางอากาศเหนือโต๊ะทำงานไม้โอ๊ก บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดจนละลาย “มิติคู่ขนาน...” รวินท์พึมพำกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสังเกตเห็นนาฬิกาแขวนผนังโบราณ เข็มสั้นและเข็มยาวหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่เวลาเที่ยงคืนตรง แต่ความรู้สึกที่กดทับลงบนผิวหนังกลับบอกว่าเวลาผ่านไปนานนับชั่วโมงแล้ว “อาจารย์คะ เวลาข้างนอกกับข้างในห้องนี้... มันเดินไม่เท่ากันแล้วค่ะ!” “ฉลาดมากค่ะ” อาจารย์จันทร์เจ้าเหลリエมองรอบห้องที่ตอนนี้ผนังห้องเริ่มโปร่งใสและเผยให้เห็นความว่างเปล่าสีนิลกาลที่หมุนวนอยู่เบื้องหลัง “นี่คือ ‘ห้วงเวลาเหลื่อมล้ำ’ อาคมขั้นสูงที่ดึงเอาอดีตและอนาคตมารวมไว้จุดเดียว เพื่อไม่ให้เรามีทางหนีไปไหนได้ทัน... เจ้าของคำสาปต้องการกลืนกินพลังวิญญาณของเราผ่านการขังไว้ในมิตินี้ค่ะ” ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตอบสนอง ประตูไม้สักหนาก็พังทลายลงเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงลมสีดำมืดทึบ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความตายแผ่พุ่งจนลมหายใจสะดุด ใบหน้านั้นถูกความมืดอำพรางจนมองไม่เห็นรายละเอียด มีเพียงดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นที่จ้องมองมาตรงๆ ราวกับสัตว์ป่ากำลังล่าเหยื่อ “อาจารย์คะ ระวัง!” รวินท์ตะโกนลั่น พร้อมกับตวัดมือขว้างไพ่สามใบแรกที่หยิบขึ้นมาได้อย่างแม่นยำ ไพ่ *The Chariot* ลอยแหวกอากาศด้วยแสงสีทองเรืองรอง พุ่งตรงเข้าปะทะกับม่านพลังมืดที่แผ่ออกมาจากผู้บุกรุก เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนทำให้ร่างของรวินท์กระเด็นไปกระแทกกับชั้นหนังสืออย่างแรงจนจุกแน่นไปหมด “รวินท์!” อาจารย์จันทร์เจ้าอุทานด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเกรี้ยวเป็นครั้งแรก เธอสะบัดมือซ้าย ปลดผนึกยันต์โบราณที่ข้อมือออก เปลวเพลิงสีครามลุกโชนขึ้นจากฝ่ามือ พุ่งเข้าโอบล้อมร่างของปีศาจเงาไว้อย่างรวดเร็ว “บังอาจนักนะ... ที่กล้าแตะต้องลูกศิษย์ของฉัน!” การปะทะกันของพลังงานทั้งสองสายสร้างความปั่นป่วนให้แก่มิติคู่ขนานแห่งนี้อย่างรุนแรง พื้นห้องสั่นสะเทือนและเริ่มแตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย รวินท์กัดฟันลุกขึ้นยืน อาความเจ็บปวดแล่นแปลบไปทั่วแผ่นหลัง แต่นี่ไม่ใช่เวลามาอ่อนแอ สายตาคมกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาจุดอ่อนของมิติแห่งนี้ตามหลักการวิเคราะห์พลังงานที่อาจารย์เคยสอนไว้ *เวลาเดินไม่เท่ากัน... แปลว่าจุดศูนย์กลางของพลังงานจะต้องซิงโครไนซ์กับบางสิ่งที่เคลื่อนไหว* ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดไปสะดุดกับนาฬิกาโบราณที่แม้เข็มจะหยุดเดิน แต่ลูกตุ้มด้านล่างกลับยังคงแกว่งไกวสวนทางกับกฎฟิสิกส์อย่างบ้าคลั่ง นั่นคือหัวใจของมิตินี้! “อาจารย์คะ! ลูกตุ้มนาฬิกาค่ะ! โจมตีที่นั่นพร้อมกัน!” รวินท์ตะโกนสุดเสียง แม้เสียงจะแทบถูกกลืนหายไปกับเสียงคำรามของปีศาจเงา อาจารย์จันทร์เจ้าพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง เธอบิดข้อมือ ควบคุมเปลวเพลิงสีครามให้พุ่งเบี่ยงเป้าหมายจากร่างปีศาจไปยังนาฬิกาโบราณในเสี้ยววินาที พร้อมกับที่รวินท์รวบรวมพลังงานจิตทั้งหมดที่มี สัมผัสผ่านไพ่ *The Magician* ที่เปล่งแสงสว่างจ้าในมือ แล้วซัดเข้าใส่จุดศูนย์กลางของกลไกนั้นเต็มแรง เปรี้ยง! เสียงสะท้อนราวกับกระจกแตกละเอียดดังสนั่นหู มิติคู่ขนานรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวและพังทลายลงอย่างรวดเร็ว ร่างของปีศาจเงากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนจะสลายกลายเป็นควันสีดำเมื่อถูกแรงระเบิดจากแกนกลางที่ถูกทำลาย รวินท์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายทรุดฮวบลงนั่งกับพื้นห้องที่กลับคืนสู่สภาพเดิม เสียงเข็มนาฬิกาเดินดังติ๊กต็อกๆ กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปทุกอณูขุมขน แต่ก่อนที่ความโล่งใจจะทันได้ก่อตัวขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบพลังงานที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ตรวจพบการแทรกแซงจากพลังงานระดับ SSS: คำสาปตระกูลจันทร์เจ้าถูกกระตุ้นขั้นสมบูรณ์แบบ] [เงื่อนไขลับปลดล็อก: ท่านได้ข้ามผ่านมิติตายตัว แต่ผลพวงจากการทำลายแกนกลาง ทำให้รอยต่อระหว่างโลกมนุษย์และแดนสนธยาเปิดออกถาวร] [คำเตือน: บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังคุณในขณะนี้... ไม่ใช่อาจารย์จันทร์เจ้าตัวจริงอีกต่อไปแล้วค่ะ] รวินท์ตัวชาดิ่ง ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่เป่ารดต้นคอจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... “เก่งมากค่ะเด็กดี... แต่เธอคิดจริงๆ หรือคะ ว่าพาฉันออกมาจากมิตินั้นได้สำเร็จ?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปพร้อมกับรวินท์ในบทนี้นะคะ ขอบอกว่าตอนหน้าความจริงอันน่าตกใจกำลังรอทุกท่านอยู่ค่ะ!