ศัตรูในคราบมิตร

"ถ้าป้าสะใภ้รองยังจำไม่ได้ว่า 'หนี้' สามสิบหยวนเมื่อฤดูหนาวปีกลายต้องใช้คืนด้วยอะไร พรุ่งนี้เช้า ผมคงต้องรบกวนให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยมาเป็นพยานในการลงบัญชีทรัพย์สินส่วนกลางเสียหน่อยแล้วครับ" น้ำเสียงของภัทรราบเรียบ เย็นเยือกดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ทว่าเฉียบคมจนคนฟังสะท้านไปถึงกระดูกดำ นางฟางที่กำลังยกมือขึ้นกอดอกทำทีเป็นตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จเพื่อทวงบุญคุณเรื่องกะหล่ำปลีสองหัว ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองจนหน้าดำหน้าแดง ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองไปรอบวงล้อมของชาวบ้านที่เริ่มจับกลุ่มซุบซิบ ไม่มีใครกล้าสบตาBISนางฟางในเวลานี้ ทุกคนต่างรู้ดีว่า ตระกูลฟางขึ้นชื่อเรื่องการเอาเปรียบคนอื่นมานาน โดยเฉพาะภัทร แพทย์หนุ่มผู้เคยอ่อนแอและยอมให้คนพวกนี้สูบเลือดสูบเนื้อตักตวงผลประโยชน์จากสวนสมุนไพรหลังบ้านอยู่หลายปี แต่ตั้งแต่วันที่สามีร่างสูงใหญ่อย่างจางเหว่ยกลับมาจากค่ายทหารและเข้ามาจัดการทุกอย่างอย่างเด็ดขาด ภัทรคนเดิมก็ราวกับกลายเป็นคนละคน... เขากลายเป็นคมมีดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มสุภาพ ซึ่งพร้อมจะเชือดเฉือนความหน้าหนาของคนอื่นให้ขาดวิ่นโดยไม่ต้องเปลืองแรงตะโกน "หมอภัทร... หลานพูดจาเหลวไหลอะไรกัน ป้าก็แค่... แค่แวะมาดูว่าหลานกับเหว่ยสบายดีไหม เห็นช่วงนี้ทำน้ำสมุนไพรขายดีจนรถเข็นแทบพัง ป้าก็แค่นึกถึง... อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระ..." นางฟางฝืนยิ้มแห้งแล้ง รอยย่นบนใบหน้าเหี่ยวย่นสั่นเทาด้วยความแค้นเคืองปนหวาดกลัว "แบ่งเบาภาระ หรือมา 'แบ่ง' ผลกำไรกันแน่ครับ?" จางเหว่ยเดินถือถังไม้ใส่น้ำสะอาดก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างภัทรกับผู้เป็นป้าสะใภ้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีเข้มทหารเก่า กลิ่นอายความดุดันและสายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์จ้องเหยื่อ ทำให้ผู้หญิงวัยกลางคนถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ มือหนาของจางเหว่ยไม่ได้แตะต้องตัวนางฟางแม้แต่น้อย แต่แรงกดดันจากรัศมีรอบตัวเขากลับทำให้บริเวณนั้นเงียบสงบลงในพริบตา ภัทรปรายตามองสามีเล็กน้อย ส่งสายตาอ่อนโยนที่เป็นความลับระหว่างเขาสองคนไปให้แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจัดการขั้นเด็ดขาด "เชิญครับ ป้าสะใภ้รอง ของในครัวผมมีไม่มาก และส่วนใหญ่เตรียมไว้สำหรับทำยารักษาโรคให้ชาวบ้านที่ยากไร้ หากท่านยังดึงดันจะเอาหมูสามชั้นดองเกลือล็อตนี้ไปอ้างว่าเป็น 'น้ำใจ' ของญาติผู้ใหญ่ล่ะก็... คงต้องถามความสมัครใจของถุงเงินในกระเป๋าของท่านดูก่อนว่า พร้อมจะจ่ายค่าปรับฐานบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลและใส่ร้ายป้ายสีผมต่อหน้าพยานนับสิบคนนี้หรือไม่" คำว่า 'พยานนับสิบคน' ทำให้ชาวบ้านที่ยืนมุงดูรอบรั้วบ้านส่งเสียงฮือฮาขึ้นทันที ทุกคนต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย เพราะในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ภัทรไม่เพียงแต่มอบส่วนลดค่ายาและแจกจ่ายยาลดไข้ให้คนยากจนในหมู่บ้านฟรีๆ เท่านั้น แต่ฝีมือการปรุงอาหารและน้ำสมุนไพรบำรุงกำลังของเขายังช่วยชีวิตคนแก่และเด็กๆ ไว้หลายคน ความศรัทธาที่ชาวบ้านมีต่อหมอหนุ่มจึงสูงส่งยิ่งกว่าการเกรงใจญาติจอมปลอมอย่างนางฟางเสียอีก นางฟางกัดริมฝีปากจนซีดขาว รู้ตัวดีว่าวันนี้เธอเดินมาติดกับดักที่ภัทรวางไว้เสียแล้ว ความโลภบังตาทำให้เธอหวังมาฮุบเอาสูตรน้ำสมุนไพรและเนื้อหมูชั้นดีที่จางเหว่ยเพิ่งแล่มาจากตลาดมืดเมื่อเช้า แต่สุดท้ายกลับถูกต้อนจนมุมด้วยกฎหมายและหลักฐานทางพฤติกรรม "เออ... แกเก่งนักนะภัทร! ระวังตัวไว้เถอะ คนอกตัญญูไม่เจริญหรอก!" นางฟางสะบัดหน้าหนีด้วยความอับอาย พึมพำคำสาปแช่งลอดไรฟันก่อนจะสาวเท้าเดินหนีหายไปท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ของชาวบ้าน บรรยากาศรอบบ้านกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและรากสมุนไพรต้มเคี่ยวลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ กระทะเหล็กใบใหญ่บนเตาถ่านกำลังส่งเสียงเดือดปุดๆ น้ำซุปกระดูกหมูกลมกล่อมผสมผสานกับเห็ดหอมป่าและเก๋ากี้จากมิติลับของภัทร ส่งกลิ่นหอมยวนใจจนใครที่เดินผ่านเป็นต้องกลืนน้ำลาย จางเหว่ยถอนหายใจเบาๆ วางถังน้ำลง ก่อนจะเดินเข้าไปโอบไหล่บางของภัทรจากด้านหลังอย่างธรรมชาติ ฝ่ามือหนาอุ่นจัดลูบไล้ต้นแขนภัทรเบาๆ เพื่อคลายความตึงเครียด "เหนื่อยไหมครับภัทร?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่บริสุทธิ์ ภัทรเอียงศีรษะซบกับลาดไหล่กว้างของสามี ปิดเปลือกตารับไออุ่นจากอ้อมกอดที่มั่นคง ความเหนื่อยล้าจากการรับมือกับคนหน้าด้านพลันมลายหายไปสิ้น "ไม่เหนื่อยเลยครับ มีคุณคอยยืนอยู่ข้างๆ แบบนี้ ต่อให้มีญาติจอมสูบอีกสักสิบคน ผมก็ไม่กลัวหรอก" มือเรียวยื่นไปหยิบตะเกียบไม้ไผ่คีบชิ้นหมูสามชั้นตุ๋นพะโล้สีเข้มข้นที่เพิ่งเคี่ยวได้ที่ขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วป้อนเข้าปากสามี รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมละลายในปาก เนื้อหมูนุ่มละมุนลิ้นแทบไม่ต้องเคี้ยว จางเหว่ยเคี้ยวช้าๆ ดวงต้มืดสนิททอประกายความสุขล้ำลึก เขาจับมือภัทรไว้แน่น "อร่อยมากครับ ฝีมือภัทรไม่เคยทำให้ผิดหวังเลย" ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับความหวานชื่นท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารจานเด็ดที่ลอยฟุ้งไปทั่วทุ่งนา ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกรั้วไม้ไผ่ด้านหน้าก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเด็กชายวัยสิบขวบ ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน "คุณหมอภัทรครับ! คุณหมอ!แย่แล้วครับ... ที่... ที่ชายป่าท้ายหมู่บ้าน มีคนนอนหมดสติอยู่... ลักษณะอาการเหมือนถูกพิษงูเจ็ดก้าว แต่... แต่แปลกมาก เพราะข้างกายเขามีห่อกระดาษที่สลักตราสัญลักษณ์ของ 'ตระกูลหลี่' จากเมืองหลวงตกอยู่ครับ!" ภัทรชะงักมือที่กำลังถือทัพพี ตะเกียบในมือร่วงลงกระทบขอบกระทะเบาๆ ดวงตาคมกวาดมองหน้าสามีที่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมทันที... เกมแก้แค้นระดับใหญ่ที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างนั้นหรือ? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง และอินไปกับหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักและการเยียวยาของหมอภัทรนะครับ