กับดักในไร่

นิ้วเรียวยาวของภัทรยังคงสัมผัสอยู่บนชีพจรที่เต้นอ่อนแรงของชายชรา สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของกระแสเลือดที่ถูกพิษร้ายกัดกร่อนอย่างเงียบเชียบ พิษ "รากหนามอสรพิษ" นี้ไม่ได้ออกฤทธิ์ปลิดชีพในทันที แต่มันจะค่อยๆ กัดกินระบบประสาท ทำให้ผู้ป่วยทรมานราวกับถูกเข็มพิษนับพันเล่มทิ่มแทงในยามวิกาล เป็นวิธีสกปรกของพวกตระกูลใหญ่ที่ต้องการกำจัดเสี้ยนหนามโดยไม่ให้เปื้อนเลือด สายตาคมกริบของแพทย์หนุ่มกวาดมองไปรอบเรือนไม้เก่าครึ้ม บรรยากาศยามพลบค่ำของหมู่บ้านชนบทแห่งนี้เงียบสงบจนน่าขนลุก เสียงจิ้งหรีดเรไรกรีดกรายประสานกับเสียงลมหายใจรวยรินของคนป่วย แต่โสตประสาทของภัทรกลับจับเสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวอย่างระมัดระวังจากแปลงสมุนไพรกลางไร่ได้เสียก่อน "เหว่ย..." ภัทรเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่ทำให้คนที่ยืนเฝ้าอยู่มุมห้องขยับตัวทันที จางเหว่ยขยับเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายส่งกลิ่นอายความอบอุ่นและมั่นคง ดวงตาคมปลาบของอดีตทหารช่างกวาดมองภรรยาอย่างรู้ใจ เขาไม่ต้องรอให้ภัทรเอ่ยซ้ำ สองมือหนาเอื้อมไปหยิบมีดพกประจำตัวและเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ทันทีเมื่อภัทรพยักหน้ารับน้อยๆ "ดูเหมือนจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนไร่ของเราในยามวิกาลนะครับ" ภัทรยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความเย็นชาของนักล่าที่รอให้เหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก ณ แปลงสมุนไพรล้ำค่าที่ภัทรทุ่มเทแรงกายแรงใจปลูกขึ้นมาด้วยน้ำยาจากมิติพิเศษ กลิ่นหอมจางๆ ของโสมป่าและสมุนไพรหายากลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่ายามนี้กลับมีเงาร่างสามร่างกำลังเคลื่อนไหวลับๆ ล่อๆ อยู่ริมรั้วไม้ไผ่ มือของพวกมันถือคบเพลิงและถังน้ำมันก๊าดเตรียมพร้อมที่จะทำลายล้างหยาดเหงื่อทั้งหมดให้มอดไหม้ในพริบตา "พี่ใหญ่... แน่ใจนะว่าถ้าเผาตรงนี้แล้ว พวกมันจะหมดตัวจริงๆ?" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามด้วยความลังเล "แกจะกลัวอะไรวะ! นายท่านใหญ่เป็นคนสั่งเอง ถ้าตระกูลนี้ไม่มีสมุนไพรไปส่งโรงยา อำนาจทุกอย่างในอำเภอEASTนี้ก็จะกลับมาเป็นของพวกเราเหมือนเดิม!" เสียงตอบกลับด้วยความฮึกเหิมและโลภโมโทสันดังขึ้น พร้อมกับที่มือสกปรกกำลังเงื้อมถังน้ำมันขึ้นเตรียมสาดลงบนแปลงโสมอายุนับสิบปี ทว่า... ก่อนที่หยดน้ำมันหยดแรกจะสัมผัสพื้นดิน ความมืดมิดรอบตัวก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บที่พุ่งตรงเข้ากระดูกดำ "มือของพวกคุณ... สั่นใหญ่เลยนะครับ สงสัยจะหนาวลมยามค่ำคืนมากสินะ" เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นกะทันหันกลางความมืดทำเอาโจรสามนายสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจกลัว เงาร่างของชายหนุ่มรูปร่างโปร่งบางในชุดเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่แววตากลับคมกริบราวน้ำแข็งขั้วโลก "แก! เป็นใครวะ!" หนึ่งในนั้นเงื้อคบเพลิงในมือขู่ "ผู้ดูแลไร่แห่งนี้... และเป็นคนที่เตรียมยาถอนพิษไว้ต้อนรับพวกคุณด้วยครับ" ภัทรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ของจางเหว่ยก็พุ่งทะยานออกมาจากความมืดราวกับพยัคฆ์ร้ายตะครุบเหยื่อ *ตุบ! ปั๊ก! โครม!* เสียงการต่อสู้เกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงสحอึดใจ อดีตทหารช่างผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนจัดการกับอันธพาลกระจอกทั้งสามคนได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ คบเพลิงในมือหลุดร่วงลงพื้น ดับสนิทลงท่ามกลางความตื่นตระหนกของพวกมันที่นอนโอครวญครางอยู่บนพื้นดิน ภัทรเดินเข้าไปใกล้ชายฉกรรจ์หัวหน้าแก๊งที่ถูกจางเหว่ยกดร่างไว้กับพื้น รองเท้าหนังขัดมันเหยียบลงบนมือข้างที่ถือถังน้ำมันอย่างพอเหมาะพอเจาะ น้ำหนักที่ไม่มากแต่กดลงบนจุดเส้นประสาทพอดีทำให้มันร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "ไหนลองบอกผมหน่อยซิครับว่า... ใครเป็นคนส่งพวกคุณมา? นายท่านใหญ่แห่งตระกูลไหน หรือว่า... คนจากเรือนใหญ่ที่ยังไม่ตายใจ?" ภัทรย่อตัวลงใช้สายตาสบตาสั่นระริกของมัน รอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงด้วยจิตวิทยากดดันทำให้คนฟังรู้สึกราวกับถูกควักหัวใจออกมาดู ชายฉกรรจ์หน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ยามที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น มันรู้สึกราวกับว่าความลับทุกอย่างในใจถูกมองทะลุปรุโปร่งจนไม่มีที่ให้ซ่อน ในขณะที่ภัทรเตรียมจะเค้นความลับขั้นเด็ดขาดจากปากของศัตรู จู่ๆ สายลมยามค่ำคืนก็พัดพาเอา กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าและเก๋ากี้" ที่เคี่ยวอยู่บนเตาถ่านหลังบ้านลอยมาแตะจมูก ทะลุกรรมแพงความตึงเครียดทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที จางเหว่ยเหลือบมองภรรยาเล็กน้อยด้วยความห่วงใย ก่อนจะขยับกระชับมือที่กดตัวศัตรูให้แน่นขึ้น พร้อมกับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำขึ้นว่า "ที่รัก... ซุปในหม้อคงได้ที่พอดีแล้ว ปล่อยให้ผมจัดการที่เหลือต่อเถอะครับ" ภัทรนิ่งไปชั่วขณะ ปรายตามองคนนอนสั่นเทาใต้ฝ่าเท้า ก่อนจะคลายมุมปากยิ้มบางๆ แล้วลุกขึ้นยืนปัดชายเสื้อเบาๆ "นั่นสินะครับ... เรื่องสุนัขที่ลักลอบเข้าบ้านคนอื่น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของสามีจัดการก็พอ" ภัทรหันหลังเตรียมเดินกลับเรือนพัก ทว่าก้าวได้เพียงสองก้าว เสียงฝีเท้าจำนวนมากพร้อมแสงไฟกระบองเพลิงก็สว่างวาบขึ้นที่ปากทางเข้าไร่ เงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันในยามดึกดื่นก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นและเสียงปรบมือแปะๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ "ฝีมือไม่เลวเลยนี่คุณหมอภัทร... สมกับที่เป็นบุตรชายคนรองที่ถูกเนรเทศจริงๆ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นนี้ด้วยกันนะครับ