หิมะโปรยที่ยอดเขาเมฆา

กาลเวลาในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนั้นเป็นสิ่งไร้ค่า ยิ่งสำหรับผู้ที่ก้าวข้ามผ่านขอบเขตปุถุชนเข้าสู่แดนเซียนแล้ว ศตวรรษหนึ่งก็เป็นเพียงการหลับตาตื่นครั้งหนึ่งเท่านั้น ณ ยอดเขาเมฆาอันสูงชันเสียดฟ้า หิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายราวกับอาภรณ์ผืนใหญ่ที่ถูกทอขึ้นจากความหนาวเหน็บและความโดดเดี่ยว ที่แห่งนี้ไร้ซึ่งสรรพเสียงของสิ่งมีชีวิต ไร้ซึ่งเสียงนกร้องหรือเสียงลมหายใจของสัตว์ป่า มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวและไอปราณธรรมชาติที่เข้มข้นจนเกือบจะกลبกลายเป็นของแข็ง ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายเกล็ดน้ำแข็งนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหยกหมื่นปี เส้นผมสีดำสนิทดุจหมึกจีนทอดตัวยาวเคลียแผ่นหลัง ใบหน้ารูปไข่นั้นงดงามล่มเมืองทว่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ดั่งรูปสลักน้ำแข็งพันปีที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของเทพสวรรค์ นางคือ "มู่หรงเซียน" หรือที่ชาวยุทธภพและเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรต่างขนานนามให้ว่า "เซียนโอสถน้ำแข็ง" ปลายนิ้วเรียวยาวดุจหยกสลักกำลังสะบัดเบาๆ กลางอากาศ เม็ดโอสถสีครามเข้มเจิดจ้าลอยวนอยู่เหนือฝ่ามือ ปล่อยไอความเย็นยะเยือกที่สามารถแช่แข็งวิญญาณของผู้ฝึกยุทธ์ระดับหลอมรวมลมปราณให้กลายเป็นจุลได้ในพริบตา แต่นางกลับควบคุมมันด้วยความนิ่งสงบ ดุจผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม ทว่า... ภายใต้ความสงบงดงามนั้น หัวใจของเซียนผู้สูงส่งกลับมีรอยร้าวที่กาลเวลาไม่อาจสมานให้หายได้ ภาพเหตุการณ์เมื่อสามร้อยปีก่อนยังคงย้อนกลับมาในห้วงความคิดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ดวงตาสงบดิ่งราวกับบึงน้ำแข็งฉายแววไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ภาพของเด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสดใส ดวงตาเป็นประกายความมุ่งมั่น เด็กหนุ่มผู้ที่นางเคยเอ็นดูรักใคร่ดั่งดวงใจ ศิษย์เอกผู้ซึ่งเลือกเดินไปบนเส้นทางแห่งวิชาต้องห้าม จนนำพาหายนะมาสู่สำนักและจบชีวิตลงด้วยกระบี่ของนางเอง *“อาจารย์... ท่านเคยมีความรู้สึกเจ็บปวดบ้างหรือไม่ เหตุใดท่านจึงเลือกกฎเกณฑ์และความถูกต้อง มากกว่าชีวิตของข้า...”* คำพูดสุดท้ายก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงหล่นลงสู่หุบเขาไร้แสงยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทุกครั้งที่หิมะโปรยปรายลงมา ความทรงจำอันเจ็บปวดนี้จะกัดเซาะจิตวิญญาณของนางราวกับคมมีดน้ำแข็ง มู่หรงเซียนหลับตาลงช้าๆ พยายามกดข่มไอปราณที่เริ่มปั่นป่วนในตันtian (จุดตันเถียน) ของตนเอง การบำเพ็ญเพียรเพื่อก้าวสู่ขอบเขตเซียนแท้จริงจำเป็นต้องตัดขาดจากความรู้สึกทางโลก แต่นางกลับไม่เคยตัดขาดจากเงาของอดีตศิษย์คนนั้นได้เลย ยิ่งพยายามลืม ยิ่งชัดเจน ยิ่งโดดเดี่ยว ยิ่งหนาวเหน็บ บรรยากาศรอบกายพลันเงียบงัดลงไปอีกระดับเมื่อลมหนาวพัดโชกฮือใหญ่วูบหนึ่ง เกล็ดหิมะที่ควรจะโปรยปรายลงมาตามธรรมชาติ กลับหยุดนิ่งกลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ! มู่หรงเซียนลืมตาสองข้างขึ้นทันที ประกายตาดุจคมกระบี่กวาดมองไปเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง ไอปราณรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและเย็นเยียบถึงขีดสุด นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง... บางสิ่งที่ทรงพลังและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขตอาคมป้องกันยอดเขาเมฆา กลิ่นอายปราณเช่นนี้... ไม่ใช่พายุหิมะตามธรรมชาติ และไม่ใช่สัตว์อสูรบรรพกาล แต่เป็นมนุษย์! มนุษย์ผู้มีตบะแก่กล้าจนน่าสะพรึงกลัว และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... กลิ่นอายนี้เต็มไปด้วยความแค้น ความดุดัน และจิตสังหารที่แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วสารทิศ ดุจพญามารที่เพิ่งฟื้นคืนชีพจากขุมนรก รอยแตกบนม่านพลังป้องกันสีฟ้าครามที่สะสมพลังมานับพันปีค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย ราวกับกระจกที่ถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล มู่หรงเซียนลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์สีขาวสะบัดพริ้วไหวตามแรงลมปราณที่นางปลดปล่อยออกมา นางกวาดสายตามองผ่านม่านหมอกสีขาวโพลนเบื้องล่าง ร่างของใครคนหนึ่งกำลังก้าวเดินผ่านค่ายกลสังหารสวรรค์ขึ้นมาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ราวกับค่ายกลอันตรายเหล่านั้นเป็นเพียงทางเดินในสวนดอกไม้ เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ที่ขอบหน้าผา ห่างจากนางเพียงสิบก้าว ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายลงมาปกคลุมบ่ากว้าง ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายอัคคีโลหิตตัดกับความขาวโพลนโดยสิ้นเชิง เมื่อเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ และดวงตาคู่คมกริบที่ฉายประกายแสงสีแดงฉานราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด มุมปากของชายหนุ่มผู้นั้นยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเซียนผู้ไร้ใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง เป็นรอยยิ้มที่นางไม่ได้เห็นมาสามร้อยปีเต็ม! "อาจารย์... ข้ากลับมาแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยออกมา ท่ามกลางลมหนาวที่พัดกระหน่ำ แรงกดดันจากวิชาต้องห้ามระดับสวรรค์พรั่งพรูออกจากร่างของเขาจนแผ่นดินใต้เทือกเขาสั่นสะเทือน! ขอบอกเล่าความรู้สึกผ่านปลายปากกาในตอนแรกนี้ หวังว่าทุกท่านจะร่วมเดินทางฝืนลิขิตฟ้าไปกับ "เพลิงโอสถสวรรค์" นะครับ