ตรรกะที่พังทลาย

เสียงตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบของบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำอย่างไม่เกรงใจใคร แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้แก้วกาแฟเซรามิกบนโต๊ะสั่นระริก ของเหลสีเข้มกระฉอกออกมาเล็กน้อยเปรอะเปื้อนขอบแก้ว "คุณบ้าไปแล้วหรือไง รินทร์?" เสียงใสติดจะห้าวเล็กน้อยเอ่ยขึ้นด้วยความกรุ่นโกรธ นัยน์ตาคมกริบของอาคเนย์จ้องมองร่างสูงสง่าของอัลฟ่าหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว โอเมก้าหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังเผชิญหน้ากับสถาปัตยกรรมตรรกะที่อีกฝ่ายเพิ่งโยนใส่หน้า—มันคือผังการจัดการพลังงานของตึกอัจฉริยะที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ในมุมมองของวิศวกรผู้ควบคุมหน้างานจริง รินทร์ช้อนสายตาขึ้นมองคู่สนทนา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มมุมปากบางเบาที่ฉาบไว้ด้วยความเย่อหยิ่งตามธรรมชาติของอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ที่เชื่อมั่นในโค้ดดิ้งและอัลกอริทึมของตัวเองเหนือสิ่งอื่นใด "ผมไม่ได้บ้า อาคเนย์" รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทุ้มต่ำ แต่น่าฟัง "ผมแค่ใช้ตัวเลขพูดความจริง โค้ดที่ผมเขียนผ่านการจำลองสถานการณ์มาแล้วแปดแสนครั้ง ไม่มีทางที่ระบบระบายอากาศที่คุณออกแบบจะกินไฟเกินโควต้าที่ผมตั้งไว้ ถ้ามันเกิดขึ้นจริง... แปลว่าคุณคำนวณสเกลรับน้ำหนักผิดพลาดตั้งแต่เริ่มต่างหาก" "อย่ามาดูถูกวิชา10ปีของผมนะ!" อาคเนย์แทบจะพุ่งตัวข้ามโต๊ะ ฟีโรโมนกลิ่นชาเขียวมัทฉะเข้มข้นที่มักจะสงบเยือกเย็น บัดนี้กลับพวยพุ่งออกมาด้วยความฉุนเฉียวจนเจือกลิ่นไอร้อนระอุ "โค้ดบ้าๆ ของคุณมันมองตึกนี้เป็นแค่ตัวเลขในหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่ผมต้องเดินตรวจหน้างานจริง ต้องดูท่อแอร์ ต้องดูโครงสร้างเหล็กที่ต้องรับแรงลมมหาศาล! ถ้าเซ็นเซอร์ของคุณสั่งตัดไฟตอนลิฟต์กำลังทำงานเพราะคิดว่าคนในตึกน้อยเกินไป... คุณจะรับผิดชอบชีวิตคนนับพันบนตึกนี้ยังไงไหว?" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่ากลิ่นสนซีดาร์เย็นยะเยือกของรินทร์เริ่มแผ่ขยายเพื่อกดดัน เพื่อแสดงอาณาเขตและความเหนือกว่า แต่น่าแปลกที่โอเมก้าตรงหน้ากลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย อาคเนย์เชิดคางขึ้น ปลดปล่อยฟีโรโมนของตนเองต้านทานกลับไปอย่างดุเดือด เกิดเป็นสงครามกลิ่นอายจางๆ ที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ฟีโรโมนสองกลิ่นปะทะกันจนคนนอกหากเข้ามาใกล้คงเข่าอ่อน แต่สำหรับพวกเขามันคือสนามประลองทางจิตวิทยาที่ไม่มีใครยอมใคร ประตูห้องประชุมถูกเปิดผางขึ้นโดยไม่มีการเคาะขออนุญาต ธันวาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในแบบฉบับของเพื่อนสนิทที่พร้อมจะสุมไฟกองโตให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม "โอ๊ะ ดูท่าทางพวกคุณสองคนจะเข้าขากันได้ดีจนอากาศร้อนระอุเลยนะ" ธันวาเอ่ยแซวพลางหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "ท่านประธานเพิ่งโทรมาบอกผมเมื่อกี้นี้เอง... โปรเจกต์ 'Smart Eco-Tower' ถูกบีบเวลาส่งมอบให้เร็วขึ้นครึ่งหนึ่ง และทางคณะกรรมการบริหารมีคำสั่งเด็ดขาด..." ธันวาเว้นจังหวะ กวาดสายตาเจ้าเล่ห์มองหน้าเพื่อนสนิทสลับกับวิศวกรหนุ่มหน้าหวานที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "...ให้คุณรินทร์โปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง กับคุณอาคเนย์วิศวกรตัวตึง ย้ายมานั่งทำงานร่วมกันในห้องแล็บปิดตายชั้นสิบห้า จนกว่าระบบทั้งหมดจะเชื่อมต่อกันอย่างไร้รอยต่อ ห้ามออกจนกว่าจะเสร็จ... ขอให้โชคดีนะเพื่อนรัก" รินทร์นิ่งอึ้งไปเล็กน้อยในขณะที่อาคเนย์ถึงกับสูดหายใจเข้าลึก ทำงานร่วมกัน? ในห้องแล็บปิดตาย? แค่เจอกันไม่ถึงชั่วโมงพวกเขาก็เกือบจะฆ่ากันตายอยู่รำคาญแล้ว ถ้าต้องขังตัวเองอยู่กับอัลฟ่าปากเสียคนนี้วันละสิบสองชั่วโมง อาคเนย์คิดว่าเขาคงต้องประสาทกินก่อนตึกสร้างเสร็จแน่ๆ "ผมปฏิเสธ" อาคเนย์โพรงขึ้นทันควัน "ผมไม่มีทางไปนั่งหายใจร่วมอากาศเดียวกับอัลฟ่าที่แยกแยะตรรกะกับสามัญสำนึกไม่ออกหรอก" รินทร์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัววิศวกรหนุ่มที่นั่งอยู่จนอีกฝ่ายต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ กลิ่นสนซีดาร์เย็นๆ พุ่งเข้าโอบล้อมพื้นที่ส่วนตัวของอาคเนย์อย่างอุกอาจ รินทร์โน้มใบลงกระซิบข้างใบหูขาวสะอาดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "คิดว่าผมอยากอยู่ใกล้คุณนักหรือไง อาคเนย์?" รินทร์กระซิบชิดริมหูจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้ม "แต่ในเมื่อคำสั่งคือคำสั่ง... คุณก็เตรียมตัวมาเถียงกับตรรกะพังๆ ของผมให้เต็มที่ก็แล้วกัน เพราะผมไม่เคยยอมแพ้ให้ใคร... โดยเฉพาะโอเมก้าปากเก่งอย่างคุณ" อาคเนย์หันขวับกลับมาหมายจะด่าทอด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ แต่ใบหน้าของพวกเขากลับอยู่ใกล้กันเพียงแค่คืบ นัยน์ตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมที่เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความโกรธอีกต่อไป แต่เป็นบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่ากำลังคืบคลานเข้ามาในพื้นที่ควบคุม กระต่ายพระจันทร์ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนระอุนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ