บั๊กในระบบคือคุณ

เสียงปรบมือในห้องประชุมใหญ่เงียบลงทันทีเมื่อร่างสูงโปร่งของรินทร์ก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามา อัลฟ่าหนุ่มผู้กุมบังเหียนแผนกพัฒนาซอฟต์แวร์ไม่เคยมีความจำเป็นต้องใช้เสียงเพื่อดึงดูดความสนใจ รัศมีเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขากับท่าทางเรียบนิ่งราวกับหุ่นยนต์คำนวณโค้ด คือประกาศิตที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องปิดปากเงียบ รินทร์กวาดสายตาคมกริบมองเอกสารบนโต๊ะยาว ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เหนือการควบคุม—กลิ่นอายฟีโรโมนจางๆ ที่เจือความพะอืดพะอมและดื้อรั้นอย่างที่สุด มันไม่ใช่กลิ่นของความอ่อนแอ แต่มันคือกลิ่นของโอเมก้าที่พร้อมจะพุ่งชนทุกกฎระเบียบในระบบโครงสร้างองค์กรแห่งนี้ "สายไปสามนาทีสิบสองวินาที สำหรับคนที่ยึดมั่นในตารางเวลาอย่างคุณ ผู้อำนวยการฝ่ายวิศวกรรม" รินทร์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเจ้าของที่นั่งฝั่งตรงข้าม นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่น้ำเสียงกลับเฉียบคมบาดลึก "และสำหรับคนที่อ้างว่าฉลาดนักในการบริหารเวลา คุณน่าจะรู้ว่าความล่าช้าไม่ได้เกิดจากตัวผม แต่เกิดจาก 'อัลกอริทึม' งี่เง่าที่คุณเขียนขึ้นมาเพื่อบีบให้พวกเราต้องทำงานซ้ำซ้อนต่างหากล่ะครับ... อ้อ ขอโทษที ลืมไปว่าอัลฟาผู้สูงส่งอย่างคุณคงไม่เคยต้องมานั่งแก้โค้ดบ้าๆ ด้วยตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือความประชดประชันดังขึ้นสวนกลับทันควัน อาคเนย์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตากลมโตสีเข้มจ้องมองรินทร์กลับอย่างไม่เกรงกลัว ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปไม่ได้พยายามซ่อนความถือดีแม้แต่น้อย เขากล้าที่จะท้าทายสายตาคุกคามจากอัลฟ่าระดับสูงโดยไม่หลบตา รินทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย ความรู้สึกหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนต่อมฟีโรโมนแทบจะทำงานโดยอัตโนมัติ รินทร์เกลียดความไร้ระเบียบ และเกลียดที่สุดคือคนที่กล้ามาต่อปากต่อคำกับเขาโดยไม่มีเหตุผลทางตรรกะมารองรับ "โค้ดของผมไร้ที่ติ ยกเว้นแต่ว่ามันจะต้องมาประมวลผลร่วมกับความผิดพลาดของฝ่ายวิศวกรรมที่คุณรับผิดชอบอยู่ อาคเนย์... ถ้าสมองของคุณมีพื้นที่ประมวลผลมากพอจะเข้าใจสถาปัตยกรรมระบบ เราคงไม่ต้องมานั่งเถียงกันเรื่องเวลาแบบนี้" "งั้นก็แปลกดีนะครับที่ 'โค้ดไร้ที่ติ' ของคุณ ถึงได้ล่มไม่เป็นท่าเมื่อวานซืน จนผมต้องอยู่แก้จนตีสามครึ่ง... หรือว่าคุณคำนวณไม่ถึงว่าโอเมก้าอย่างผมจะฉลาดพอที่จะแก้บั๊กที่คุณทำหลุดไว้กันแน่?" อาคเนย์เหยียดยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ยั่วโมโหเสียจนรินทร์อยากจะลุกขึ้นไปล็อกตัวคนตรงหน้าให้หายพยศ บรรยากาศในห้องประชุมอึมครึมลงถนัดตา ธันวาที่นั่งอยู่มุมโต๊ะลอบยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก เขาจงใจสลับที่นั่งของสองคนนี้ตั้งแต่แรก เพื่อรอจังหวะระเบิดเวลาแบบนี้แหละ ศัตรูทางธุรกิจและคู่กัดตลอดกาลกำลังเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมาควบคุมอารมณ์ เขากดความพลุ่งพล่านในอกลงไป ร่างสูงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กดดันด้วยส่วนสูงและแรงกดดันจากอัลฟ่าที่ทำเอาคนรอบข้างหายใจไม่ทั่วท้อง "ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเก่งพอก็เชิญเขียนโค้ดเองทั้งหมดสิครับ ไม่ต้องมาพึ่งระบบของผมให้เสียเวลา... แต่จำไว้ว่าถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความดื้อรั้นของคุณ คนที่จะต้องรับผิดชอบ ไม่ใช่บริษัท แต่เป็นคุณคนเดียว" "ผมไม่เคยกลัวความรับผิดชอบหรอกครับ... สิ่งเดียวที่ผมกลัว คือการต้องมาทำงานร่วมกับอัลฟ่าเผด็จการที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลต่างหากล่ะ" อาคเนย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชดใส่ด้วยการยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวที่ปะทะกันอย่างรุนแรงในอากาศ เป็นระยะห่างอันตรายที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะโดยไม่รู้ตัว ทว่า ก่อนที่รินทร์จะได้สวนกลับด้วยประโยคเชือดเฉือนใดๆ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของเลขาหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าซีดเผือกจนเห็นได้ชัด "ผอ.รินทร์คะ... คุณอาคเนย์... ระบบคลาวด์หลักของบริษัทโดนเจาะข้อมูลค่ะ! ตอนนี้หน้าจอเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดกำลังแสดงข้อความประหลาด และ... และมันกำลังดาวน์โหลดฐานข้อมูลลับทั้งหมดออกไปแล้วค่ะ!" รินทร์ผุดลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณดิบตื่นตัวเต็มที่ ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่หายวับไปกับตา ถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของสถานการณ์วิกฤต เขาดึงสายตากลับมามองหน้าอาคเนย์ที่ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดไม่แพ้กัน อาคเนย์กัดริมฝีปากแน่น ปรายตามองรินทร์ด้วยแววตาสั่นไหวระคนท้าทาย "ดูเหมือนว่า 'บั๊กในระบบ' ที่คุณต้องแก้ครั้งนี้... ไม่ใช่ผมซะแล้วล่ะครับ ผู้อำนวยการ" ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งอัลกอริทึมหัวใจไปกับกระต่ายพระจันทร์นะคะ