ความรักที่ลงตัว

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาเนียนจับมือกลางร้านหมูกระทะต่อหน้าเพื่อนฉัน!" เสียงโวยวายของรินดังลั่นโต๊ะอาหารจนมินที่กำลังคีบสามชั้นจุ่มน้ำจิ้มซีฟู้ดถึงกับสำลักไอแคกๆ รีบคว้าแก้วน้ำอัดลมมาซดแก้กระหาย ก่อนจะปรายตามองคู่รัก (ที่ปากแข็งไม่ยอมรับว่าคบกัน) ด้วยสายตาล้อเลียนสุดฤทธิ์ "อ้าว ก็มือมันว่าง แล้วน้องรินก็นั่งใกล้สุด พี่ก็แค่วางมือไว้เฉยๆ เปล่าสักหน่อย... หรือหนูเขินจนมือสั่นเองครับ หื้ม?" ทศลอยหน้าลอยตาตอบ พروโมตความกวนประสาทด้วยรอยยิ้มมุมปากที่รินเห็นแล้วอยากจะเอาตะเกียบฟาดหน้าสักทีสองที ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร หน้ามึนเป็นที่หนึ่ง! "ใครเขินพี่! หลงตัวเองชะมัด ปล่อยเลยนะ!" รินสะบัดมือออกจากการกอบกุมของร่างสูงแทบไม่ทัน แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูอย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามทำเสียงดุกลบเกลื่อนความใจสั่นแค่ไหน แต่ทศที่มองลอดแว่นสายตา (ที่ไม่ได้สายตาสั้นจริงแต่ใส่เพื่อความเท่) กลับจับพิรุธได้ทุกกระเบียดนิ้ว "โห ริน เบาได้เบา แกจะเสียงดังกลบเสียงเตาหมูกระทะทำไมวะ" มินวางตะเกียบลงแล้วเท้าคางแซв "เขาก็แค่จับมือปะวะ ตั้งแต่พวกแกเปิดศึกห้องข้าง 304 จนตอนนี้ย้ายมาสิงอยู่ห้องเดียวกันครึ่งค่อนสัปดาห์ สถานะมันยังคลุมเครือยิ่งกว่าฝุ่น PM 2.5 อีกนะเพื่อน มึงไม่เหนื่อยบ้างเหรอวะทศ มาจีบเพื่อนกูแบบกั๊กๆ เนี่ย" คำพูดแทงใจดำของมินทำเอาโต๊ะอาหารเงียบกริบไปสามวินาที รินชะงักมือที่กำลังจะตักน้ำซุป ส่วนทศที่ปกติชอบหยอดคำกวนๆ กลับหุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองคนตัวเล็กที่นั่งเม้มปากแน่นอยู่ข้างกาย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความครึกครื้นเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมในหัวใจ ทศไม่ได้ตอบมินในทันที เขากลับเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปากให้รินอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับลุคหนูวิsวะปากหมาทำเอารินนิ่งค้างไปสนิท "ใครบอกว่าพี่กั๊กครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่จริงจังจนรินต้องเงยหน้าขึ้นมอง "ที่ผ่านมาไม่ได้กั๊ก แค่รอจังหวะตบมุกให้มันสมกับเป็นคู่กัดห้องข้างเฉยๆ ต่างหาก" "พี่ทศ..." รินกระซิบเสียงแผ่ว หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้างๆ จะได้ยิน "เป็นแฟนกันเถอะครับริน" คำพูดนั้นไม่ได้มาพร้อมกับช่อดอกไม้ราคาแพง หรือฉากโรแมนติกในซีรีส์เกาหลี แต่มันมาพร้อมกับเสียงน้ำเดือดปุดๆ ในหมูกระทะ กลิ่นหมูย่างหอมกรุ่น และสายตาที่จริงจังจนรินหาคำปฏิเสธไม่เจอ "ฮิ้วววว! จบ! ปิดฉากการรอคอย!" มินปรบมือเสียงดังลั่นจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง "ในที่สุดเพื่อนกู2คนก็เลิกเล่นเกมซ่อนแอบทางใจสักที! แบบนี้ต้องประกาศให้โลกรู้!" ไม่พูดเปล่า มินหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปคู่ของทศกับรินลงกลุ่มแชทคณะทันที พร้อมแคปชันแสบๆ คันๆ ว่า *'สิ้นสุดทางเพื่อนบ้าน ย้ายทะเบียนบ้านเข้าห้องพี่ทศอย่างเป็นทางการแล้วครับ'* รินหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม รีบคว้ามือถือตัวเองมากดพิมพ์ประท้วงเพื่อนสนิท แต่ยังไม่ทันได้พิมพ์อะไร ทศก็ฉวยโอกาสนั้นเอื้อมแขนมาโอบไหล่บางไว้แน่น พร้อมกับพิมพ์ข้อความตอบกลับในกลุ่มแชทของคณะวิศวะและบริหารที่รวมเพื่อนสนิทนับสิบคนด้วยมือเดียว *[ทศเอง]: แฟนกูครับ ห้ามมอง ห้ามแซว ห้ามทักมาจีบหลังเที่ยงคืน ใครฝ่าฝืนกูจะไปยืนเฝ้าหน้าคณะ* ข้อความสั้นๆ แต่แสดงความเป็นเจ้าของแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ทำเอาหน้าจอแจ้งเตือนแทบระเบิด สติ๊กเกอร์รูปตกใจและแซวรัวเข้ามาไม่ยั้ง แต่วินาทีนั้นรินกลับไม่กล้าเงยหน้าสบตาใครเลยนอกจากผู้ชายเจ้าเล่ห์ที่อมยิ้มกริ่มอยู่ข้างๆ "ทีนี้ก็สถานะชัดเจนแล้วนะแฟนเด็ก" ทศกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิด "คืนนี้ย้ายกลับห้อง 304 ด้วยกัน... หรือจะนอนห้องพี่ถาวรเลยดีครับ?" รินค้อนใส่หนึ่งวงใหญ่ แต่ไม่กล้าเถียงสักคำ ได้แต่ซุกหน้าลงกับไหล่กว้างเพื่อซ่อนรอยยิ้มแห่งความสุขที่หุบไม่ได้ แต่ทว่า... ความสุขสงบมักอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวในมือถือของทศก็ดังขึ้น *'ติ๊ง'* เป็นข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกชื่อ พร้อมรูปถ่ายใบนึงที่ส่งตรงเข้ามาหน้าจอ ทศก้มลงมองหน้าจอแวบแรก สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเมื่อครู่ กลับแข็งค้างลงในเสี้ยววินาที ร่างสูงชะงักกึก ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองภาพในจอด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ รินที่สังเกตเห็นความผิดปกติเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย "พี่ทศ... ใครส่งอะไรมาเหรอ ทำไมหน้าเครียดแบบนั้นล่ะ?" ทศไม่ตอบ เขารีบล็อกหน้าจอมือถือทันทีแต่ช้าไปกว่าสายตาสคมของรินที่เหลือบไปเห็นข้อความสั้นๆ ใต้ภาพถ่ายนั้นพอดี... *[ข้อความปริศนา]: "ยินดีด้วยนะกับสถานะใหม่... แต่จำฉันได้หรือเปล่า ทศ?"* — สายลมแผ่วเบา —