รูมเมตหรือเวรกรรม?

"นี่มันเรื่องล้อเล่นอะไรกันวะเนี่ย!" เสียงตะโกนของผมดังลั่นห้องพักหมายเลข 402 จนเพื่อนสนิทอย่างไอ้มินถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดหู แต่มันไม่ได้ดูตกใจตามผมเลยสักนิด มันกลับยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "เบาๆ หน่อยริน นี่หอพักนะ ไม่ใช่สนามรบ... ถึงแม้ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านายจะดูเหมือนคู่ปรับเก่าที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากหลุมก็ตาม" มินพูดพลางพยักพเยิดหน้าไปทางชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงผนังห้อง กอดอกมองผมด้วยแววตาที่ผมเกลียดที่สุด... สายตาที่เหมือนมองดูเด็กป.1 กำลังร้องไห้โฮเพราะทำไอติมหล่นพื้น ทั้งที่จริงๆ ผมอายุสิบแปดปีแล้ว! "มึง... มึงมาอยู่นี่ได้ไง" ผมชี้หน้าคนตรงหน้า นิ้วสั่นระริกด้วยความโกรธปนช็อก พี่ทศ... ไอ้พี่ทศ! รุ่นพี่จอมกวนประสาทที่เคยตามราวีผมสมัยมัธยมจนผมเกือบสอบตกวิชาเลขเพราะมัวแต่ทะเลาะกับมันในห้องสมุด พี่ทศเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ก่อนจะยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเหมือนจะเอ็นดูแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ "คำทักทายรุ่นพี่ที่เพิ่งเจอกันในรอบสามปีเหรอครับ ริน? สภาพนายตอนหอบกล่องกระดาษพะรุงพะรังนี่... ดูไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนะ ขี้โวยวายเหมือนเดิมไม่มีผิด" "ใครให้มึงเรียกชื่อกูแบบนั้น!" ผมวางกล่องสัมภาระลงพื้นเสียงดัง 'ตึง' จนฝุ่นฟุ้ง "แล้วนี่มันอะไร หอนี้มันหอชายนะ แล้วมึงมาทำอะไรในห้องกู!" "ห้องนาย?" พี่ทศทวนคำก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาผม กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่ผมคุ้นเคยดีพุ่งเข้าจมูกจนผมชะงัก "มองป้ายชื่อหน้าห้องดีๆ ครับน้องชาย... ห้อง 402 คือห้องของพี่ และมหาลัยเขาจัดสรรให้พี่ต้องมีรูมเมตปีหนึ่งที่ 'ดื้อรั้น' และ 'ปากดี' แบบนายมาอยู่ด้วย... สวรรค์คงกลั่นแกล้งเราเนอะ" "มึงพูดว่าสวรรค์เหรอ? นรกชัดๆ!" ผมหันไปหาไอ้มิน "มิน! มึงรู้ใช่ไหม? มึงรู้ว่ามันอยู่ที่นี่ มึงถึงหลอกให้กูจองห้องนี้!" มินยักไหล่แบบไม่แยแส "ก็เห็นบ่นอยากได้หอใกล้มหาลัย ราคาถูก แอร์เย็น แถมรูมเมตพี่ปีสี่เป็นคนมีระเบียบ... ก็เลยจัดให้ไงวะ จะได้มีพี่รหัส เอ้ย! พี่รูมเมตคอยติวหนังสือให้ ชีวิตปีหนึ่งจะได้ไม่พังไงเพื่อน" "ติวหนังสือหรือติวให้กูประสาทเสียกันแน่!" ผมหันกลับมาประจันหน้ากับไอ้คนตัวสูงที่ตอนนี้ก้มลงมามองผมในระยะประชิดจนผมต้องถอยหลังกรูด "พี่ทศ ถอยไปดิ จะมาเบียดอะไรนักหนา" "ก็ห้องมันแคบ... หรือจะให้พี่กอดไว้จะได้ไม่ล้ม?" เสียงนุ่มทุ้มที่แกล้งแหย่ทำให้ใจผมเต้นผิดจังหวะ ผมรีบผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรงแต่กลับเหมือนผลักกำแพงปูน พี่ทศไม่ขยับเลยสักนิดแถมยังหัวเราะในลำคอเบาๆ "อย่ามาเล่นอะไรตลกๆ นะพี่ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นของเล่นของพี่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว" ผมพยายามคุมเสียงให้หนักแน่น แต่ดูเหมือนมันจะสั่นน้อยๆ จนคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าจับพิรุธได้ "ใครบอกว่านายเป็นของเล่น?" พี่ทศก้มลงมากระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ทำเอาขนลุกวาบ "พี่มองว่านายเป็น... 'โปรเจกต์ระยะยาว' มากกว่าครับ" "โปรเจกต์บ้าบออะไรของพี่!" ผมโวยวาย หน้าเริ่มร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด "ก็โปรเจกต์... ทำให้คนขี้โวยวายอย่างริน ยอมสยบให้พี่สักทีไงครับ" พี่ทศหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหน้าจอสองสามครั้งแล้วจ่อมาตรงหน้าผม มันคือหน้าแชทไลน์กลุ่มหอพักที่เพิ่งถูกเพิ่มชื่อผมเข้าไป และข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาทำให้ผมถึงกับยืนนิ่งสนิท *Toss: รูมเมตคนใหม่ฝากตัวด้วยนะครับน้องริน แต่อย่าดื้อมากนะ เดี๋ยวพี่จะทำโทษหนัก... จนไม่ได้นอนทั้งคืนเลย* นิ้วผมสั่นตอนกดเปิดดูข้อความ พี่ทศยิ้มร้ายพลางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะก้าวถอยหลังไปนั่งไขว่ห้างบนเตียงฝั่งซ้ายที่ปูผ้าปูที่นอนสีเทาสะอาดตา "อ้อ... แล้วอย่าเพิ่งรีบย้ายออกนะ เพราะถ้าทำสัญญาไปแล้ว การจะย้ายออกกลางคัน... ค่าปรับมันแพงกว่าค่าเทอมนายอีกนะครับ" ผมกำมือแน่น อยากจะพุ่งเข้าไปหยิกแขนมันสักทีให้หายแค้น แต่สายตาของพี่ทศที่มองมามันไม่ได้มีความโกรธเคืองเลยสักนิด มันกลับมีความหมายบางอย่าง... ความหมายที่ผมอ่านไม่ออกแต่รับรู้ได้ถึงอันตราย "ไอ้มิน! มึงเอาคีย์การ์ดกูมา!" ผมหันไปจะขอคีย์การ์ดคืน แต่ไอ้มินกลับโบกมือลาแล้วเดินถอยหลังออกไปที่ประตู "เอ่อ... โทษทีว่ะริน พอดีกูมีธุระด่วน เดี๋ยวพรุ่งนี้มาหาใหม่นะ! อ้อ! พี่ทศครับ ฝากดูแลเพื่อนผมด้วยนะ... ดูแลให้ 'ถึงพริกถึงขิง' เลยนะครับ!" "ไอ้มิน! ไอ้เพื่อนทรยศ!" เสียงประตูปิดลงดัง 'ปัง' ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ กับไอ้ศัตรูหมายเลขหนึ่งที่ตอนนี้มีสถานะใหม่เป็น 'รูมเมต' ความเงียบเข้าปกคลุมจนผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว พี่ทศลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินตรงมาหาผมที่ยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง มือหนาเอื้อมมาหยิบกระเป๋าเป้บนไหล่ผมออกอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะเดินไปวางไว้บนเตียงฝั่งขวา... ฝั่งที่อยู่ติดกับเตียงของเขาพอดี "วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว อาบน้ำซะ... อ้อ ถอดเสื้อข้างนอกด้วยนะ เดี๋ยวพี่จะทำกับข้าวให้กิน ถือว่าเป็นของขวัญต้อนรับน้องชายคนใหม่" "ไม่ต้อง! ผมมีข้าว... อุ๊บ!" คำพูดผมถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อพี่ทศก้าวเข้าประชิดแล้วใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากผมเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นที่ไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้น แต่มันกลับทำให้ผมรู้สึกอันตรายยิ่งกว่าตอนมันทำหน้ากวนประสาทเสียอีก "ทำตัวดีๆ ครับริน... เพราะตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ชีวิตที่สงบสุขของนาย... จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป" เขากระซิบคำนั้นทิ้งไว้ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าครัว ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่กลางห้องกับความรู้สึกที่ตีรวนไปหมด... ทั้งโกรธ ทั้งหวั่นไหว และที่แย่ที่สุดคือ... *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงผมสั่นรัว ผมหยิบขึ้นมาดูด้วยความมึนงง แชทจากไอ้มินเด้งขึ้นมาว่า: *'ระวังตัวด้วยนะมึง พี่ทศน่ะ... เขาจองมึงมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ไม่ได้บังเอิญหรอกที่มึงได้ห้องนี้'* ผมตัวชาวาบ หันไปมองแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวในครัว พี่ทศไม่ใช่คนบังเอิญมาอยู่ห้องนี้... แต่เขาวางแผนมาตั้งแต่ต้น? "นี่พี่..." ผมเรียกเสียงสั่น "ที่บอกว่าจอง... คืออะไร?" พี่ทศหยุดมือที่กำลังหั่นผัก เขาหันกลับมามองผมช้าๆ แววตาคมกริบนั้นสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบ "ถ้าอยากรู้... ก็ลองเข้ามาถามใกล้ๆ สิครับ" เขาวางมีดลง แล้วกวักมือเรียกผมเบาๆ... ราวกับจะเชื้อเชิญให้ผมเดินเข้าไปติดกับดักที่เขาวางไว้ด้วยตัวเอง หัวใจผมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันไม่ใช่แค่รูมเมต... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมที่ผมไม่เคยคิดจะชนะตั้งแต่แรก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "สายลมแผ่วเบา" ในบทเริ่มต้นนี้นะครับ ครับ