จดหมายเหตุยุทธภพ

"เผา... เผามันให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่เศษกระดาษแผ่นเดียว!" เสียงคำรามแหบพร่าดั่งสัตว์ร้ายบาดเจ็บดังสะท้านห้องหนังสือใต้ดินแห่งตระกูลหลี่ กลิ่นอายของความตายและกระดาษไหม้เกรียมคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท หลี่เฟยยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากองเอกสารโบราณที่กำลังมอดไหม้ เปลวเพลิงสีส้มแดงสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้นที่เยือกเย็นดั่งแอ่งน้ำแข็งหมื่นปี สองมือของเขากำด้ามกระบี่ไร้ลักษณ์แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ภาพเหตุการณ์นองเลือดเมื่อสิิบปีก่อนกำลังฉายซ้ำในหัว ราวกับเงากระบี่ที่กรีดแทงลงบนแผ่นหลังของความทรงจำ "เจ้าช้าไปก้าวหนึ่ง..." เสียงหวานกังวานดั่งระฆังหยกท่ามกลางสายหมอกดังขึ้นจากมุมมืด เซียนจื่อเยว่ก้าวเท้าออกมาอย่างแผ่วเบา ชายอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่หมุนวนปกป้องร่างจากความร้อน นางปราบรังสีอำมหิตรอบตัวลงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของยอดเซียนผู้เกรียงไกร ทว่าดวงตาคู่งามกลับจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของบุรุษเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งห่วงใยและปวดร้าว หลี่เฟยไม่หันกลับไปมอง ปราณกระบี่ในกายยังคงดิบเถื่อนและกระวนกระวาย "ข้าไม่ได้มาช้า... แต่ข้าเพิ่งรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเราต่างก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในกระดานที่ถูกชักใยโดยคนที่ไว้ใจที่สุด" เขายื่นมือที่เปื้อนเขม่าควันหยิบม้วนคัมภีร์หนังมนุษย์ที่ยังไหม้ไม่หมดขึ้นมา อักขระโบราณที่จารึกด้วยเลือดปรากฏเด่นชัด มันคือ "จดหมายเหตุยุทธภพ" บันทึกฉบับลับที่เปิดเผยความจริงอันน่าสะพรึงกลัว สงครามระหว่างพรรคอธรรมและสำนักคุณธรรมเมื่อสิบปีก่อนมิใช่ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ แต่มันคือแผนการล้างบางเพื่อปกปิดความโลภของห้าพรรคใหญ่ที่ร่วมมือกันสังหารหมู่ตระกูลหลี่ เพื่อแย่งชิงเคล็ดกระบี่ไร้ลักษณ์! "เจ้ากำลังสงสัยในวิถีแห่งเต๋าของตนเอง?" จื่อเยว่สาวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมันต์ปะทะเข้ากับนาสิกของหลี่เฟย นางเอื้อมมือเรียวบางดั่งหยกขาวไปแตะที่ข้อศอกของเขาเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่มั่นคงนั้นช่วยดึงสติอันบ้าคลั่งของมือสังหารหนุ่มให้กลับคืนมา "หลี่เฟย... วิถีกระบี่ของท่านเด็ดเดี่ยวเกินไป จึงมักถูกความแค้นครอบงำได้ง่าย จงเงยหน้าขึ้นและมองดูความจริงด้วยจิตใจที่ว่างเปล่า มิใช่ด้วยความเคียดแค้น" หลี่เฟยหันกลับมาสบตากับนาง แววตาที่เคยแข็งกระด้างอ่อนลงชั่วขณะ ความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในยุทธภพอันหนาวเหน็บนี้มาจากสตรีผู้ยืนเคียงข้างเขาเสมอมา "จื่อเยว่... หากท่านรู้ความจริงนี้ตั้งแต่แรก ท่านจะยังเลือกยืนอยู่ข้างข้าหรือไม่? หรือท่านจะเลือกปกป้องสำนักกระบี่สวรรค์ของท่าน?" รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนางเซียนผู้เยือกเย็น มันงดงามเสียจนราตรีนี้แทบหยุดหมุน "สำนักกระบี่สวรรค์สูญสิ้นความหมายไปนานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ข้าเลือกมอบหัวใจดวงนี้ให้แก่เงากระบี่เช่นท่าน" นางเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ไม่ว่าฟ้าดินจะลงทัณฑ์พวกเราอย่างไร มือคู่นี้ของข้าก็จะร่วมกับท่าน สะบั้นความอยุติธรรมนี้ให้สิ้นซาก" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศรอบกายกำลังผ่อนคลายลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้านขึ้นจากเบื้องบน พื้นศิลาใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือน อักขระค่ายกลกักขังวิญญาณถูกเปิดใช้งานพร้อมกันอย่างไร้ซุ่มเสียง แสงสีทองสว่างวาบจนแสบตา กลิ่นอายกดดันระดับหลอมรวมวิญญาณแผ่พุ่งเข้ามาปิดตายทุกเส้นทางหนี *ครืนนน—!* ผนังหินด้านหลังระเบิดออกเป็นจุล ร่างเงาสودนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทพุ่งทะยานเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวoาะเย้ยหยันที่ดังสะท้อนไปทั่วอุโมงค์มืดมิด "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริง แต่น่าเสียดายนักที่พวกเจ้าไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตร่วมกันจนแก่เฒ่าหรอก หลี่เฟย จื่อเยว่... วันนี้คือวันตายของพวกเจ้า!" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มมือสังหาร นัยน์ตาของมันเปล่งประกายแสงสีโลหิต พร้อมกับกระบี่ในมือที่ปลดปล่อยรังสีอำมหิตทะลวงผ่านม่านพลังปราณเข้ามาอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด! หลี่เฟยหรี่ตาลงทันที รังสีฆ่าฟันพวยพุ่งออกจากร่างราวกับพายุหมุน กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด เขาดึงร่างของจื่อเยว่เข้ามาชิดด้วยมือข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อีกมือยกกระบี่ขึ้นชี้ฟ้า เตรียมพร้อมรับมือกับการจู่โจมที่ไร้ความปรานี "ถอยไป..." หลี่เฟยเอמהกระซิบข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ให้ข้าแสดงให้พวกมันเห็นว่า... กระบี่ที่แท้จริงเขาฟันกันอย่างไร" จื่อเยว่พยักหน้ารับ รัศมีกระบี่เซียนรอบกายของนางระเบิดออกประสานกับลมปราณของหลี่เฟยจนเกิดเป็นคลื่นพลังตระการตาสีฟ้าครามและดำสนิทผสานกันอย่างลงตัว ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง ผู้บงการที่ยืนอยู่แถวหลังสุดกลับสะบัดมือเบาๆ เผยให้เห็นวัตถุปริศนาในมือ—ป้ายคำสั่งหยกโบราณที่สลักลวดลายตระกูลหลี่แท้จริง ซึ่งควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่สิบปีก่อน! และประโยคต่อมาที่หลุดออกมาจากปากของมือสังหารลึกลับผู้นั้น ทำให้หลี่เฟยถึงกับชะงักงัน ลลมหายใจสะดุดกึงหนึ่ง: *"คิดว่าบิดาเจ้าตายจริงหรือ... เจ้าโง่?"* ---------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถียุทธภพอันลึกล้ำนี้ด้วยกันเสมอนะครับ