การล้างบางกลุ่มอำนาจมืด

"หากพวกเจ้าคิดว่าความเงียบงันในราตรีนี้จะช่วยกลบเกลื่อนกลิ่นคาวเลือดของตระกูลหลี่เมื่อสิบปีก่อนได้... เจ้าคงประเมินความแค้นของวิญญาณใต้หล้าต่ำเกินไปแล้ว" สุ้มเสียงราบเรียบทว่าดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆังสำริดจากห้วงอเวจี สลายบรรยากาศอันเงียบสงบยามราตรีของมหานครหลวงให้แหลกละเอียดเป็นจุล บนหลังคากระเบื้องเคลือบสีชาดของตำหนักว่าราชการแผ่นดิน ร่างของหลี่มู่เฉินในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์สะบัดไหวตามแรงลมปราณอันเชี่ยวกราก ดวงตาคู่นคมองศาเฉียบคมดุจใบกระบี่ไร้ลักษณ์ ทอดมองลงไปยังเบื้องล่างที่มีกองกำลังเงาของกลุ่มอำนาจมืดนับร้อยชีวิตยืนล้อมรอบอย่างแน่นหนา ใจกลางวงล้อมนั้น ปรมาจารย์เฒ่าแห่งหอคอยโลหิตหัวเราะเสียงแหบพร่า ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความเหิมเกริม "หลี่มู่เฉิน! เจ้าคิดว่าการทะลวงสู่ขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์จะทำให้เจ้าผูกขาดความเป็นความตายในเมืองหลวงแห่งนี้ได้หรือ? ที่นี่คือเขตอาคมค่ายกลมังกรหลับ แม้แต่เซียนแท้จริงก็ยังต้องร่วงหล่นลงมาเป็นปุ๋ยใต้เท้าพวกเรา!" หลี่มู่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามองคู่สนทนา ร่างของเขายังคงนิ่งสงบดุจขุนเขา ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสเบา ๆ ที่ด้ามกระบี่บินสีนิลที่ส่งเสียงคำรามฮùมฮ่ามอยู่ในฝัก ราวกับมันกำลังกระหายลิ้มลองโลหิตของผู้ที่บังAาญอาจหาญท้าทายสวรรค์ "ค่ายกลมังกรหลับกระนั้นหรือ..." มุมปากของหลี่มู่เฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น "น่าเสียดาย... ที่มังกรตัวนั้น ตายไปตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับความเมตตาครั้งสุดท้ายของข้าแล้ว" สิ้นเสียงคำราม ตู้ม! แรงกดดันจากจิตวิญญาณกระบี่ทะยานทะลวงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกเมฆหมอกหนาทึบจนจันทร์เพ็ญสาดแสงสีเลือดอาบไล้ทั่วทั้งเมืองหลวง อักขระเวทสีทองนับพันสายที่ถูกฝังไว้ใต้พื้นดินเพื่อกักขังพลังของเขา กลับถูกพลังปราณอันไร้รูปของหลี่มู่เฉินแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่นับหมื่นเล่ม ย้อนกลับไปเสียบร่างของกลุ่มมือสังหารจนเกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนระงมไปทั่วทิศทาง นี่ไม่ใช่การต่อสู้... แต่มันคือการพิพากษา ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของกำแพงเมืองโบราณ ไป๋อวี้เซียน หรือเซียนกระบี่เหมันต์ ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางเกล็ดหิมะโปรยปรายที่ร่วงหล่นผิดฤดูกาล รัศมีกระบี่สีครามบริสุทธิ์แผ่ขยายปกป้องประชาชนนับแสนในเมืองหลวงมิให้ได้รับลูกหลานจากการปะทะ นางจับจ้องร่างของบุรุษผู้เป็นดั่งลมหายใจด้วยแววตาที่สั่นไหวระริก ความทรงจำจากอดีตชาติไหลย้อนกลับมาดุจสายน้ำเชี่ยว — ภาพที่เขาเคยเอาตัวเข้า ika รับกระบทัณฑ์สวรรค์แทนตระกูลไป๋ ภาพที่เขายอมตกสู่วิถีมารเพื่อแลกกับยาอายุวัฒนะมารักษาอาการบาดเจ็บของนาง "มู่เฉิน..." เสียงพึมพำของนางแผ่วเบาจนกลืนไปกับสายลม "เจ้าแบกรับความแค้นนี้ไว้คนเดียวมาตลอด... ชาตินี้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องโดดเดี่ยวเผชิญหน้ากับความมืดมิดอีกต่อไปแล้ว" ฉับพลัน! เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งพุ่งทะยานออกจากตำหนักใต้ดินด้วยความเร็วเหนือแสง มันคือผู้นำที่แท้จริงของกลุ่มอำนาจมืด—ราชครูมารโลหิต ผู้ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังความพินาศของตระกูลหลี่ ร่างของมันแผ่ไอสีดำทมิฬน่าสะพรึงกลัว ในมือถือกระบี่กระดูกมนุษย์ที่ส่งเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับล้าน "หลี่มู่เฉิน! ตายเสียเถอะ!" ราชครูมารโลหิตคำรามลั่น พลังปราณขั้นครึ่งก้าวสู่เซียนแท้จริงระเบิดออกจนมิติรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นหลุมดำขนาดเล็ก มันฟาดฟันกระบี่ลงมาหมายผ่าร่างของหลี่มู่เฉินให้เป็นสองท่อนในคราเดียว ทว่า หลี่มู่เฉินกลับหลับตาลงช้า ๆ ลมหายใจของเขาประสานเป็นหนึ่งเดียวกับกฎแห่งเต๋า เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายตาก็เปล่งประกายเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์แรกอรุณ "วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์... กระบวนท่าที่หนึ่งร้อยแปด : ตัดสะบั้นวัฏสงสาร!" ชิ้ง! เสียงคมกระบี่ออกจากฝักกังวานใสราดรดจิตวิญญาณของผู้คนครึ่งค่อนเมืองหลวง ไม่มีประกายแสงหวือหวา ไม่มีเสียงระเบิดกึกก้อง มีเพียงเส้นด้ายแสงสีเงินบางเบายาวสิบลี้ ที่ลากผ่านร่างของราชครูมารโลหิตอย่างแผ่วเบา ร่างของยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่แห่งกลุ่มอำนาจมืดแข็งค้างกลางอากาศ กระบี่ในมือของมันค่อย ๆ แตกสลายกลายเป็นผุยผง ตามด้วยรอยแยกสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นบนลำคอ "เป็นไป... เป็นไปไม่ได้... นี่มันวิชาอะไรกัน..." ราชครูมารโลหิตเค้นเสียงสุดท้ายออกมาด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกตัดแบ่งเป็นสองส่วน และสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวหายลับไปในความว่างเปล่า พร้อมกับกลุ่มอำนาจมืดที่เหลือรอดซึ่งถูกพลังปราณตกค้างกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลีในพริบตา ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งมหานครหลวง กองกำลังทั้งหมดถูกกวาดล้างจนสิ้นซากภายในกระบี่เดียว! หลี่มู่เฉินยืนหยัดอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเล็กน้อยเนื่องจากการฝืนใช้พลังระดับสูงเกินขอบเขต ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะเก็บกระบี่เข้าฝักนั้นเอง แผ่นดินใต้เท้ากลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! ท้องฟ้ายามราตรีที่ควรจะกระจ่างใส กลับถูกฉีกกระชากออกด้วยมือสีเลือดขนาดมหึมาที่โผล่อออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องบน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาททุกผู้คน ว่า... *“เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าการล้างบางมดปลวกเหล่านี้ คือการชำระแค้นทั้งหมดแล้วอย่างนั้นรึ?”* ขอบพระคุณรี้ด, ผู้มีพระคุณทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่และหยาดโลหิตบทนี้ไปด้วยกันนะครับ