สงครามเริ่มต้นที่ห้องประชุม

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ยาวราคาแพง ไม่ได้ดังพอกลบความเงียบอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสตูดิโอ ภาพยนตร์ "ถ้าโปรเจกต์นี้เริ่มต้นด้วยการให้ตัวละครเอกกระโดดตึกระฟ้าเพื่อหนีการแต่งงาน แล้วจบลงด้วยการไปนั่งจิบชาชิล ๆ บนดาวอังคาร... ดิฉันคงต้องขออนุญาตเรียนตามตรงนะคะคุณพิมพ์มาดา ว่าสมองของคุณน่าจะผ่านการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงมาก่อนจะเดินเข้ามาในห้องนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท ไร้ซึ่งความลังเลระ1คนฟังให้เจ็บแสบเล่น เป็นเอกลักษณ์ของ ‘กรณ์’ หรือผู้กำกับหน้านิ่งดีกรีรางวัลสุพรรณหงส์สามปีซ้อน เจ้าของนัยน์ตาสีสนิมที่ตอนนี้กำลังมองลอดแว่นสายตา, กรอบทองด้วยความรู้สึกระอาแกมรำคาญใจ พิมพ์มาดาไหวไหล่เบา ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน เรียวปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีส้มอิฐยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ครีเอทีฟสาวตัวแสบประจำค่ายกอดอกมองชายหนุ่มผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบราวกับหุ่นยนต์ใส่สูทตรงหน้าด้วยแววตาท้าทาย "แหม คุณกรณ์คะ โลกภาพยนตร์มันต้องการความสดใหม่ค่ะ ถ้านั่งดูพระนางรัก ๆ เลิก ๆ ในคาเฟ่เดิม ๆ อีกสามร้อยปี คนดูคงหลับคาโรงตั้งแต่สิบนาทีแรก สิ่งที่ดิฉันเสนอไปเมื่อครู่ มันคือการแหกขนบ คือการปฏิวัติวงการรอมคอมไทยเชียวนะคะ!" "แหกขนบจนกระดูกหักน่ะสิไม่ว่า" กรณ์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบา ๆ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่นั่นคือสัญญาณเตือนภัยระดับสิบสำหรับทีมงานทุกคนที่นั่งตัวลีบอยู่ริมกำแพง "เราทำภาพยนตร์รักโรแมนติกคอมเมดี้ ไม่ใช่ไซไฟแฟนตาซีเกรดบีทุนต่ำ กรุณาดึงสติแล้วกลับมาอยู่บนโลกมนุษย์... โลกที่คนปกติเขาเดินดินกัน" "แต่ความปกติมันน่าเบื่อค่ะคุณผู้กำกับ" พิมพ์มาดาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาพราวระยับจับจ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงขึ้นเรื่อย ๆ "หรือว่า... คุณกรณ์กลัวคะ? กลัวว่าไอเดียที่มันคาดเดาไม่ได้แบบนี้ จะทำให้คุณคุมกองถ่ายไม่ได้ เพราะมันอยู่นอกเหนือจาก "คู่มือระเบียบปฏิบัติของผู้กำกับสิบแปดหน้า" ที่คุณท่องจำขึ้นใจทุกคืนก่อนนอนกันแน่คะ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกระลอก บรรยากาศในห้องประชุมคล้ายมีประจุไฟฟ้าสถิตแล่นแปล๊บปลาบ ทุกสายตาหันสลับมองระหว่างผู้กำกับหน้านิ่งกับครีเอทีฟสาวปากกล้าด้วยความลุ้นระทึก กรณ์ขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก รังสีความเย็นชาแผ่ขยายจนอุณหภูมิในห้องเหมือนลดฮวบลงไปอีกหลายองศา ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อทดสอบความดันโลหิตของเขาโดยเฉพาะสินะ! "ผมไม่ได้กลัวความแปลกใหม่ครับ... อ้อ ขอโทษที ติดปากไปหน่อย ดิฉันหมายถึง "ดิฉัน" ไม่ได้กลัว" กรณ์แก้คำพูดตัวเองอย่างรวดเร็วเมื่อเผลอใช้สรรพนามผิดพลาด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นไปอีก "แต่ผมเคารพคนดู และที่สำคัญที่สุด ผมเคารพความสมเหตุสมผลของบทภาพยนตร์ ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณพิมพ์มาดาดูเหมือนจะ "ลืม" พกใส่กระเป๋าถือมาด้วยในวันนี้" "แรงมากนะคะเนี่ย" พิมพ์มาดาหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความสนุกสนาน เธอชอบเหลือเกินเวลาที่ได้เห็นคนเคร่งขียบอย่างกรณ์สติหลุดทีละน้อย "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังนะคะ... วันหนึ่งเกิดตกหลุมรักครีเอทีฟสายป่วนอย่างดิฉันขึ้นมาจริง ๆ จะหาว่าไม่เตือน" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าเย้ยหยันปรากฏชัดเจนบนใบหน้าคมคาย "ฝันไปเถอะครับ ต่อให้โลกใบนี้แตกสลายกลายเป็นผุยผง หรือต่อให้ไม่มีผู้หญิงเหลือบนโลกนี้อีกแล้ว กรณิศคนนี้ก็ไม่มีวันพิศวาสคนจอม1กะล่อนอย่างคุณเด็ดขาด" "โอ้โห คำพูดนี่ทัชใจมากค่ะ เก็บไว้พูดตอนหนังได้รางวัลยอดเยี่ยมแห่งปีด้วยนะคะคุณผู้กำกับ" พิมพ์มาดายังคงยิ้มระรื่น เตรียมจะงัดมุกเด็ดมาโต้กลับอีกสักยกเพื่อให้คนตรงหน้าปวดหัวเล่น แต่ทว่า... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้น ๆ ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยโปรดิวเซอร์สาวหน้าตาตื่น "ขอโทษค่ะคุณกรณ์ คุณพิม... คือว่า มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบที่ห้องรับแขกค่ะ เขาบอกว่าเป็นโปรดิวเซอร์คนเก่าที่เคยร่วมงานกับคุณพิมเมื่อปีก่อน... และบอกว่ามีโปรเจกต์ใหม่โต ๆ มาเสนอค่ะ" พิมพ์มาดาชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำว่า "โปรดิวเซอร์คนเก่า" ในขณะเดียวกัน กรณ์ที่กำลังจะอ้าปากตอกกลับครีเอทีฟสาว ก็ต้องหุบปากฉับเมื่อเห็นประกายตาวาววับที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงบนใบหน้าของพิมพ์มาดา ทันทีที่ได้ยินชื่อของชายปริศนาคนนั้น... ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีสนิมมองลอดแว่นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นรอยยิ้มระรื่นที่กลับมาประดับบนเรียวปากอิ่มของหญิงสาวอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ส่งให้เขา... มันคือรอยยิ้มตื่นเต้นยามเมื่อเอ่ยถึงชื่อของ "ธนวินท์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากความป่วนชวนใจเต้นไปด้วยกันนะคะ - เหมยฮวาแรกแย้ม -