กฎเหล็กในแกลเลอรี

“คุณกำลังทำลายพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของฉัน... ด้วยขยะพวกนี้เนี่ยนะ?” เสียงเรียบกริบเหมือนใบมีดโกนบาดผ่านอากาศเย็นเยียบภายในห้องโถงแกลเลอรี ‘รินรดา’ ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทเข้ารูปสีเบจที่ไร้รอยยับ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงแคทอายจ้องมอง ‘ตะวัน’ ศิลปินสาวผู้มีเส้นผมสีจัดจ้านและเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดวางประติมากรรมเหล็กบิดเบี้ยวกลางห้องโถงใหญ่ ตะวันหยุดมือ วางคีมลงบนพื้นเสียงดัง *เคร้ง* เธอเงยหน้าขึ้น สบตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างไม่นึกเกรงกลัว มุมปากหยักยิ้มยียวน “ขยะเหรอคะ? รสนิยมภัณฑารักษ์ระดับท็อปของประเทศเขามองศิลปะนามธรรมเป็นแค่เศษเหล็กงั้นหรอ... เสียชื่อ ‘เอเทรียมแกลเลอรี’ หมดนะแบบนี้” รินรดาเดินฉับๆ เข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของคนตรงหน้าปะทะกับกลิ่นสีน้ำมันจางๆ บนตัวตะวัน มันเป็นส่วนผสมที่น่าอึดอัดจนน่าหงุดหงิด “นี่คือพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการประวัติศาสตร์ศิลป์ยุคคลาสสิกค่ะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของเด็กติสต์แตกที่อยากจะเอาอะไรมาวางก็วางโดยไม่ผ่านการอนุมัติ” รินรดาชี้ไปที่กองเหล็ก “คุณมีเวลาห้านาทีในการขนมันออกไป ก่อนที่ฉันจะแจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัยให้โยนทุกอย่างลงถังขยะข้างนอกนั่น” “ลองดูสิคะ” ตะวันยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ความสูงที่ใกล้เคียงกันทำให้เกิดแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรง “ฉันมีสัญญากับเจ้าของแกลเลอรีคนเก่าที่เป็นหุ้นส่วนรายใหญ่... อ้อ สงสัยคุณมินตราจะลืมบอกสินะคะว่าที่นี่กำลังจะเปลี่ยนมือ” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าสวยนิ่งสนิทแต่ในใจกลับเต้นรัวด้วยความโกรธ เธอรู้ดีว่ามินตราพยายามดึงคนนอกเข้ามาป่วนงานของเธอ แต่ไม่คิดว่าจะใช้ ‘ตัวปัญหา’ ระดับนี้ “มินตราไม่มีสิทธิ์ทำลายกฎเหล็กของที่นี่” รินรดาเน้นย้ำ “ทุกผลงานต้องผ่านการตรวจสอบและจัดวางตามธีมที่ฉันวางไว้เท่านั้น” “งั้นธีมของคุณก็คง ‘น่าเบื่อ’ จนตายไปเลยละมั้ง” ตะวันก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนรินรดาต้องถอยหลังไปพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาคมกริบของศิลปินสาวสำรวจใบหน้าเนียนละเอียดของภัณฑารักษ์สาวอย่างถือดี “ชีวิตที่ทุกอย่างต้องเป๊ะ ทุกอย่างต้องอยู่ในกรอบ มันไม่เหนื่อยบ้างหรอคะคุณรินรดา... บางทีสิ่งที่แกลเลอรีนี้ต้องการ อาจจะเป็นความบ้าคลั่งที่คาดเดาไม่ได้แบบฉันก็ได้” “ความบ้าคลั่งของคุณมันคือความหายนะของศิลปินชั้นครู” รินรดาคว้าข้อมือตะวันไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความโกรธที่พุ่งพล่าน “ออกไป... เดี๋ยวนี้” “ถ้าฉันไม่ไป แล้วคุณจะทำยังไง? จะไล่ฉันออกด้วยตัวเอง หรือจะ... จูบปิดปากฉันเพื่อไม่ให้พูดเรื่องสัญญาที่มินตราทำไว้กันดีล่ะ?” ตะวันยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดาใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเสน่ห์ แต่มันคือความรู้สึกที่อยากจะเอาชนะคนตรงหน้าให้ราบคาบ สายตาของทั้งคู่ประสานกันดุจแม่เหล็กคนละขั้วที่พยายามจะผลักไสแต่กลับดึงดูดเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง รินรดากัดฟันแน่น มือที่บีบข้อมือตะวันเปลี่ยนเป็นแรงผลักเบาๆ เพื่อให้หลุดพ้นจากระยะอันตราย แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะสนุกกับการเล่นเกมประสาทนี้เหลือเกิน ตะวันไม่ถอย แถมยังรุกหนักขึ้นด้วยการใช้มืออีกข้างเชยคางรินรดาขึ้นมา “ถ้าอยากให้ฉันไป คุณต้องพิสูจน์ให้เห็นสิว่าศิลปะ ‘คลาสสิก’ ของคุณน่ะ มันดีกว่าสิ่งที่ฉันทำตรงไหน” ตะวันกระซิบเสียงต่ำ พลางใช้สายตาไล้ไปตามลำคอระหง “เพราะสำหรับฉัน... ทุกรอยด่างพร้อยของศิลปะ คือความจริงที่สวยงามที่สุด” รินรดาเตรียมจะสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด ทว่าเสียงรองเท้าส้นสูงที่ดังกระทบพื้นปูนอย่างเป็นจังหวะจากทางเข้าโถงใหญ่กลับดึงความสนใจของทั้งคู่ไปเสียก่อน เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงประตู เธอคนนั้นยิ้มกว้างด้วยความยินดีที่เห็นบรรยากาศ ‘ตึงเครียด’ ตรงหน้า “โอ้โห... ดูเหมือนงานแสดงชิ้นเอกของฉันจะได้รับคำต้อนรับที่ร้อนแรงกว่าที่คิดไว้นะคะ” มินตราเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอาบยาพิษ ก่อนจะหยุดยืนข้างๆ ตะวันแล้วเอื้อมมือไปคล้องแขนศิลปินสาวไว้อย่างสนิทสนม “ขอโทษทีนะรินรดา พอดีฉันเพิ่งเซ็นสัญญาให้คุณตะวันมาเป็นศิลปินรับเชิญพิเศษของแกลเลอรีในโปรเจกต์ใหม่... และฉันคิดว่า... เธอคงต้องเริ่มทำงานร่วมกับคุณตั้งแต่วันนี้เลยล่ะค่ะ” รินรดาตัวแข็งทื่อ สายตาตวัดมองตะวันที่ยักคิ้วให้เธออย่างผู้ชนะ “อ้อ แล้วอย่าลืมนะคะว่า... สัญญานี้มีผลผูกพันทางกฎหมายที่ ‘ภัณฑารักษ์’ อย่างคุณห้ามปฏิเสธเด็ดขาด” คำพูดของมินตราเหมือนประโยคคำสั่งที่ขังรินรดาไว้ในกรงล้อมที่ไม่มีทางออก รินรดามองไปที่ตะวันอีกครั้ง เห็นรอยยิ้มที่ซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้ รอยยิ้มที่เหมือนกับว่าตะวันรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับปมในอดีตที่รินรดาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความสมบูรณ์แบบมาตลอด ขอบคุณที่ติดตามการเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่นี้นะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาวจะพาทุกคนไปสัมผัสความคลั่งรักที่ร้อนแรงกว่านี้ในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!