ศพที่ฟื้นคืนจากหุบเหว

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับไอเย็นเยียบของความตาย... นั่นคือสิ่งแรกที่สัมผัสได้ เยี่ยจื่อเฉินกระตุกกายเฮือก ลมหายใจที่ควรจะดับสูญไปนับพันปีกลับมาหอบถี่อย่างทรมาน ความรู้สึกเจ็บปวดดั่งกระดูกทั่วร่างถูกบดละเอียดด้วยค้อนยักษ์แล่นพล่านไปตามเส้นประสาท เขาพยายามลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้วงมิติอันว่างเปล่าของสรวงสวรรค์ที่เขาเคยปกครอง ทว่ากลับเป็นโขดหินแหลมคมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีคล้ำ และแมกไม้ที่ปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบของ 'หุบเหวไร้ก้น' นี่คือร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง... ผอมแห้ง ไร้กำลังภายใน ร่างกายที่เปราะบางดุจใบไม้แห้งกร้านจากการถูกข่มเหง "ข้า... ยังไม่ตาย?" เสียงแหบพร่าหลุดออกจากลำคอ ความทรงจำที่กระจัดกระจายราวกับเศษกระเบื้องที่แตกละเอียดเริ่มไหลบ่าเข้ามาดั่งสายน้ำป่าที่พังทลายเขื่อนกั้น เยี่ยจื่อเฉิน... ศิษย์สวะแห่งสำนักกระบี่เมฆา ผู้ถูกศิษย์พี่ร่วมสำนักผลักตกจากหน้าผาเพียงเพราะขวางทางเดินของพวกมัน ความแค้น ความอัปยศ และความหวาดกลัวที่เด็กหนุ่มผู้นี้แบกรับไว้ก่อนลมหายใจสุดท้าย ทิ่มแทงจิตวิญญาณอันสูงส่งของมหาเทพจนสั่นสะเทือน เขาขยับนิ้วมือที่เต็มไปด้วยบาดแผล ลมปราณสายหนึ่งที่หลับใหลอยู่ในจุดตันเถียนที่พิการกลับเริ่มหมุนวนด้วยจังหวะที่ประหลาด มันไม่ใช่ปราณยุทธ์ในโลกใบนี้ แต่มันคือ 'ปราณบรรพกาล' ที่เขาบำเพ็ญเพียรมานับหมื่นปีในฐานะมหาเทพผู้คุมกฎแห่งสวรรค์ "เจ้าคนชั้นต่ำพวกนั้น... กล้าดีอย่างไรถึงคิดจะสังหารข้า" เยี่ยจื่อเฉินยันกายขึ้น ความเย็นชาที่ฝังรากลึกในก้นบึ้งของจิตวิญญาณแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปโดยฉับพลัน แม้ร่างกายนี้จะอ่อนแอ ทว่าสายตาของเขากลับคมกริบดุจกระบี่ที่เพิ่งถอนออกจากฝัก มันไม่ใช่สายตาของเด็กหนุ่มขี้ขลาด แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พร้อมจะสังหารล้างบางทั่วทั้งใต้หล้า ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเหว เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับภูตผีดังขึ้นใกล้เข้ามา เยี่ยจื่อเฉินรีบซ่อนเร้นกลิ่นอายทันที เขาหมอบลงหลังโขดหิน ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องไปยังต้นเสียงอย่างเงียบเชียบ เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางละอองหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมา นางสวมชุดขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะที่ไม่มีวันมัวหมอง เรือนผมสีดำขลับยาวสลวยสะบัดพริ้วตามแรงลม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยลอยมาแตะจมูก ใบหน้าเรียวสวยนั้นเย็นชาดั่งรูปสลัก ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับมีความโศกเศร้าที่ซ่อนเร้นอย่างแนบเนียน นั่นคือ 'หลินเฟยหง' บุตรสาวเจ้าสำนักกระบี่เมฆา... 'เซียนหิมะโปรย' ผู้ที่ไม่มีใครกล้าเอื้อมถึง นางหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าจุดที่เขาร่วงหล่นลงมา มือเรียวบางเอื้อมออกไปแตะรอยเลือดบนโขดหิน ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงลมหนาว "เจ้าช่างโง่นัก... ที่ยอมตายเพียงเพราะความจงรักภักดีที่ไม่เคยมีใครเห็นค่า" เสียงของนางหวานใสทว่าสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับนางกำลังพูดกับคนตายที่นางโหยหา "หากข้าช่วยเจ้าได้เร็วกว่านี้สักนิด บางทีโลกใบนี้อาจไม่ต้องสูญเสียสิ่งที่เป็นดั่งหัวใจของข้าไป..." เยี่ยจื่อเฉินขมวดคิ้วแน่น หัวใจที่ควรจะไร้ความรู้สึกกลับกระตุกไหวโดยไม่ทราบสาเหตุ ความทรงจำของร่างนี้มีความรู้สึกโหยหาหลินเฟยหงอย่างลึกซึ้ง ความรักที่บริสุทธิ์และเจ็บปวดเสียจนน่าสมเพช ทว่าทันใดนั้น นางก็หันขวับมาทางโขดหินที่เขาซ่อนตัวอยู่ พร้อมกับกระบี่ในมือที่ถูกชักออกมาเพียงครึ่งฝัก รัศมีกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่เขาราวกับพายุคลั่ง "ผู้ใดอยู่ตรงนั้น! หากเจ้ายังขยับตัวเพียงนิดเดียว กระบี่ของข้าจะไม่อาจปรานี!" เยี่ยจื่อเฉินลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่สั่นเทาจากความเจ็บปวดพยายามยืนให้ตรงที่สุด เขาเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในวัยเดียวกัน สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของนางอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หลินเฟยหงต้องชะงักงัน "กระบี่ของศิษย์สายตรงเจ้าสำนักกระบี่เมฆา... มีไว้เพื่อสังหารศพที่ฟื้นคืนจากหุบเหวเช่นข้าอย่างนั้นหรือ?" หลินเฟยหงเบิกตากว้าง กระบี่ในมือร่วงหล่นลงกับพื้นหิมะ นางมองดูชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสับสนและตื่นตระหนก ราวกับเห็นภาพหลอนที่เหนือจินตนาการ ทว่าในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม เสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากเบื้องลึกของหุบเหวก็ดังสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาดำมหาศาลที่พุ่งตรงเข้ามาทางพวกเขาด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง! หมอกเหมยปลายฤดูหวังว่ารี้ดทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวย่างแรกของมหาเทพเยี่ยจื่อเฉินนะคะ!