การ์ดใบแรกในถังขยะ

เสียงกระแทกของแฟ้มหนังสีดำหนาปึ้กดังสนั่นจนเศษฝุ่นบนโต๊ะไม้โอ๊กของห้องประชุมกิลด์สะเทือน ไคไม่ได้กะพริบตา เขายังคงนั่งหลังตรง มองเอกสารประเมินผลงานรอบไตรมาสที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ตัวเลขสีแดงฉานตรงบรรทัดสุดท้ายเด่นหราจนบาดตา—ศูนย์แต้มบุญ และอัตราการสร้างประโยชน์ติดลบ "ไค นายหมดสิทธิ์ในกิลด์ ‘รุ่งอรุณนิรันดร์’ แล้ว" เสียงของเรย์ หัวหน้าฝ่ายจัดสรรทรัพยากรเอ่อล้นด้วยความเย้ยหยันที่แม้แต่จะปิดบังก็ขี้เกียจทำ เรย์กอดอกพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเวทนาปนรังเกียจ "โลกของระบบฮันเตอร์และเด็คการ์ดเวทมนตร์ไม่ได้มีไว้สำหรับคนไร้พลังเวทพื้นฐานอย่างนาย การที่นายพยายามคิดค้นกลยุทธ์แปลกประหลาด จัดสำรับการ์ดขยะที่ไม่มีใครเขาใช้กัน มันเป็นภาระของทีมรู้ไหม? เด็คการ์ดพินาศของนายเนี่ยนะ จะเอาไปสู้กับดันเจี้ยนระดับ B ได้ยังไง เป็นแค่ตัวถ่วงแท้ๆ" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฮันเตอร์คนอื่นๆ ในกิลด์ที่ยืนอยู่รอบห้องต่างส่งเสียงซุบซิบและหัวเราะคิกคัก บางคนมองไประหว่างทางเดินที่มีกองสัมภาระของไคถูกโยนออกมากองรวมกันไว้ที่หน้าประตูกิลด์ราวกับขยะชิ้นหนึ่ง ไคลุกขึ้นยืนช้าๆ เขารักษาความนิ่งสงบไว้บนใบหน้าได้อย่างน่าทึ่ง ไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยว หรือน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ มีเพียงดวงตาสสีนิลที่ลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรที่กำลังคำนวณความน่าจะเป็นของทุกความเป็นไปได้ในห้องนี้ "ผมเข้าใจแล้วครับ... เอ่อ ดิฉันหมายถึง ผมเข้าใจแล้วล่ะค่ะ" ไคเกือบเผลอหลุดสำนวนทางการ แต่ก็เปลี่ยนกลับมาใช้เสียงเรียบเรื่อยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "แต่ก่อนที่ผมจะเดินออกจากประตูนั้น... เรย์ นายแน่ใจเหรอว่าเด็คการ์ดที่นายเพิ่งประมูลเข้ามาในราคาสามแสนเหรียญทองจากดันเจี้ยนชั้นที่สี่ เป็น ‘การ์ดระดับตำนาน’ จริงๆ?" เรย์ชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้ากระตุกวูบอย่างเห็นได้ชัด "นาย... นายหมายความว่ายังไง?" "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เตือนในฐานะคนที่เคยช่วยแก้บั๊กการจัดเด็คให้นายเมื่อเดือนก่อน... ขอให้โชคดีกับเศษซากการ์ดที่นายกำลังจะถือครองก็แล้วกันนะคะ" ไคหยิบเสื้อคลุมตัวเก่าขึ้นมาสวม เขาไม่แม้แต่จะชายตามองกองเอกสารเหล่านั้นอีก ก้าวเท้าเดินผ่านประตูห้องประชุมท่ามกลางสายตานับสิบที่มองตามด้วยความรู้สึกหลากหลาย เสียงปิดประตูดังปัง เป็นการตัดขาดจากกิลด์อันดับหนึ่งอย่างเป็นทางการ ลมหนาวของยามบ่ายพัดปะทะใบหน้าทันทีที่ก้าวพ้นประตูใหญ่ของกิลด์รุ่งอรุณนิรันดร์ ไคถอนหายใจยาวเหยียดออกมาเบาๆ โลกใบนี้—โลกที่ขับเคลื่อนด้วย ‘ระบบการ์ดสวรรค์’ ที่สุ่มมอบพรสวรรค์และเด็คเริ่มต้นตามแต้มบุญสะสมของชาติก่อน สำหรับเขาแล้ว มันคือเกมกระดานที่ถูกล็อกผลไว้ตั้งแต่ยังไม่ได้ทอยลูกเต๋า คนที่เกิดมาพร้อมแต้มบุญสูงจะได้การ์ดระดับ SSR ตั้งแต่เลเวล 1 ส่วนคนไร้แต้มบุญอย่างเขา... ต่อให้วิเคราะห์กลยุทธ์ล้ำเลิศแค่ไหน ก็เป็นได้แค่ตัวประกอบที่ระบบมองไม่เห็น "โดนไล่ออกจากบ้านหลังใหญ่ซะแล้วสิ พ่อหนุ่มนักกลยุทธ์" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานและเปี่ยมด้วยเสน่ห์ดังขึ้นจากมุมมืดข้างเสาหินของกิลด์ ไคหันไปมอง พบร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีดำสนิทและผ้าคลุมหน้าอำพรางใบหน้าครึ่งบน ดวงตาคู่คมกริบสีอำพันคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยแววตาทwist ขบขันและท้าทายในเวลาเดียวกัน เอลาร่า... อดีตหัวหน้ากิลด์ ‘โล่ศักดิ์สิทธิ์’ อันดับหนึ่งที่เพิ่งถูกปลดจากตำแหน่งและสูญเสียสกิลสายต่อสู้ไปทั้งหมดหลังจากการลงดันเจี้ยนปริศนาเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอกำลังพิงเสา สูบบุหรี่เวทมนตร์กลิ่นมิ้นท์อ่อนๆ และมองดูเขาด้วยรอยยิ้มมุมปาก "คุณเอลาร่า... มาทำอะไรที่นี่ครับ... เอ๊ย ที่นี่คะ?" ไคเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อย "มาดูคนฉลาดที่กำลังจะอดตายข้างถนนน่ะสิ" เอลาร่าหัวเราะในลำคอเบาๆ เดินนองน่องเข้าไปใกล้ไค กลิ่นอายอันตรายและทรงอำนาจที่แม้จะไร้สกิลต่อsสู้แล้วก็ยังคงแผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้ไคต้องหรี่ตามองเล็กน้อย "ได้ยินว่านายปฏิเสธข้อเสนอของกิลด์พยัคฆ์คำรามเพื่อมานั่งกอดเด็คขยะเหรอ นายเนี่ย... หัวรั้นเกินเยียวยาจริงๆ" "เด็คของผมไม่ใช่ขยะ แค่ระบบมันตาถ่อ... เอ่อ ตาไม่ถึงต่างหากล่ะคะ" ไคแก้คำพูดตัวเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับย่อตัวลงเพื่อเก็บกระเป๋าเดินทางใบเล็กของตัวเองที่ถูกเตะออกมานอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น ทันใดนั้นเอง ปลายรองเท้าบู๊ตหนังเก่าๆ ของไคก็ไปเตะโดนวัตถุแข็งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กองขยะเปียกๆ ข้างถังทิ้งการ์ดเสื่อมสภาพของกิลด์ มันเป็นกล่องเหล็กสนิมเขรอะที่ถูกทิ้งไว้จนเกือบกลืนไปกับพื้นดิน "นั่นอะไร?" เอลาร่าเลิกคิ้วขึ้นสูง เดินเข้ามาใกล้ ใช้ปลายเท้าเขี่ยกล่องนั้นเบาๆ "กล่องเก็บการ์ดทิ้งแล้วเหรอ? ในนี้ไม่มีอะไรนอกจากขยะรีไซเคิลหรอก ไค นายอย่าเสียเวลาเลย ไปหาอะไรกินกับฉันดีกว่า ฉันเลี้ยงกาแฟสมุนไพรเอง" "เดี๋ยวก่อนค่ะ..." ไคย่อตัวลง หยิบกล่องเหล็กนั้นขึ้นมา ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นผ่านปลายนิ้วทันทีที่ผิวสัมผัสโดนตัวโลหะ มันไม่ใช่ความเย็นของสนิม แต่เป็นอุณหภูมิที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งราวกับมีกระแสมานาโบราณไหลเวียนอยู่ภายใน เขากดตัวล็อกที่สนิมเกาะกรัง ฝาเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนจะเปิดออก เผยให้เห็นความว่างเปล่า... ภายในกล่องไม่มีการ์ดเวทมนตร์ระดับสูง ไม่มีอัญมณีล้ำค่า มีเพียง ‘การ์ดสีดำสนิท’ ใบเดียวที่ขอบการ์ดรุ้งระยิบระยับด้วยละอองแสงประหลาด ไร้ซึ่งชื่อ ไร้ซึ่งสัญลักษณ์ธาตุ และไร้ซึ่งคำอธิบายความสามารถใดๆ ทั้งสิ้น มันคือการ์ดเปล่าที่ไม่มีใครต้องการ และถูกโยนทิ้งลงถังขยะเพราะระบบไม่สามารถประเมินมูลค่าได้ "การ์ดอะไรกันเนี่ย?" เอลาร่าโน้มตัวลงมองใกล้ๆ ขมวดคิ้วมุ่น "ไม่มีเรทติ้ง ไม่มีพลังเวท ไร้ค่าสิ้นดี... ทิ้งมันไปเถอะ ไค" แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ไคจะทันได้ปิดฝากล่อง ดวงตาสีิลของเขาก็กะพริบถี่เมื่อจู่ๆ อากาศเบื้องหน้าก็บิดเบี้ยวเป็นรอยแยกสีแดงฉาน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยตัวอักษรเรืองแสงที่สั่นระริก [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษระดับ SSS: ตรวจพบสิทธิ์การครอบครอง 'การ์ดปฐมบทแห่งความพินาศ' (Zero-Point Card)] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้ใช้ 'ไค' ได้รับการยอมรับจากระบบโดยปราศจากแต้มบุญ] [คำเตือน: เมื่อท่านพลิกการ์ดใบนี้ กฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้จะเริ่มนับถอยหลังสู่จุดจบ และมีเพียงท่านเท่านั้นที่สามารถกำหนดทิศทางใหม่ได้...] เสียงแจ้งเตือนของระบบเงียบลง แต่เสียงหัวใจของไคกลับเต้นรัวเร็วจนดังก้องในโสตประสาท เขามองการ์ดสีดำในมือสลับกับหน้าต่างระบบสีทองที่ลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า เอลาร่าที่สังเกตเห็นความผิดปกติถึงกับผงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พวยพุ่งออกมาจากแผ่นการ์ดไร้ค่านั้น "ไค..." เสียงของอดีตหัวหน้ากิลด์สาวสั่นเครือเล็กน้อย "นาย... ไปหยิบตัวหายนะอะไรขึ้นมากันแน่เนี่ย...?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในกาลเวลาแห่งกลยุทธ์และการ์ดมรณะนี้นะคะ!