มื้อเช้าหอมฟุ้งสะเทือนทั้งบ้าน

"ถ้าพวกคุณยังทำหน้าเหมือนฉันหยิบยาพิษใส่ลงไปในหม้อข้าวแบบนี้ ก็เชิญกอดท้องร้องจ๊อกๆ ต่อไปเถอะค่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าวันนี้ไม่มีแรงไปทำงาน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" หลินฟางวางตะหลิวไม้ลงบนขอบกระทะเหล็ก เสียงกระทบกันของมันดังเบาๆ แต่กลับเรียกสายตาขุ่นเคืองจาก 'แม่สามี' และ 'พี่สะใภ้ใหญ่' ที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูครัวได้เป็นอย่างดี นางจงใจไม่สนใจแววตาเหยียดหยามเหล่านั้น มือเรียวงามขยับหยิบถุงแป้งสาลีเนื้อละเอียดที่แอบหยิบออกมาจากมิติบ่มเพาะส่วนตัว ผสมกับไข่ไก่สดที่เพิ่งเก็บจากเล้าหลังบ้าน ก่อนจะนวดแป้งด้วยจังหวะที่คล่องแคล่วและหนักแน่น กลิ่นหอมของเนยแท้ที่อบอวลปนกับความกรุ่นของเมล็ดธัญพืชคั่วใหม่ๆ เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากเตาถ่านโบราณ นี่ไม่ใช่โจ๊กจืดชืดที่บ้านนี้กินกันเป็นปกติ แต่มันคือ 'แพนเค้กสูตรพิเศษ' ที่อัดแน่นไปด้วยคุณค่าและรสสัมผัสที่ผู้คนในยุค 70 นี้ไม่มีทางได้สัมผัส "เจ้าสะใภ้รอง! นี่เจ้าจะทำตัวหรูหราเกินไปแล้วนะ แป้งขาวกับไข่พวกนี้เราต้องเก็บไว้ขายเอาเงินมาซื้อถ่านสำหรับฤดูหนาว นี่เจ้ากล้าใช้ทำอาหารเช้าสิ้นเปลืองแบบนี้เชียวหรือ?" แม่สามีเหวี่ยงเสียงสูง พลางทำท่าจะเดินเข้ามาคว้าตะหลิวในมือเธอ หลินฟางหมุนตัวหลบอย่างสง่างาม สายตาคมกริบจ้องตอบกลับด้วยความนิ่งเงียบจนอีกฝ่ายชะงัก "แม่คะ เงินเดือนของจางเหว่ยที่ส่งมาให้ทุกเดือน รวมกับส่วนแบ่งที่ฉันหาได้เพิ่ม ถ้าจะเอามาซื้อวัตถุดิบทำอาหารกินเองให้สมกับเป็นมนุษย์สักมื้อ มันคงไม่ทำให้บ้านนี้ล้มละลายหรอกค่ะ หรือถ้าแม่หวงขนาดนั้น... ต่อไปจางเหว่ยกลับมา ฉันคงต้องให้เขาจัดการเรื่องเงินเข้าบัญชีส่วนตัวแทนที่จะฝากไว้ที่ส่วนกลางเสียแล้ว" คำว่า 'จัดการเรื่องเงินเอง' ทำเอาแม่สามีหน้าเปลี่ยนสีทันที นางรู้ดีว่าจางเหว่ยรักและตามใจภรรยาคนนี้เพียงใด จางเหว่ยที่เพิ่งเดินกลับจากการซ้อมยิงปืน ก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าประตูครัวพอดี เขาสวมชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าดูทะมัดทะแมง ร่างสูงใหญ่ของเขาบังแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาจนเกิดเป็นเงาทอดผ่านลงบนพื้นดิน กลิ่นหอมฟุ้งที่หลินฟางบรรจงรังสรรค์ทำให้นายทหารผู้เคร่งขรึมถึงกับชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มจับจ้องที่ใบหน้าภรรยาด้วยความแปลกใจ... เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่ชวนหิวโหยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต "หอมอะไรหรือ?" เขาถาม เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ "มื้อเช้าพิเศษที่ฉันตั้งใจทำค่ะ" หลินฟางส่งยิ้มหวาน พลางหยิบแพนเค้กแผ่นหนานุ่มวางลงบนจานเคลือบ "ลองชิมดูสิคะ จางเหว่ย คุณต้องการพลังงานมากกว่าใครในบ้านนี้นะ" พี่สะใภ้ใหญ่ที่ยืนจ้องด้วยความริษยาแอบกลืนน้ำลายลงคอ กลิ่นหอมหวานปนเค็มนิดๆ ของเนยมันยั่วน้ำลายจนนางแทบยืนไม่อยู่ แต่ศักดิ์ศรีที่เคยมีก็ทำให้ยังคงเชิดหน้าไว้ "ทำเป็นอวดฝีมือไปเถอะ ระวังเถอะ... เตาไฟจะไหม้บ้านเอาเสียก่อน" หลินฟางไม่ได้ตอบโต้ นางเพียงแค่วางจานแพนเค้กที่ราดด้วยน้ำผึ้งป่าเข้มข้นลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ กลิ่นหอมนั้นรุนแรงและเย้ายวนใจยิ่งกว่าสิ่งใด จางเหว่ยเดินเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่น เขาสบตาภรรยาครู่หนึ่งก่อนจะใช้ส้อมเล็กๆ ตัดแป้งนุ่มๆ เข้าปาก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวชั่วขณะ จางเหว่ยหยุดนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รสสัมผัสที่ละลายในปากและความหอมมันที่อบอวลไปถึงลำคอ มันต่างจากอาหารพื้นๆ ที่เขากินเป็นประจำอย่างสิ้นเชิง นี่มันคือรสชาติของความสุขที่เขาไม่เคยสัมผัสได้จากบ้านหลังนี้ "อร่อยไหมคะ?" หลินฟางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาวางส้อมลงแล้วมองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันมีความอ่อนโยนและชื่นชมซ่อนอยู่จนคนในบ้านที่แอบมองอยู่ต่างพากันใจสั่น "อร่อยมาก... ผมไม่เคยทานอะไรแบบนี้มาก่อน" ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุข จู่ๆ ประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ถูกเคาะอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูตื่นตระหนก "จางเหว่ย! ออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้! รถบรรทุกจากโรงงานอาหารในเมืองมาถึงแล้ว และพวกเขากำลังตามหาคนที่ทำ 'กลิ่น' นี้... พวกเขาบอกว่าได้กลิ่นหอมที่ลอยมาถึงถนนใหญ่!" ทุกคนในครัวหน้าซีดเผือด โดยเฉพาะแม่สามีที่มองหลินฟางด้วยสายตาสั่นระริก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หลินฟางเพียงแค่วางตะหลิวลงบนโต๊ะด้วยท่าทีนิ่งสงบ นางขยับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ... แผนการของนางเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เบเกอรี่มิติต่างโลกหวังว่าทุกท่านจะอิ่มเอมไปกับรสสัมผัสแห่งการเริ่มต้นที่แสนหอมหวานและเข้มข้นนี้นะคะ