ฟื้นจากความตายในกระท่อมทรุดโทรม

“ถ้ามึงไม่อยากตายที่นี่ ก็จงรีบไสหัวไปหาอะไรกินให้ได้เดี๋ยวนี้! อย่ามานอนสำออยเรียกร้องความสนใจในบ้านกู ใครเขาจะอยากเสียข้าวสุกให้คนขี้เกียจอย่างมึงกิน!” เสียงแหลมสูงของสตรีวัยกลางคนดังทะลุโสตประสาท ราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่ขมับ หลินฟางพยายามปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้องครัวที่ทันสมัยในศตวรรษที่ 21 ที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นเพดานไม้ผุพังที่มีคราบเขม่าสีดำจับตัวหนา กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นฟางเน่าโชยเข้าจมูกจนเธอต้องเบ้หน้าด้วยความสะอิดสะเอียน “ยังจะทำหน้าทำตาใส่อีกรึ! นังตัวดี! วันนี้ถ้าไม่ได้ผักป่ามาสักตะกร้าหรือค่าแรงจากการรับจ้างถอนหญ้า ก็อย่าหวังว่าจะได้เหยียบเข้าบ้านหลังนี้อีก!” แม่เฒ่าจาง... ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในสมองของหลินฟางพร้อมกับความทรงจำอันขมขื่นของเจ้าของร่างเดิม เธอไม่ใช่หลินฟาง เชฟเบเกอรี่สาวผู้ประสบความสำเร็จอีกต่อไปแล้ว แต่เธอได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของ ‘หลินฟาง’ สะใภ้รองตระกูลจางในยุค 70 ยุคที่ความอดอยากแผ่ขยายไปทุกหย่อมหญ้า และชีวิตคนคนหนึ่งมีค่ายิ่งกว่ามดปลวกเพียงเล็กน้อย หลินฟางยันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ความหิวโหยกัดกินกระเพาะจนปวดหนึบ เธอสังเกตเห็นแผ่นหลังของแม่เฒ่าจางที่เดินกระแทกเท้าออกไปพ้นประตูด้วยความโกรธจัด เธอไม่ได้โต้ตอบ ไม่ใช่เพราะยอมจำนน แต่เพราะกำลังสำรวจ ‘สิ่งของ’ ที่อยู่ลึกเข้าไปในจิตสำนึกของเธอ เธอหลับตาลงตั้งสมาธิทันที ในห้วงความคิดที่ว่างเปล่ามีมิติฟาร์มเบเกอรี่ส่วนตัวที่เธอเคยครอบครองในโลกก่อนปรากฏขึ้น! ชั้นวางแป้งสาลีเกรดพรีเมียม เตาอบเหล็กหล่อ แยมผลไม้ และเมล็ดพันธุ์หายากที่เธอสะสมไว้ ต่างวางเรียงรายราวกับรอคอยการกลับมาของเจ้าของ ‘นี่มัน... ขุมทรัพย์ชัดๆ’ หลินฟางยกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เธอหยิบลูกแพร์ผลเล็กจากตะกร้าในมิติออกมาหนึ่งผล กัดกินอย่างหิวกระหาย รสสัมผัสหวานฉ่ำที่ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายทำให้เรี่ยวแรงที่เคยเหือดหายเริ่มกลับคืนมา นี่ไม่ใช่แค่ความหิว แต่มันคือการประกาศสงครามกับโชคชะตาที่เน่าเฟะในบ้านหลังนี้ หลินฟางกวาดสายตามองไปรอบห้อง สภาพความยากจนที่ขีดเขียนอยู่บนผนังปูนกะเทาะไม่ได้ทำให้เธอท้อถอย แต่กลับจุดไฟแห่งความมุ่งมั่นในตัวเธอให้โชติช่วงขึ้น เธอมีสูตรขนมในหัว มีมิติที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ และเหนือสิ่งอื่นใด เธอมีเป้าหมายที่จะเปลี่ยนชีวิตที่ตกต่ำนี้ให้กลายเป็นอาณาจักรที่ใครก็มิอาจดูแคลน เธอลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ก่อนจะเดินออกจากกระท่อมมืดมิดนั่นสู่แสงแดดจ้าข้างนอก สายตาของชาวบ้านที่จับจ้องมายังเธอเต็มไปด้วยความสมเพชและหยามเหยียด บ้างก็ซุบซิบเรื่องที่เธอถูกแม่สามีขับไล่ บ้างก็ว่าเธอคงอยู่ได้ไม่เกินคืนนี้เพราะความอ่อนแอ ‘ดูถูกคนผิดคนแล้วล่ะ’ หลินฟางแค่นยิ้มในใจ ในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินไปตามทางลูกรัง เสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกทหารดังกระหึ่มขึ้นจากระยะไกล ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มก้าวลงจากรถ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ จนมาหยุดนิ่งที่ร่างของหญิงสาวผู้ผอมโซที่ยืนอยู่หน้ากระท่อมทรุดโทรม นั่นคือ ‘จางเหว่ย’ สามีที่เธอแทบไม่เคยจำหน้าได้ เพราะเขาจากไปประจำการในกองทัพตั้งแต่วันแต่งงาน เขาก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านเอื้อมมาสัมผัสที่ไหล่ของเธอเบาๆ ก่อนจะยัดม้วนกระดาษห่อเงินและเสบียงอาหารจำนวนหนึ่งใส่มือเธอแน่น แววตาของเขาซับซ้อนและเต็มไปด้วยความอัดอั้น “ผม... พยายามส่งเงินมาให้ตลอด แต่ไม่คิดว่าแม่จะทำกับคุณแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้หัวใจของหลินฟางเต้นผิดจังหวะ “เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ... คืนนี้ ผมจะจัดการทุกอย่างเอง” หลินฟางมองตามแผ่นหลังที่เดินลับตาไป ก่อนจะก้มลงมองห่อเงินในมือ ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานแล่นเข้าสู่หัวใจ แต่ทันใดนั้น กลิ่นหอมฟุ้งของแป้งพายอบใหม่ที่ควรจะอยู่ในมิติ กลับโชยออกมาจากถุงผ้าที่เธอกำลังถืออยู่... มันหอมอบอวลจนผิดปกติ เมื่อเธอเปิดดูภายในนั้น สิ่งที่พบไม่ใช่เสบียงอาหารที่จางเหว่ยควรจะให้มา แต่มันคือ ‘กล่องขนมปังฝรั่งเศสระดับเวิลด์คลาส’ ที่อุ่นร้อนราวกับเพิ่งออกจากเตาอบเมื่อวินาทีก่อนหน้า! เบเกอรี่มิติต่างโลกหวังว่าทุกท่านจะอิ่มเอมไปกับรสสัมผัสแห่งการเริ่มต้นที่แสนหอมหวานและเข้มข้นนี้นะคะ