ค่ำคืนใต้เงาอิทธิพล

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานนิรภัยดัง *“คลิก”* ชัดเจน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ดร.อรินดา สะดุ้งเฮือก ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวยาวถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทกับชั้นหนังสือไม้สักทองคำราคาแพงลิบลิ่ว พื้นที่สี่เหลี่ยมนี้ถูกออกแบบมาเป็นเซฟเฮาส์ส่วนตัวของคิรากร—ไร้หน้าต่าง ปราศจากเสียงรบกวนจากโลกภายนอก และถูกตัดขาดจากผู้คนโดยสิ้นเชิง มีเพียงเธอและเขา... ปีศาจในคราบสุภาพบุรุษที่กำลังก้าวเข้าประชิดทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับผู้ล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในกรงขัง "ล็อกทำไมคะคุณคิรากร..." อรินดาเค้นเสียงถาม ทั้งที่ลำคอแห้งผากจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก ศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้เคยผ่านการผ่าตัดหัวใจมนุษย์มานับร้อยเคสด้วยมือที่นิ่งสนิท บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามเมื่อดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวของชายหนุ่มคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ปลายเส้นผมจรดเรียวขาภายใต้กระโปรงทรงสอบ คิรากรไม่ตอบในทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของอำนาจและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยกรุ่นอบอวลอยู่ในอากาศ บีบอัดพื้นที่แคบๆ ให้ร้อนระอุขึ้นจนน่ากลัว เขาเอื้อมมือหนาขึ้นวางทาบลงบนชั้นหนังสือเหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างบอบบางไว้ในวงแขนแกร่งอย่างสมบูรณ์แบบ แววตาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ราวกับกำลังประเมินราคาชีวิตของเธอในกำมือ "หมออรินดา... คนเก่งของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก "เวลาอยู่หน้าห้องผ่าตัด คุณสั่งคนโน้นคนนี้ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและแววตานิ่งสนิทดีนี่ แต่ทำไม... เวลาอยู่ต่อหน้าผม แววตาคู่นั้นถึงได้สั่นไหวระริกเหมือนลูกนกตกน้ำแบบนี้ล่ะหึ?" "ฉันไม่ได้กลัวคุณค่ะ" อรินดาเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีและเกราะป้องกันสุดท้ายเอา2ไว้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ยามที่ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาเอื้อมมาแตะไล้ที่ปลายคางมนแล้วเชยขึ้นบังคับให้เธอดสบตาตรงๆ "คุณไม่มีสิทธิ์มากักขังฉันไว้ในที่แบบนี้ ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น..." "ไม่อย่างนั้นจะทำไม?" คิรากรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้ว nพยุงสติของเธอ ดวงตาคมดุจดั่งสัตว์ป่าจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววต่อต้าน "จะแจ้งตำรวจเหรอ? หรือจะฟ้องร้องข้อหาพรากอิสรภาพ? ลืมไปแล้วหรือไงหมอ... ว่าดินแดนแห่งนี้ กฎหมายข้อเดียวที่มีอิทธิพลที่สุด คือคำพูดของผม" สัมผัสจากปลายนิ้วที่คางเปลี่ยนเป็นความหนักหน่วง เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นทั้งคุกคามและวาบหวามในเวลาเดียวกัน อรินดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับความสั่นสะเทือนในกาย เธอยกมือขึ้นหมายจะปัดป้อมปราการแห่งความอวดดีนี้ออกไป แต่กลับถูกมือใหญ่อีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดดันอันมหาศาลทำให้ร่างของเธอแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างไร้ทางหลบหนี ความร้อนจากกายสาวที่ปะทะเข้ากับความกำยำของอีกฝ่ายทำให้สติสัมปชัญญะที่พยายามประคับประคองมาตลอดพังทลายลงในพริบตา "คุณมัน... คนไร้ยางอาย" อรินดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจและแรงอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาในอก "ไร้ยางอายเหรอ?" คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำกังวานในความเงียบราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ที่พึงใจในเหยื่อ "คำก็ไร้ยางอาย สองคำก็ป่าเถื่อน... แต่แปลกนะหมอ ทุกครั้งที่คุณด่าผม ร่างกายของคุณกลับสั่นสะท้านและร้อนผ่าวราวกับกำลังเรียกร้องหาผม... จริงไหม?" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกคำของเธออย่างไร้ความปรานี จูบแรกของบทเพลงแห่งการลงทัณฑ์ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือนุ่มนวลแม้แต่น้อย มันคือการรุกรานที่ดุดัน ป่าเถื่อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็น คิรากรบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลากเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากของเธออย่างจาบจ้วง อรินดาครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีและขัดขืนสุดกำลัง แต่ข้อมือที่ถูกตรึงไว้ทำให้เธอเป็นเพียงลูกนกในกรงเล็บพญาอินทรี รสจูบที่ลึกล้ำและเร่าร้อนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงสวาทที่แผดเผา อรินดา感觉สติสตั๋วเริ่มเลือนราง เรียวขาอ่อนแรงลงจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หากไม่ใช่เพราะอ้อมแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ดึงรั้งให้ร่างของเธอแนบสนิทกับเขาอย่างไร้ช่องว่าง สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังภายใต้เสื้อกาวน์ ส่งกระแสความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง จนเธอเผลอแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว เสื้อกาวน์สีขาวถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดีเผยให้เห็นชุดทำงานด้านในที่แนบเนื้อ อรินดาหอบหายใจโยนความถือดีทิ้งไปชั่วขณะ ยามที่ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยกุרหลาบสีเข้มบนผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างจงใจ ความเจ็บแปลบปนเปไปกับความวาบหวามทำให้ศัลยแพทย์สาวถึงกับหลุดเสียงครางหวานหูออกมาอย่างน่าอาย "อ๊ะ... คิรากร... หยุดนะ..." มือที่หลุดพ้นจากการพันธนาการจิกทึ้งลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้าใส่ เล็บคมจิกข่วนลงบนเนื้อผ้าจนยับย่น แต่ชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน เขายิ่งเพิ่มน้ำหนักมือในการบีบคลึงสะโพกมนและลูบไล้เรียวขาภายใต้กระโปรงที่ถูกเลิกขึ้นสูง บดเบียดสמוรสเร้นกายเข้าหาเรือนร่างนุ่มนิ่มอย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ห้องทำงานนิรภัยที่เคยเงียบสงบ บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ และแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด คิรากรอุ้มร่างเพรียวบางขึ้นด้วยพละกำลังอันมหาศาล ทำให้อรินดาต้องเกี่ยวเรียวขาเข้ากับเอวสอบของเขาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบดึงดูดทั้งสองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิดและเงาแห่งอิทธิพลที่ไม่มีวันหลุดพ้น ท่ามกลางห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนที่กำลังระอุอุ่นจนถึงขีดสุด อรินดาซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา หลับตาลงรับสัมผัสอันดุดันที่พัดพาศักดิ์ศรีทั้งหมดของเธอให้แหลกสลายคามือเขา ร่างกายตอบสนองต่อทุกสัมผัสอย่างจำยอมและเต็มไปด้วยแรงขับทางเพศที่ตึงเครียด ดาร์ก และตราตรึงใจจนไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมกำลังจะพรากสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืด เสียงเคาะประตูดัง *“ก๊อกๆๆ”* สามครั้งอย่างเร่งรีบจากภายนอกห้องทำงานนิรภัย ก็ดังทะลุกำแพงกันเสียงเข้ามาขัดจังหวะ! ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนลอดเข้ามาด้วยน้ำเสียงแตกตื่นจนหน้าซีดเผือด "นายครับ! แย่แล้วครับ... ตำรวจชุดสืบสวนพิเศษบุกเข้ามาตรวจค้นตึกนี้ตามหมายศาลฉุกเฉินแล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในห้วงเสน่หาอันดาร์กและเร่าร้อนนี้นะคะ