สงครามบนไซต์งาน

กลิ่นปูนซีเมนต์ผสมน้ำฝนและฝุ่นผงจากการก่อสร้างคละคลุ้งอยู่ในอากาศร้อนอบอ้าวของไซต์งานกลางกรุง รินรดายืนกอดอกแน่น ปลายนิ้วเรียวเคาะข้อศอกตัวเองเป็นจังหวะรัวเร็วเพื่อระบายความหงุดหงิดที่ยังค้างคามาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ภาพสัมผัสจากอกอุ่นๆ และกลิ่นกายสะอาดของผู้หญิงตัวสูงโปร่งที่ยืนประชิดตัวเมื่อสิบนาทีก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท แต่นี่ไม่ใช่เวลามาใจเต้นแรงกับเรื่องไร้สาระ ในเมื่อตรงหน้าเธอกำลังมี ‘วิศวกรจอมกะล่อน’ ยืนทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ "กระเบื้องยางลายไม้นี่ ฉันระบุในแปลนชัดเจนว่าเป็นเกรดพรีเมียมนำเข้าจากอิตาลีค่ะคุณพายอาร์ ไม่ใช่แผ่นบางๆ เกรดบีที่เดินแล้วยุบยวบยาบแบบนี้" เสียงหวานทุบโต๊ะทำงานชั่วคราวเสียงดังปัง สกัดกั้นความรู้สึกปั่นป่วนในท้องด้วยความเกรี้ยวกราด รินรดาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาคมกริบราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สถาปนิกสาวผู้รักความสมบูรณ์แบบไม่มีวันยอมให้งานดีไซน์มูลค่าหลายสิบล้านต้องมาพังเพราะความมักง่ายเด็ดขาด พายอาร์ถอนหายใจยาว พรหมจรรย์แห่งความใจเย็นของเธอดูเหมือนจะหมดอายุลงตั้งแต่ก้าวเข้ามารับผิดชอบโปรเจกต์นี้ร่วมกับคุณสถาปนิกเจ้าระเบียบ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อกระชับ ขยับหมวกนิรภัยสีเหลืองขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองหน้าคนเอาแต่ใจให้ชัดเจน "คุณรินคะ ตื่นค่ะ ตื่นจากความฝัน" พายอาร์ก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังชนกับเสาปูน "นี่มันไซต์งานก่อสร้างคอมมูนิตี้มอลล์นะคะ ไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ศิลปะลูฟร์ งบประมาณที่เรามีจำกัด และที่สำคัญ... ตรงโซนนี้คนเดินพลุกพล่าน รองเท้าส้นสูงของลูกค้าคุณนั่นแหละจะจิกกระเบื้องนำเข้าของคุณพังก่อนจะได้เปิดตึกซะอีก" "แต่ความสวยงามและมาตรฐานต้องมาเป็นอันดับหนึ่งค่ะ!" รินรดาเถียงกลับเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหที่ถูกขัดใจ ยิ่งเถียงแล้วต้องยืนใกล้กันจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้รินรดาต้องแกล้งเชิดหน้าสูงเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ถ้าคุณคำนึงถึงแต่ความประหยัดและใช้งานจริงโดยไม่สนดีไซน์ ฉันว่าคุณควรไปสร้างโกดังเก็บสินค้ามากกว่าจะมาทำโปรเจกต์นี้นะคะ" พายอาร์หัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตแพรวพราวระยิบระยับด้วยความสนุกสนานยามได้แกล้งคนสวยให้สติหลุด ยิ่งเห็นรินรดายืนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงด้วยความโกรธ เธอกยิ่งรู้สึกว่าโลกใบนี้มีสีสันขึ้นมาทันตาเห็น "ปากเก่งจังนะคะ... เมื่อกี้ยังหน้าแดงตัวสั่นผลักฉันซะแรงอยู่เลย หรือว่ากลัวฉันจะรู้ว่าคุณ... ใจเต้นแรงเพราะเรื่องอื่นกันแน่ล่ะคะ?" คำพูดหยอกเย้าทีเล่นทีจริงแต่แทงใจดำ ทำเอารินรดาชาวาบไปทั้งร่าง เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้าจนร้อนผ่าว เธออ้าปากจะพ่นคำด่าทอใส่หน้าวิศวกรสาวจอมกวนประสาทสักชุดใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะได้เปล่งเสียงใดๆ ออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาก로ดังแว่วมาจากทางเข้าไซต์งานก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก "หวังว่างานคงไม่ล่าช้าไปกว่านี้นะครับคุณรินรดา ผมอุตส่าห์หวังดีมาช่วยดูความคืบหน้าให้" รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งหล่นทับกลางอก เมื่อเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือน ร่างสูงโปร่งของ ‘กวิน’ อดีตคนรักเก่าที่ผันตัวไปเป็นคู่แข่งทางธุรกิจ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่เคลือบยาพิษ สายตาเจ้าเล่ห์ของเขาเหลมามองพายอาร์ที่ยืนประชิดตัวรินรดาอยู่ด้วยความสงสัยระคนดูแคลน พายอาร์หุบยิ้มกวนๆ ทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหยอกล้อกลายเป็นความตึงเครียดขึ้นมาในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวขยับเข้าไปยืนบังหน้าสถาปนิกสาวไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกราบกรานมองกวินด้วยความระแวดระวังขั้นสุด ขณะที่รินรดากำลังยืนตัวแข็งทื่อ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อปมอดีตที่พยายามหนีมาตลอดกำลังไล่ล่าตามมาถึงที่ทำงาน และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเพิ่มเติม กวินก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหมุนวนในมือ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้บรรยากาศในไซต์งานเย็นเยียบลงถนัดตา "ดูท่าทางโปรเจกต์นี้... คงไม่ได้ไปต่อตามที่คุยกันไว้หรอกมั้งครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้เดซี่นะคะ รักค่ะ!