แบบแปลนที่พังทลาย

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียวราคาแพงลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องประชุมใหญ่ของโครงการ ‘Aura Residence’ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่กำลังจะเป็นผลงานมาสเตอร์พีชชิ้นโบแดงของ ‘รินรดา’ สถาปนิกสาวมือทองผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตร ทุกเส้นสายที่เธอบรรจงจรดลงบนแบบแปลนสถาปัตยกรรมต้องไม่มีคำว่า ‘ความผิดพลาด’ เจือปน นิ้วเรียวภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบกำลังเคาะปากกาลงบนโต๊ะกระจกใสเบาๆ เป็นจังหวะตามความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในอก นาฬิกาบนผนังบอกเวลาสิบโมงตรง... แต่ผู้รับเหมาหลักของโครงการที่ควรจะมานั่งพรีเซนต์แผนงานกลับไร้เงา “คุณกรวิชญ์นี่ทำงานกันประสาอะไร สายไปสิบนาทีโดยไม่มีแม้แต่ข้อความแจ้ง ล้าสมัยและไร้ความเป็นมืออาชีพสิ้นดีนะคะ” รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเฉียบฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองเอกสารสัญญาจ้างที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจลึกๆ โครงการนี้ถูกจับตามองจากบอร์ดบริหารโดยเฉพาะ ‘กวิน’ อดีตคนรักเก่าที่ผันตัวมาเป็นคู่แข่งทางธุรกิจและผู้ถือหุ้นใหญ่ เขาคอยจ้องจะเหยียบย่ำผลงานของเธอให้จมดินอยู่ทุกฝีก้าว รินรดาจึงยอมไม่ได้เด็ดขาดที่จะให้ความผิดพลาดเรื่องผู้รับเหมามาเป็นจุดอ่อนให้คนอย่างกวินหยิบยกไปโจมตี เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานไม้สักสีเข้มจะถูกผลักเปิดออก รินรดายืดตัวตรงโดยอัตโนมัติ ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเตรียมพร้อมที่จะสาดวาจาเชือดเฉือนใส่ความไร้ระเบียบของผู้รับเหมาสาย “ขอโทษที่ให้รอนะคะ พอดีรถติดตรงแยกไฟแดง... แต่คิดว่าคงไม่ทำให้คุณสถาปนิกคนสวย ‘ประสาทเสีย’ จนเส้นเลือดในสมองแตกไปเสียก่อนหรอกมั้งคะ” น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นหูจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและรอยสักรูปเข็มทิศจางๆ ที่ข้อมือขวา เรือนผมสีน้ำตาลประกายบลอนด์ถูกรวบเป็นม้าหางสูงอย่างลวกๆ แต่กลับดูเท่ระเบิดในแบบฉบับของคนที่ไม่แคร์สายตาใคร รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นเงยขึ้นสบประสาน ปลายปากกาในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นกระจกเสียงดัง ‘เคร้ง’ “พายอาร์...” รินรดาทวนชื่อนั้นลอดไรฟัน สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำสมัยมหาวิทยาลัยที่เธอเคยเกือบจะเอาแฟ้มแบบแปลนฟาดหัวผู้หญิงคนนี้เพราะความกวนโอ๊ยทะลักเข้ามาในหัว พายอาร์... ยัยวิศวกรโยธาจอมกะล่อน คู่ปรับตลอดกาลที่เคยประกาศกร้าวไว้ว่าชาตินี้จะไม่ขอเหยียบเข้ามาในวงการสถาปัตยกรรมร่วมกับเธออีกเด็ดขาด แล้วทำไมตอนนี้ยัยตัวป่วนคนนี้ถึงมายืนอยู่ตรงหน้า ในฐานะ ‘ผู้รับเหมาหลัก’ คนใหม่ของโปรเจกต์ร้อยล้านนี้ได้เล่า! “อุ๊ย ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้นะคะ คุณรินรดา” พายอาร์ยิ้มกริ่ม ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ยัยตัวแสบเดินนั่นทอดน่องเข้ามาใกล้โต๊ะประชุม ทิ้งกระเป๋าเครื่องมือช่างลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งไขว่ห้างอย่างไร้มารยาทในสายตาของคนเจ้าระเบียบอย่างเธอ รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามดึงสติและสวมหน้ากากความเยือกเย็นกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เธอสูดหายใจเข้าลึก “ฉันจำได้ว่าในสัญญา ระบุชื่อบริษัทรับเหมาของคุณกรวิชญ์... และคุณ ไม่มีสิทธิ์มานั่งอยู่ตรงนี้ในฐานะผู้รับเหมาหลัก” เสียงของรินรดาเยียบเย็นพอๆ กับอุณหภูมิแอร์ในห้อง พายอาร์ยักไหล่เบาๆ ท่าทีไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยคมโน้มเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมอีกนิด จนรินรดาต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติเพื่อรักษาระยะห่าง “อ๋อ... คุณกรวิชญ์เขามอบหมายให้บริษัทของฉัน ‘เทคโอเวอร์’ งานนี้ต่อเรียบร้อยแล้วค่ะ ตั้งแต่เมื่อวานนี้เอกสารคงยังเดินทางไปไม่ถึงโต๊ะทำงานสุดเนี๊ยบของคุณสินะคะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พอดีฉันมันพวกชอบทำอะไร ‘รวดเร็วและยืดหยุ่น’ ไม่เหมือนคุณหรอกค่ะ ที่ต้องรอให้ทุกอย่างเป๊ะตามตำรา ไม่งั้นคงนอนไม่หลับ” คำพูดจิกกัดนั้นทำเอารินรดากัดฟันกรอด ความโกรธพุ่งพล่านจนร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องมองวิศวกรสาวด้วยสายตาดุดั่งคมมีด “ถอนตัวไปซะ พายอาร์ โครงการนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาเล่นขายของ ถ้าคุณยังดันทุรังจะทำ ฉันนี่แหละจะทำให้คุณไม่มีที่ยืนในวงการนี้แน่” รินรดาขู่เสียงกร้าว น้ำเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยความเคืองแค้นที่ถูกปั่นป่วนความสงบในชีวิต พายอาร์ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิด ยิ่งไปกว่านั้น รอยยิ้มมุมปากของเธอกลับยิ่งกว้างขึ้น ดวงตาคู่สวยประกายแสงวิบวับอย่างท้าทาย เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ จนส่วนสูงไล่เลี่ยกัน ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาจนแผ่นหลังของสถาปนิกสาวชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดสดชื่นเจือกลิ่นอายเหงื่อจางๆ จากการเดินทางลอยเข้ามาชิดปลายจมูก รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวผิดจังหวะอย่างไร้เหตุผล เมื่อใบหน้าของพายอาร์โน้มเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม “ขู่เก่งจังเลยนะคะ... สถาปนิกคนสวย” พายอาร์กระซิบเสียงพร่า แววตากวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำชวนใจสั่น “แต่เสียใจด้วยนะคะ เพราะแบบแปลนที่ ‘เนี๊ยบ’ ของคุณหน่ะ มันมีจุดโหว่ที่ถ้าไม่ได้วิศวกรแบบฉันมาช่วยแก้ มีหวังได้พังครืนลงมาทั้งตึกก่อนจะสร้างเสร็จแน่ๆ... อยากลองเดิมพันดูไหมล่ะคะ ว่าระหว่างแบบแปลนของคุณ กับตัวป่วนอย่างฉัน ใครจะพังก่อนกัน?” รินรดานิ่งงัง สมองตื้อตันไปหมด ไม่ใช่เพราะคำขู่เรื่องงาน แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไป และสัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วเรียวของพายอาร์ที่ยื่นมาแตะเบาๆ ที่กรอบแว่นตาของเธอเหมือนจงใจแกล้ง ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากโต้ *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของ ‘กวิน’ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า “อ้าว รินรดา พายอาร์... ดูท่าทางพวกคุณจะปรึกษางานกัน ‘ใกล้ชิด’ ดีนี่ หวังว่าโปรเจกต์นี้คงไม่พังตั้งแต่ยังไม่เริ่มหรอกนะ” รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกพายอาร์ให้ออกห่างทันที หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจและระแวงระวังขั้นสุด ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสความแซ่บและเคมีที่ชวนใจสั่นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ! 💖