กับดักมรณะ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหินโบราณตีเข้าจมูกทันทีที่ก้าวล้ำลึกเข้ามาในเขตชั้นในของ ‘วิหารรกร้างแห่งพันธสัญญา’ พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าไม่ได้ราบเรียบอย่างที่ตาเห็น หากแต่แฝงไว้ด้วยร่องรอยการสึกกร่อนตามกาลเวลาและกลไกซับซ้อนที่ถูกเซ็ตอัพไว้ต้อนรับผู้มาเยือนอย่างเงียบเชียบ “ระวังค่ะ พื้นที่ตรงนี้มีการหักเหของค่ามานานะคะ รินะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของสนามพลังเวทแถวๆ เสาหินต้นที่สามทางซ้ายมือค่ะ” เสียงกระซิบของรินะดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างบางในชุดคลุมนักเวทสีครามจะหยุดชะงักกựก ก้าวเท้าที่กำลังจะเหยียบลงบนแผ่นศิลาลายสลักรูปงูยักษ์ถูกดึงกลับอย่างเฉียดฉิว ดวงตากลมโตภายใต้ปีกหมวกปักอักขระเวทกวาดตามองรอบกายด้วยความระแวดระวัง เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมของเธอ แม้จะเป็นจอมเวทอัจฉริยะที่ผ่านดันเจี้ยนระดับสูงมามากมาย แต่บรรยากาศกดดันของดินแดนรกร้างแห่งนี้ก็ยังคงทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนต้องตึงเครียด เรนที่เดินนำหน้าอยู่ไม่กี่ก้าวชะלוฝ่าเท้าลงทันที นัยน์ตาคมกริบสีนิลกวาดมองแผ่นศิลาเบื้องหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ สมองของเด็กหนุ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากระบบที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเขตอาคมโบราณ 'กับดักอสุรกายกลืนเงา' (Shadow-Eater Trap) ระดับความยาก: SSS] [คำเตือน: หากมีการกระตุ้นกลไกด้วยน้ำหนักหรือการไหลเวียนของมานาผิดพลาด พื้นที่รัศมี 15 เมตรรอบตัวจะถูกปิดผนึก และประตูมิติจะดูดกลืนสิ่งมีชีวิตเข้าสู่มิติย่อยทันที] “ไม่แปลกใจเลยค่ะที่กิลด์ใหญ่อย่าง ‘ราชันย์โลหิต’ ถึงได้กวาดล้างปาร์ตี้หายไปยกกิลด์ในเขตนี้...” เรนพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงของเขาสุขุมและเย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาได้อย่างประหลาด “พวกมันไม่ได้ตายเพราะมอนสเตอร์ระดับสูงหรอกค่ะ แต่ตายเพราะความสะินใจและอ่านกลไกของดันเจี้ยนพลาดต่างหาก” รินะพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง เธอขยับไม้เท้าในมือเข้าใกล้เรนอีกนิดเพื่อแชร์เกราะป้องกันเวท “แล้วเราจะเอายังไงต่อดีคะเรน? เส้นทางข้างหน้าถูกปิดกั้นด้วยตาข่ายพลังงานเวท ถ้าถอยกลับไปทางเดิม เกรงว่าเวลาในการทำเควสต์จำกัดจะหมดลงเสียก่อนนะคะ” เรนไม่ได้ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่รอยแยกของแผ่นศิลา การกระทำอันเชื่องช้าแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจนี้คือเอกลักษณ์ที่ทำให้รินะไว้วางใจเด็กหนุ่มคนนี้มาตลอดทาง ในโลกของ VRMMO ที่ทุกคนต่างวิ่งเข้าหาการต่อสู้ด้วยพลังดิบ เรนกลับมองว่าทุกปัญหาคือ "ปริศนา" ที่มีคำตอบทางตรรกะซ่อนอยู่เสมอ “รินะคะ... รบกวนช่วยร่ายเวท ‘กระแสลมบริสุทธิ์’ ไปที่ฐานเสาหินต้นที่สี่ทางขวาให้หน่อยค่ะ เอาแบบควบคุมความเข้มข้นให้อยู่ที่ระดับสามเท่านั้นนะคะ ห้ามเกินเด็ดขาด” “เข้าใจแล้วค่ะ!” แม้จะยังไม่เข้าใจแผนการทั้งหมด แต่รินะก็ตอบรับอย่างไร้ข้อกังขา เธอยกไม้เท้าขึ้นท่องบทเวทสั้นๆ แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นที่ปลายไม้เท้า ก่อนที่กระแสลมบางเบาราวกับปีกผีเสื้อจะพัดพาไปกระทบฐานเสาหินตามที่เรนต้องการอย่างแม่นยำ *แกร๊ก... ครอดดด—!* เสียงกลไกโบราณขยับตัวดังสนั่นหวั่นไหว พื้นศิลาที่รินะเกือบจะเหยียบลงไปเมื่อครู่ยุบตัวลงไปทัน 45 องศา เผยให้เห็นกMลุมควันสีดำสนิทและคมเขี้ยวของใบมีดเวทมนตร์ที่พุ่งทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่างด้วยความเร็วสูง หากเมื่อครู่พวกเขาประมาทเพียงนิดเดียว ร่างกายคงถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ และถูกส่งกลับไปเกิดใหม่ที่จุดเซฟอย่างไร้ความปรานี ทว่า... เพราะเรนคำนวณจังหวะการไหลของมานาในโครงสร้างอาคมไว้ล่วงหน้า แรงลมระดับสามของรินะจึงไปขัดขวางการทำงานของ ‘แกนกลางมานา’ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสาหินพอดี ทำให้กลไกทั้งหมดเกิดการลัดวงจรและหยุดชะงักค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ! “ตอนนี้แหละค่ะ! วิ่งข้ามไปทางซีกซ้ายของผนังหิน อย่าให้เท้าแตะโดนรอยต่อของแผ่นศิลาเด็ดขาด!” เรนออกคำสั่งเฉียบขาด พร้อมกับคว้าข้อมือเรียวของรินะแล้วพุ่งทะยานผ่านช่องว่างแคบๆ ของกับดักมรณะไปได้อย่างหวุดหวิด *ฟุ่บ! โครม!* ทั้งสองร่างกลิ้งตัวหลบพ้นรัศมีอันตรายได้อย่างงดงาม ลมหายใจของรินะหอบสะั่นเล็กน้อย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะความตื่นเต้นที่เพิ่งผ่านพ้นไป เธอหันไปมองเบื้องหลัง—ภาพของแผ่นศิลาที่บดAขยี้เข้าหากันด้วยพลังทำลายล้างมหาศาลทำให้เธอต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “เกือบไปแล้วจริงๆ ด้วยค่ะ...” รินะเอ่ยเสียงเบา ใบหน้าหวานล้ำมีร่องรอยของความโล่งอก “ถ้าไม่มีคุณเรนคอยคำนวณองศาและจังหวะให้ รินะคง...” “เราเป็นปาร์ตี้เดียวกันนะคะ การดูแลกันและกันคือหน้าที่ค่ะ” เรนส่งยิ้มบางๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและผ่อนคลายท่ามกลางบรรยากาศที่น่ากลัวของดันเจี้ยนแห่งนี้ เขายื่นมือไปปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ตามไหล่เสื้อให้หญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ “อีกอย่าง ความแม่นยำในการควบคุมเวทของคุณรินะต่างหากล่ะคะที่เป็นกุญแจสำคัญให้แผนนี้สำเร็จ ถ้าคุณร่ายแรงเกินไป อาคมคงระเบิดใส่เราทั้งคู่ไปแล้วค่ะ” คำชมเชยที่จริงใจและสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ทำให้แก้มเนียนใสของจอมเวทสาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการเขินอาย ก่อนจะกระแอมเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ “อะแฮ่ม! แล้ว... เราจะเอายังไงกับประตูบานนั้นต่อดีคะ?” รินะชี้ไปยังบานประตูหินมหึมาตรงหน้า ที่สลักลวดลายรูปมังกรสามหัวและมีอัญมณีสีเลือดฝังอยู่ตรงใจกลาง เรนหันกลับมามองประตูบานใหญ่ แววตาที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและจริงจังขึ้นมาทันที เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากหลังบานประตูนั้น แรงกดดันที่ทรงพลังเสียจนฮุคความรู้สึกของเขาให้ตื่นตัวถึงขีดสุด [แจ้งเตือนระบบ: คุณได้เข้าสู่เขตพื้นที่ชั้นในสุดของ 'วิหารรกร้างแห่งพันธสัญญา'] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'ผู้หลับใหลใต้เถ้าถ่าน' ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ] ก่อนที่เรนจะได้อธิบายกลไกการเปิดประตู จู่ๆ อัญมณีสีเลือดบนบานประตูก็เปล่งแสงสีแดงฉานสว่างวาบไปทั่วห้องโถง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำทุบที่ดังมาจากห้วงลึกของความมืดมิดทำให้วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ทั่วไป... แต่มันคือเสียงสะท้อนของผู้มีอำนาจที่หลับใหลมานับพันปี! เรนดึงรินะให้ถอยหลังไปชิดผนัง พร้อมกับยกดาบในมือขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อมขั้นสูงสุด นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังรอยแยกของประตูบานใหญ่ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกทีละน้อย และในวินาทีที่แสงสว่างสีแดงสาดส่องลอดผ่านช่องประตูออกมา เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตที่มีปีกสีดำสนิทและดวงตาส่อประกายอำมหิตคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกับจ้องตรงมายังพวกเขาทั้งสองคน... *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกและเติบโตไปพร้อมกับเรนและรินะในบทนี้นะคะ พรีสต์สายลุยตื่นเต้นกับบททดสอบระดับ SSS นี้มากๆ เลยค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!*