รอยเท้าในสายฝน

“อย่าหันหลังกลับไป... ริน” เสียงกระซิบแหบพร่าดุจเสียงใบไม้แห้งถูกบดขยี้ดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนที่ตกกระหน่ำไม่ขาดสาย รินหยุดชะงัก ฝ่าเท้าที่สวมรองเท้าหนังขัดมันจมลงในแอ่งน้ำขังจนเปียกชื้นไปถึงถุงเท้า เขาไม่ได้หันไปตามคำเตือน แต่สายตาเยือกเย็นคู่นั้นกวาดมองไปรอบตรอกแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากป้ายนีออนร้านขายยากะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังจะวาย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนไปกับกลิ่นน้ำฝนที่ชะล้างคราบสกปรกบนพื้นถนน กลิ่นนั้น... กลิ่นที่เขาจำได้แม่นยำกว่ากลิ่นน้ำหอมของหญิงสาวคนไหน กลิ่นที่คอยหลอกหลอนเขาในยามหลับใหลตลอดห้าปีที่ผ่านมา รินขยับเสื้อโค้ทตัวยาวให้กระชับแน่นขึ้น มือที่สวมถุงมือหนังสีดำควานหาไฟแช็กในกระเป๋า แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนใจ เขาไม่ได้จุดบุหรี่ แต่กลับชักปืนพกกระบอกสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อออกมาแทน “ศิลา... นายล้ำเส้นมาไกลเกินไปแล้ว” รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบเย็นชา ทว่าในใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองศึก “นี่ไม่ใช่เกมไล่จับเด็กๆ อีกต่อไป” ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นโลหะดัง *ติ๋ง... ติ๋ง...* รินก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เขาเบี่ยงตัวหลบขยะกองโตที่เน่าเปื่อย แล้วสายตาก็ปะทะเข้ากับสิ่งหนึ่งที่ทำให้ลมหายใจเขาสะดุด ที่มุมอับสุดของตรอก ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่งนอนพิงผนังอิฐ ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองขึ้นไปบนฟ้าอย่างว่างเปล่า ร่างนั้นถูกจัดวางในท่าทางที่ดูวิจิตรบรรจงผิดธรรมชาติ ราวกับเป็นการแสดงละครฉากหนึ่ง นิ้วมือข้างขวาถูกตัดออกจนเหลือเพียงตอที่เลือดไหลซึม และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของศพนั้น มีกระดาษแผ่นหนึ่งถูกเสียบไว้ด้วยมีดพับเล่มเล็ก รินย่อตัวลงต่ำ กลิ่นเลือดที่เข้มข้นขึ้นทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย เขาใช้นิ้วคีบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน มันไม่ใช่จดหมายขู่ แต่มันคือ ‘บันทึก’ บันทึกที่เขียนด้วยลายมือที่เขาคุ้นเคยที่สุด ลายมือของตัวเขาเอง—ริน *‘ความผิดพลาดในอดีตมิเคยเลือนหาย มันเพียงแค่รอเวลาที่จะถูกเปิดเผย... ศพแรกคือจุดเริ่มต้นของบทลงโทษที่คุณสมควรได้รับ’* “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...” รินพึมพำ ดวงตาหรี่ลง เขาไม่ได้จำได้เลยว่าเคยเขียนข้อความนี้ และยิ่งไปกว่านั้น หัวข้อข่าวในกระดาษแผ่นนั้นระบุวันเวลาไว้อย่างชัดเจน—มันคือวันที่เขาเคยตัดสินใจพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตเมื่อห้าปีก่อน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงวิ่ง แต่เป็นเสียงเดินที่จงใจให้ได้ยิน รินหมุนตัวกลับทันควัน ปืนในมือเล็งตรงไปยังเงาดำที่ยืนตระหง่านอยู่กลางสายฝน เงาร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ภายใต้แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านคิ้วซ้าย... ศิลา อดีตคู่หูที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับขององค์กรเมื่อสามปีก่อน “นึกว่านายจะหาเจอเร็วกว่านี้เสียอีก” ศิลากล่าว น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบและไร้ความรู้สึก “ริน... นายไม่ได้เป็นแค่ผู้สังเกตการณ์ในโศกนาฏกรรมนี้หรอกนะ นายคือตัวละครหลักที่ถูกเขียนบทไว้ตั้งแต่วันแรกที่นายก้าวเท้าออกจากกรมตำรวจ” “นายตายไปแล้ว” รินกัดฟันแน่น ปืนในมือสั่นไหวเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่าน “ฉันเห็นนายจมลงไปในน้ำกับความลับพวกนั้น” “ความตายเป็นเพียงฉากคั่นเวลา” ศิลายิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง “และตอนนี้... ฉากต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้น” ศิลาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดปุ่มเปิดลำโพง เสียงที่ดังออกมาคือเสียงร้องขอชีวิตของคนที่รินคุ้นเคยดีที่สุด—หญิงสาวเจ้าของร้านหนังสือที่เขาไปนั่งดื่มกาแฟอยู่ทุกเช้า รินหน้าถอดสีทันที ความเยือกเย็นที่เขาพยายามรักษาไว้พังทลายลงในพริบตา “อย่าแตะต้องเธอ” รินตะโกน ลืมสิ้นทุกกฎเกณฑ์ที่เคยยึดถือ “กฎกติกามีง่ายๆ ริน” ศิลาเดินเข้ามาใกล้จนปลายกระบอกปืนของรินแตะเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่าย “ถ้าอยากให้เธอยังมีลมหายใจ ก็จงส่ง ‘รายชื่อ’ คนที่เหลือให้ฉันเสีย หรือไม่ก็... ลองมองที่มือซ้ายของศพตรงนั้นดูสิ” รินเหลือบไปมองร่างที่นอนอยู่ตรงมุมมืดตามสัญชาตญาณ และนั่นคือวินาทีที่โลกทั้งใบของเขาสั่นคลอน ที่มือซ้ายของเหยื่อที่ถูกตัดนิ้วออกไปนั้น ปรากฏรอยสักรูป ‘งูพันคบเพลิง’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ลับของหน่วยสืบสวนที่เขาเคยสังกัดอยู่... สัญลักษณ์ที่เหลือเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร เขาก้มลงมองที่ข้อมือของตัวเองโดยอัตโนมัติ รอยแผลเป็นรูปงูตัวเดียวกันนั้นเพิ่งจะเริ่มมีเลือดซึมออกมาอย่างประหลาด ราวกับมันกำลังตอบรับกับการปรากฏตัวของศพตรงหน้า ศิลาหัวเราะร่าในลำคอ “ดูเหมือนว่าบันทึกเลือดบทนี้... จะมีชื่อนายเป็นชื่อตัวเอกตั้งแต่วันที่นายถือกำเนิดขึ้นมาจริงๆ สินะ ริน” รินชะงักงัน เขาไม่ใช่แค่นักสืบที่กำลังตามหาฆาตกร แต่เขากำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของจิ๊กซอว์ที่ชั่วร้ายที่สุด และยิ่งไปกว่านั้น... เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ศิลาก็หายไปในความมืด เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมที่เขาจำได้ดีว่าเป็นกลิ่นของคนรักเก่าที่ตายไปแล้ว ทว่าเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเขากลับสั่นรัวขึ้นมาในวินาทีนั้น บนหน้าจอโชว์ชื่อผู้โทรที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เลยบนโลกใบนี้... ชื่อของคนที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน