สงครามเศรษฐกิจ

"บังอาจนักนะ... ที่กล้ามาสร้างความวุ่นวายในอาณาจักรของฉัน!" เสียงทรงอำนาจคำรามก้อง พร้อมกับปากกระบอกปืนนับร้อยกระบอกที่ถูกยกขึ้นเล็งตรงมาที่คินน์และลินินในทันที ทว่าบรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มกลับไม่ได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งผลให้ผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลใหญ่ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "อาณาจักรอย่างนั้นหรือคะท่านประธาน..." ลินินก้าวออกมาบังหน้าคินน์เพียงครึ่งก้าว นัยน์ตาคู่สวยฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง เธอปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่เสื้อราคาแพงอย่างใจเย็น "น่าขันสิ้นดี อาณาจักรที่กำลังจะกลายเป็นเศษกระดาษทิชชูเปียกน้ำในอีกไม่ถึงสามนาทีข้างหน้านี้... คุณเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้าชูคอพูดจาโอ้อวดอยู่ได้ล่ะคะ" "อีเด็กอวดดี!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว กานต์ที่ยืนอยู่เคียงข้างผู้นำตระกูลด้วยใบหน้าซีดเผือด พยายามแทรกตัวขึ้นมาทำทีเป็นเหนือกว่า ทั้งที่เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัว "อย่ามาปากเก่งให้มันมากนักนะลินิน! เธอมันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่โดนไอ้สวะนี่หลอกใช้! คิดว่าเอาตัวมาเกาะแกะกับคนตกอับแล้วจะรอดพ้นเงื้อมมือท่านเจ้าสัวงั้นเหรอ? คุกเข่าขอขมาเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น... ทั้งตระกูลของเธอและไอ้เศษสวะนี่ ได้กลายเป็นศพไร้ญาติฝังดินแน่!" คินน์ไม่แม้แต่จะชายตามองกานต์ เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูอย่างเบื่อหน่าย ราวกับกำลังรอฟังเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนมากกว่าจะหวาดกลัวกองกำลังติดอาวุธนับร้อยที่รายล้อมอยู่ "สามนาทีที่ภรรยาผมพูดเมื่อครู่... ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่แปดวินาทีแล้วนะครับ กานต์" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "นายแน่ใจแล้วใช่ไหม... ว่าเอกสารที่นายถืออยู่ในมือตอนนี้น่ะ มันคือกรรมสิทธิ์ที่แท้จริง ไม่ใช่ใบมรณบัตรทางการเงินของตระกูลตัวเอง" "แกหมายความว่ายังไง!" ผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพลแผדเสียงคำรามด้วยความฉุนเฉียว "บัญชีธนาคารและหุ้นทุกตัวของแกถูกอายัดไว้หมดแล้ว! หนี้สินมูลค่าหมื่นล้านกำลังไล่ล่าพวกแกอยู่! แกไม่มีทางพลิกเกมได้หรอกไอ้หนู!" *ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตราคาแพงบนโต๊ะยาวดังขึ้นทำลายความเงียบ ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมา กานต์หน้าถอดสีเมื่อหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดู ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของเขาเซถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลังจนล้มระเนระนาด "ทะ... ท่านครับ! เรื่องนี้... มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!" กานต์ละล่ำละลักละเมอเพ้อพ่าน มือไม้สั่นเทาจนแท็บเล็ตเกือบหลุดร่วง "หุ้น... หุ้นของตระกูลเราในตลาดหลักทรัพย์... ทำไมมันถึงร่วงติดฟลอร์ติดต่อกันสิบตัวรวด! แล้ว... แล้วหนี้สินสามหมื่นล้านที่บริษัทลูกของเรากู้มา... ทำไมเจ้าหนี้ถึงโอนกรรมสิทธิ์เปลี่ยนมือมาเป็นชื่อของ... ของ..." กานต์เงยหน้าขึ้นมองคินน์ด้วยสายตาที่เหมือนคนสติหลุด นัยน์ตาสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต "เป็นชื่อของผมเองครับ" คินน์ก้าวเท้าเดินเข้าไปหากานต์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "ในเมื่อพวกคุณอยากเปิดฉากสงครามเศรษฐกิจกับผมนัก... ผมก็เลยต้องจัดให้ตามคำขอไงล่ะครับ" ลินินเดินเคียงข้างสามีด้วยท่าทีสง่างาม เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น ส่งสายตาราวกับพญาหงส์มองดูฝูงมดปลวกที่กำลังดิ้นรนอยู่บนกองเพลิง "แปลกใจอะไรกันล่ะคะ? เงินหมื่นล้านที่พวกคุณคิดว่ามหาศาลนั้น... สำหรับสามีฉันแล้ว มันก็เป็นแค่เศษเงินทอนจากการซื้อกาแฟแก้วโปรดในยามเช้าก็เท่านั้นเอง" ลินินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยิ่งบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกอัปยศอดสูของคนตระกูลใหญ่ "คิดจะเล่นเกมการเงินกับคนที่ถือครองรหัสผ่านระบบการเงินระดับโลก... พวกคุณนี่ช่างไร้เดียงสาเสียจริงนะคะ" ผู้นำตระกูลหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง ปากกระบอกปืนนับร้อยที่เคยยกขึ้นเล็ง บัดนี้กลับสั่นเทาจนทหารรับจ้างหลายคนเริ่มลดปืนลงทีละน้อย เมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของพวกเขาต่างส่งเสียงกรีดร้องเตือนภัยพร้อมกัน—เงินเดือนและค่าจ้างถูกตัดขาดจากระบบโดยสมบูรณ์! "ยิง... ยิงมันสิ! รออะไรอยู่!" ผู้นำตระกูลแผดเสียงสั่งด้วยความคลุ้มคลั่ง ทว่าไม่มีทหารรับจ้างคนไหนกล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว เมื่อหน้าจอโทรศัพท์ของทุกคนปรากฏภาพสัญลักษณ์บัญชีสีดำสนิท—สัญลักษณ์ของ "คิงส์คอร์ปอเรชั่น" อาณาจักรธุรกิจที่ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง คินน์หยุดยืนอยู่ตรงหน้ากานต์ที่ทรุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "ตอนที่เธอทิ้งฉันไปหาผู้ชายที่มีเงินมากกว่า... เธอน่าจะเอะใจสักนิดนะกานต์ ว่าทำไมฉันถึงไม่เคยเดือดร้อนเรื่องเงินเลยสักครั้ง..." คินน์ยิ้มเหยียด "เพราะตระกูลที่เธอซบหัวซบตูดอยู่นี่... แท้จริงแล้ว ก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ที่ฉันเลี้ยงไว้ดูเล่นในอาณาจักรของฉันก็เท่านั้นเอง" กานต์กรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก น้ำตานองหน้าด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่ผู้นำตระกูลทรรุดฮวบลงกับพื้น หมดสิ้นหนทางต่อสู้โดยสมบูรณ์ ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันดังระเบิดขึ้นทั่วทั้งตึก พร้อมกับหน้าจอหลักในห้องประชุมที่ดับวูบลง ก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าของหญิงสาวลึกลับคนหนึ่ง—คนที่คินน์คิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน—แย้มยิ้มหยันส่งตรงมาหาเขาจากอีกซีกโลกหนึ่ง! "เกมยังไม่จบหรอกนะ... พี่ชาย" เสียงหวานหยดแต่เต็มไปด้วยจิตสังหารดังทะลุผ่านลำโพง พร้อมกับเอกสารคำสั่งอายัดทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดของคินน์ที่ถูกดีดเด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตของลินิน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสะใจใน1บรรทัดนี้นะคะ!