มีดที่คมกริบ

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพความตื่นตระหนกของชายผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ ภาคินยืนค้ำโต๊ะด้วยสองมือที่สั่นเทา ดวงตาคมกราดเกรี้ยวคู่นั้นเบิกกว้างเมื่อกวาดมองตัวเลขและลายเซ็นบนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า—เอกสารทางกฎหมายที่รarรiodร้อยเรียงมาอย่างแยบยล ไร้ช่องโหว่ และพร้อมจะบดขยี้อาณาจักรธุรกิจที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตให้กลายเป็นจุลภายในชั่วข้ามคืน "นี่มันอะไรกัน!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเคียดแค้นจนแทบเสียสติ "บัญชีซ้อน การยักยอกทรัพย์ และสัญญาเงินกู้ที่ถูกบิดเบือน... ใครเป็นคนทำเรื่องนี้ ใคร!" ทนายความส่วนตัวของเขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอันหนทึบ "คุณรัญธิดาครับ... อดีตภรรยาของคุณภาคิน เป็นผู้ถือครองหุ้นส่วนใหญ่ผ่านบริษัทนิติกรรมอำพรางที่เธอตั้งขึ้นมาอย่างถูกกฎหมาย และตอนนี้ เธอยื่นฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายทั้งหมด พร้อมทั้งอายัดบัญชีบริษัทแล้วครับ" ชื่อนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงกลางใจ ภาคินเซถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือราคาแพง ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพของรัญธิดาในอดีต—ผู้หญิงเงียบขรึม สวมชุดเรียบง่าย นั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็นที่เย็นชืดอย่างไร้เสียงบ่น—ซ้อนทับขึ้นมากับภาพของนักยุทธศาสตร์สาวผู้เยือกเย็นในชุดสูทสีดำสนิท ผู้กำลังถือสิทธิ์ขาดในการชี้นำความเป็นความตายของเขาในเวลานี้ เขานึกถึงคำพูดสุดท้ายก่อนที่เธอจะเดินจากไป รอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด... และในตอนนั้นเอง ที่เขาเพิ่งตระหนักว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาไม่ได้แต่งงานกับเงา แต่เขาแต่งงานกับเสือหลับที่เขาเป็นคนปลุกมันขึ้นมาเองด้วยมือของเขา ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานกฎหมายใจกลางเมือง รัญธิดากำลังจิบชาอุ่นๆ อย่างใจEเย็น มองทัศนียภาพเบื้องล่างผ่านกระจกใสบานใหญ่ ชยพลนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มบางๆ ประดับบนมุมปากของชายหนุ่มผู้เป็นทั้งพันธมิตรและผู้สนับสนุนคนสำคัญ "เอกสารชุดสุดท้ายส่งถึงมือทนายฝ่ายนั้นเรียบร้อยแล้วครับคุณรัญ" ชยพลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด "คุณทำให้ผมทึ่งจริงๆ การใช้ช่องโหว่ทางบัญชีที่ภาคินเคยซุกซ่อนไว้มาเป็นอาวุธสะท้อนกลับ นี่คือแผนการที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา" รัญธิดาวางถ้วยชาลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล ดวงตาคู่คมที่ผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชนมองสะท้อนเงาของตัวเองบนผิวน้ำชา เธอไม่ได้รู้สึกสะใจจนเนื้อเต้น ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ช่างสงบเยือกเย็น ดั่งผิวน้ำในยามไร้ลม "ฉันไม่ได้ทำเพื่อแก้แค้นหรอกค่ะ—เอ๊ย... ชyพลคะ" รัญธิดาเผลออุทานแก้ไขคำพูดตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่ายหัวน้อยๆ "ฉันทำเพื่อให้เขารู้ว่า สิ่งที่เขาเคยเหยียบย่ำและมองไม่เห็นค่า มันมีน้ำหนักมากแค่ไหนต่างหากล่ะคะ" ชยพลยิ้มรับด้วยความเอ็นดู "ความนิ่งของคุณนี่แหละครับที่น่ากลัวที่สุด ภาคินคงไม่คิดเลยว่า อดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่เงาจางๆ ในบ้าน จะกลายเป็นคนที่ถือเชือกประหารชีวิตเขาในวันนี้" "คนเรามักจะประเมินค่าของสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวต่ำเกินไปเสมอ เมื่อสูญเสียมันไปแล้ว ถึงเพิ่งจะรู้ว่าสิ่งนั้นคือโครงสร้างทั้งหมดที่ค้ำจุนชีวิตพวกเขาไว้" รัญธิดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับทรงพลังและบาดลึกในความรู้สึกของผู้ฟัง แม้เกมนี้รัญธิดาจะเป็นฝ่ายกุมชัยชนะไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ แต่ความตึงเครียดไม่ได้ลดน้อยลงเลย ภาคินไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนใครง่ายๆ การดิ้นเฮือกสุดท้ายของสัตว์ร้ายที่จนมุมมักอันตรายเสมอ และเธอก็รู้ดีว่า สงครามครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในยกที่แท้จริงเท่านั้น โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของรัญธิดาสั่นขึ้น หน้าจอปรากฏเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย แต่รหัสพื้นที่และรูปแบบหมายเลขกลับทำให้หัวใจของเธอสะดุดวูบไปชั่วขณะ เธอนิ่งมองหน้าจอนั้นอยู่นาน ปล่อยให้เสียงสั่นเตือนดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชยพลสังเกตเห็นความผิดปกติจึงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือเปล่าครับคุณรัญ?" รัญธิดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดรับสาย ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ราวกับต่างฝ่ายต่างกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดของกันและกัน ก่อนที่เสียงทุ้มอันสั่นเครือและคุ้นเคยจนฝังใจจะเอ่ยลอดออกมา "รัญ... ผมรู้แล้วว่าผมทำผิดพลาดอะไรไปบ้าง ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้พบหน้าลูกสักครั้งเถอะนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและซึมซับรอยร้าวไปพร้อมกับ "บันทึกคนจร" นะครับ