ผู้กองขี้สงสัย

"ใบมะกรูดนี่... เด็ดมาจากต้นหลังบ้านเมื่อกี้จริงๆ หรือคะ ริน?" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกังขาเอ่ยขึ้น พร้อมกับเรียี้ยวนิ้วแกร่งของนายทหารพรานที่กำลังคีบใบมะกรูดสีเขียวสดใสขึ้นมาพิจารณาใกล้ดวงตาคมกริบ ศิลาไม่ได้มองหน้าภรรยา แต่สายตาของเขากำลังกวาดมองสำรวจความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ใต้ความสมบูรณ์แบบเกินเหตุของวัตถุดิบตรงหน้า รินรดาชะงักมือที่กำลังตำพริกแกงในครกหิน ช้อนตามองสามีแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่ไหววับในอก เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ชาวบ้านตาสาสีตาสาที่จะหลอกได้ง่ายๆ สามีของเธอคืออดีตทหารพรานผู้ผ่านการแกะรอยในผืนป่าทึบมาโชกโชน ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมยิ่งกว่าสุนัขดมกลิ่น และตอนนี้ เขากำลังเริ่มสงสัยในความมหัศจรรย์ของ 'ห้องครัวกาลเวลา' มิติลับที่เธอใช้ซ่อนวัตถุดิบชั้นเลิศเสียแล้ว "ก็... ถ้าไม่ให้เก็บมาจากหลังบ้าน จะให้ไปเก็บมาจากไหนล่ะคะ คุณผู้กอง" รินรดาแสร้งตีหน้าตาย เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทเล็กน้อย มือเรียวยังคงทำหน้าที่ตำพริกแกงเผ็ดใต้ไฟตะเกียงสลัว กลิ่นหอมฉุนของข่า ตะไคร้ และผิวมะกรูดโชยฟุ้งกลบเกลื่อนความพิรุธ "หลังบ้านเราดินแห้งแล้งจนต้นหญ้ายังแทบไม่ยอมงอก แถมหน้าแล้งแบบนี้ ใบไม้มันควรจะเหี่ยวเฉาหรือมีรอยแมลงกัดแทะบ้างสิครับ" ศิลาวางใบมะกรูดลงบนโต๊ะไม้ เสียงทุ้มกดต่ำลงอย่างใช้ความคิด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดร่างบางที่กำลังง่วนอยู่กับการทำครัว "แต่นี่... ผิวใบเต่งตึง ไร้รอยตำหนิ แถมยังมีน้ำมันหอมระเหยเข้มข้นยิ่งกว่าใบไม้อ่อนที่เพิ่งผุดจากยอดไม้ป่าดิบชื้นเสียอีก ริน... คุณมีความลับอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า?" บรรยากาศในครัวเล็กๆ อบอวลไปด้วยความเงียบงันที่มีน้ำหนักกดทับ หัวใจของรินรดาเต้นระรัวเป็นจังหวะกลองรบ เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับสามี ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เธอรู้ว่าการโกหกคนอย่างศิลานั้นยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด แต่การจะเปิดเผยเรื่องมิติลับในตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม "ความลับอะไรกันคะ คุณนี่ก็ช่างสังเกตเสียจริง เรื่องใบไม้ใบหญ้าแค่นี้ก็ยังจะเอามาเป็นประเด็นสอบสวน หรือว่าช่วงนี้ว่างงานจากภารกิจในค่าย จนต้องมานั่งจับผิดเรื่องกับข้าวของเมียตัวเองคะ?" รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อน พร้อมกับตักพริกแกงสีแดงฉานขึ้นมาดมเพื่อพิสูจน์ความหอม "ถ้าสงสัยนัก ก็มาช่วยตำพริกแกงนี่ให้มันแหลกละเอียดดีกว่าค่ะ อย่ามายืนเกะกะขวางทางทำมาหากินของฉันเลย" ศิลาหรี่ตามองภรรยาอย่างไม่เชื่อคำแก้ตัวนัก ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความเฉลียวฉลาดและความสู้คนของภรรยาตัวน้อยนี่แหละที่ทำให้เขาหลงรักหัวปักหัวปำ แม้เขาจะรู้ว่าเธอกำลังปกปิดเรื่องสำคัญบางอย่างไว้ แต่เขาก็เลือกที่จะยังไม่คาดคั้นในตอนนี้ ทว่า... สายตาที่เขามองเธอมันไม่ได้ลดความระแวงลงเลยแม้แต่น้อย "ก็ได้ครับ ผมจะไม่ซักไซ้ไล่เลียงตอนนี้" ศิลาขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังชนกับเคาน์เตอร์ครัว มือหนายื่นออกไปปัดเส้นผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของภรรยาออกอย่างเบามือ สัมผัสอบอุ่นนั้นทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจ "แต่จำไว้... ผมไม่ใช่คนโง่ ริน วันหนึ่งคุณต้องสารภาพกับผมเอง" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันต่อปากต่อคำ เสียงเคาะประตูก็จسันขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายของป้าสำเนียง แม่สามีจอมเคี่ยวที่มักจะหาเรื่องมาปวดหัวให้พวกเขาได้ไม่เว้นแต่ละวัน "ไอ้ศิลา! อีริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกแอบทำอะไรกินกันอยู่ กลิ่นพริกแกงมันลอยไปถึงหน้าปากซอยโน่น! ส่งอาหารพวกนั้นออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเบื่อหน่าย ปัญหาครอบครัวตัวแสบกำลังตามมาเคาะประตูบ้านอีกแล้ว ขณะที่ศิลาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที เขากำลังจะก้าวไปเปิดประตูเพื่อจัดการปัญหาภายนอก แต่ทว่า... ทันทีที่ศิลาเอื้อมมือไปแตะกลอนประตู สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งเข้าเสียก่อน บนโต๊ะเตรียมอาหาร... หัวหอมใหญ่และมะเขือเทศที่รินรดานำออกมาจากมิติลับเมื่อครู่ กำลังส่งแสงเรืองรองจางๆ ในความมืด พร้อมกับส่งกลิ่นหอมหวานของความสดใหม่ที่ทะลักทลายออกมาจนกลบกลิ่นพริกแกงเสียสนิท ศิลาชะงักค้าง มือที่กำลังจะปลดกลอนประตูลดลงช้าๆ เขาดึงสายตากลับมามองภรรยาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น เพราะสิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้ มันไม่ใช่แค่ความสดใหม่ธรรมดา แต่... มันคือวัตถุดิบที่ไม่มีทางเติบโตได้ในดินแล้งๆ ของหมู่บ้านแห่งนี้อย่างแน่นอน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสูดดมกลิ่นหอมของเครื่องเทศและร่วมลุ้นไปกับความลับของรินรดานะคะ