เสียงในใจที่เซ็นเซอร์ไม่ได้

“พรุ่งนี้เช้า... คุณเสียสติไปแล้วหรือคะ, คุณรวิศ?” น้ำเสียงของดร.น่านน้ำไม่ได้ตื่นตระหนก แต่มันเยียบเย็นและคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมกรีดลงบนเนื้อเยื่อ หากแต่หัวใจเจ้ากรรมภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวกลับเต้นผิดจังหวะจนเสียงมันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของตัวเอง เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อแผงอกกว้างของวิศวกรหนุ่มขยับเข้ามาประชิดในระยะที่อันตรายเกินกว่าจะรักษามาตรฐานความปลอดภัยทางจิตวิทยา รวิศไม่ตอบทันที เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่กำลังพยายามอย่างยิ่งยวดในการควบคุมสติอารมณ์ “ผมดูเหมือนคนสติไม่ดีตรงไหนเหรอครับ, ดร.น่านน้ำ?” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นกาแฟเข้มๆ และน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนน่านน้ำต้องกลั้นหายใจ “อัลกอริทึมตัวใหม่ของเราต้องการข้อมูลดิบที่สดใหม่ และไม่มีอะไรจะเรียกว่า ‘ดิบ’ ได้เท่ากับการทดลองแบบเรียลไทม์ภายใต้แรงกดดันแล้วล่ะครับ” “เราตกลงกันไว้ว่าจะมีเวลาเตรียมตัวสามวันเพื่อปรับเทียบตัวแปร!” น่านน้ำเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าชีพจรของเธอจะเต้นเร็วจนน่ารำคาญ “การเปลี่ยนกำหนดการกะทันหันแบบนี้ มันไม่ใช่กระบวนการทำงานที่เป็นระบบ มันคือการใช้อารมณ์เหนือเหตุผลต่างหากค่ะ” “อารมณ์เหรอครับ?” รวิศเลิกคิ้ว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นพร้อมกับแววตาที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ “คุณกำลังพูดถึงอารมณ์ของผม หรืออารมณ์ของคุณที่กำลังเต้นเร้าจนผมได้ยินเสียงหัวใจคุณมันดังลอดออกมาจากอกเสื้อกาวน์นี่กันแน่ล่ะครับ” คำพูดจี้จุดนั้นทำให้น่านน้ำชะงักไปชั่ววินาที สมองส่วนอะมิกดาลากำลังส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน ร่างกายของเธอจดจำสัมผัสและระยะห่างนี้ได้ดีเกินไป—ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินขอบเขตของเพื่อนร่วมงาน เกินกว่าขอบเขตของนักวิทยาศาสตร์กับSUBJECTทดลอง และมันกำลังรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวที่เธอสร้างกำแพงเหล็กกล้าปกป้องมาตลอดชีวิต “คุณหลงตัวเองเกินไปแล้วค่ะ, คุณรวิศ” น่านน้ำถอยหลังจนสะโพชนุ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ปิดตายทางถอยโดยสมบูรณ์ เมื่อเงยหน้าขึ้นเธอก็พบว่ารวิศใช้แขนทั้งสองข้างท้าวโต๊ะกักตัวเธอไว้ตรงกลาง เรียบร้อยและไร้ทางหนี “ฉันแค่ประหลาดใจกับความไร้ระเบียบวินัยของคุณ ไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่คุณกล่าวหาทั้งสิ้น” “ปากแข็งจังนะครับ” น้ำเสียงของรวิศเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและจริงจังขึ้น รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไป เหลือเพียงนัยน์ตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการถอดรหัสความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นเปลือกนอกอันเย็นชา “ทางจิตวิทยาเขาเรียกอาการแบบนี้ว่าอะไรนะ... การปฏิเสธความจริงเพื่อปกป้องอีโก้ตัวเองใช่ไหมครับ?” “ในทางจิตวิทยา เขาเรียกคนที่ลุกล้ำพื้นที่ส่วนคนอื่นอย่างไร้กาลเทศะว่า ‘คนขาดความยับยั้งชั่งใจ’ ต่างหากค่ะ” น่านน้ำตอกกลับทันควัน ไดอะล็อกปะทะฝีปากแบบตาต่อตาฟันต่อฟันนี้คือเกราะป้องกันเดียวที่ทำให้เธอยังยืนหยัดอยู่ได้ ทว่าความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนไร้ช่องว่างนี้กลับทำให้ตรรกะในหัวของเธอดับวูบลงทีละเปลาะ เบื้องหลังแววตาดุดันและท่าทีปากร้าย รวิศกำลังซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ลึกซึ้งแค่ไหน... น่านน้ำไม่รู้ และไม่อยากรู้ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ แรงสั่นสะเทือนทางอารมณ์ที่เกิดขึ้นในอกเวลานี้ มันรุนแรงเสียจนเธอกลัวว่าระบบประมวลผลในสมองจะล่มสลายลงจริงๆ ห้องทำงานเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันในความเงียบ รวิศโน้มใบหน้าลงมาอีก จนปลายจมูกโด่งรั้นแทบจะเฉียดผ่านแก้มเนียน น่านน้ำหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองเพลิง มือเรียวที่วางอยู่บนโต๊ะกำชายเสื้อกาวน์แน่นเพื่อระบายความสั่นเทา “พรุ่งนี้เช้า... แปดโมงตรง ที่ห้องแล็บเดิม หวังว่าจะไม่เบี้ยวนะครับ ด็อกเตอร์” กระแสเสียงกระซิบอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ก่อนที่แรงกดดันรอบตัวจะหายวับไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวถอยห่างออกไป น่านน้ำลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ หอบหายใจเบาๆ เพื่อกอบโกยออกซิเจนเข้าปอด ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากไล่หลัง ร่างสูงที่หันหลังให้เธอก็ต้องหยุดชะงักกึกที่หน้าประตู เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างอรชรของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง ดวงตาคู่สวยกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเย้ยหยัน “อุ๊ย... ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?” รวิศขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ส่วนน่านน้ำเบิกตากว้างขึ้นเมื่อจำได้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร—อดีตคู่หมั้นของรวิศที่บินกลับมาจากต่างประเทศเพื่อทวงทุกอย่างคืน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นระทึกนี้ด้วยกันนะคะ!