การเผชิญหน้าของเหตุผล

หน้าจอคอมพิวเตอร์แบบอัลตร้าไวด์สว่างวาบสะท้อนเงาใบหน้าของคนที่กำลังนั่งหลังตรงราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเหล็กกล้า ดร.น่านน้ำ กวาดสายตาผ่านโค้ดภาษาไพธอนนับร้อยบรรทัดที่เลื่อนผ่านจออย่างรวดเร็ว สมองส่วนพรีฟรอนทัลคอร์เทกซ์พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะประมวลผลตรรกะตรงหน้าให้เหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา แต่วันนี้... มันทำไม่ได้ค่ะ หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นผิดจังหวะ ราวกับคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่กราฟพุ่งกระชากอย่างไร้ระเบียบ ทฤษฎีประสาทวิทยาที่เธอท่องจำและใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงวนเวียนฉายซ้ำในหัว สมองของเธอจำแนกสารเคมีที่หลั่งออกมาได้ทั้งหมด—โดปามีน อะดรีนาลีน และออกซิโทซินที่พุ่งสูงปรี๊ด—แต่มันอธิบายไม่ได้เลยสักนิดว่าทำไม... ทำไมสัมผัสของวิศวกรปากจัดคนนั้น ถึงยังคงทิ้งความร้อนรุ่มไว้บนผิวเนื้อของเธอจนถึงตอนนี้ "ถ้าคุณยังนั่งมองหน้าจอด้วยสายตาอาฆาตแบบนั้น อีกสามนาทีการ์ดจอตัวท็อปบนโต๊ะคุณได้ไหม้เป็นจุลแน่ ดร.น่านน้ำ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นอายจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นซีดาร์วูดที่ลอยมาแตะจมูก น่านน้ำสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว เผลอกำปลายปากกาในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แต่เธอก็รวบรวมสติทั้งหมด ดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียงทันที รวิศยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัวของเธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์ผู้ชายทำงานหนัก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังมองสำรวจเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มที่ผสมผสานระหว่างความกวนประสาทและความคลั่งรักที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งสนิท "ฉันเตือนคุณกี่ครั้งแล้วคะว่าเวลาจะเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น กรุณาเคาะประตูตามมารยาททางสังคมขั้นพื้นฐานด้วย" น่านน้ำเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงพยายามบังคับให้ราบเรียบและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าข้างในจะปั่นป่วนจนแทบอยากจะทรุดตัวลงนั่ง "ผมเคาะแล้วนะ สามครั้ง... แต่คุณมัวแต่จมดิ่งอยู่ในห้วงภวังค์แห่งตรรกะที่ไหนสักแห่ง จนไม่ได้ยินต่างหาก" รวิศก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาในห้อง รอมแพงของความห่างลดลงเรื่อยๆ จนเกือบจะประชิดตัว "หรือว่า... กำลังคิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่?" ประโยคตรงไปตรงมานั้นทำเอาอุณหภูมิบนใบหน้าของน่านน้ำพุ่งสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่สะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียแล้ว รวิศหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ พื้นที่รอบตัวแคบลงถนัดตาจนแทบจะไม่มีอากาศหายใจ "หยุดพูดจาไร้สาระแล้วเข้าเรื่องเสียทีค่ะ รวิศ" น่านน้ำกดเสียงต่ำ ขยับตัวหนีเล็กน้อยแต่ถูกสายตาคู่คมตรึงไว้ "ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อจะพูดจาเหลวไหล ฉันขอเชิญออกไปค่ะ งานฉันมีล้นมือ ไม่ว่างมาเล่นเกมจิตวิทยาไร้สาระกับคุณ" รวิศไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนน่านน้ำต้องกลั้นหายใจ สายตาของเขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการจะสแกนหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกอันแข็งกระด้างนั้น "ได้... ถ้าคุณอยากคุยเรื่องงานนัก งั้นเรามาตกลงกันให้ชัดเจน" รวิศเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น สลัดคราบความกวนประสาทออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเด็ดขาดที่ทรงพลัง "เรื่องเมื่อคืน... ถือว่าเป็นข้อผิดพลาดทางชีวเคมี เป็นผลลัพธ์จากความเครียดสะสมและการทำงานล่วงเวลาเกินพิกัด เรามาแยกแยะระหว่าง 'งาน' กับ 'เรื่องส่วนตัว' ให้เด็ดขาด ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ดีไหมครับ?" คำว่า *'ข้อผิดพลาดทางชีวเคมี'* กระแทกเข้ากลางใจของน่านน้ำอย่างจัง ความรู้สึกแปลกประหลาดวูบขึ้นมาในอก มันควรจะเป็นสิ่งที่เธอพึงพอใจไม่ใช่หรือ? เพราะมันคือภาษาทางวิทยาศาสตร์ที่เธอยึดถือ เป็นทางออกที่สมเหตุสมผลที่สุดในการจัดการกับความสัมพันธ์ที่เลยเถิดนี้ แต่วินาทีที่มันหลุดออกมาจากปากของรวิศ หัวใจของเธอกลับกระตุกวูบราวกับตกลงไปในเหวลึก ทำไม... ทำไมมันถึงรู้สึกเจ็บแปลบแบบนี้นะ? "ดีค่ะ" น่านน้ำเค้นเสียงตอบรับออกไป รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากเพื่อปกปิดความสั่นไหวในดวงตา "เป็นข้อเสนอที่ฉลาดมากค่ะ วิศวกรผู้ยึดมั่นในอัลกอริทึมอย่างคุณคงไม่ยอมให้ความรู้สึกส่วนตัวมาทำลายโปรเจกต์หลักร้อยล้านอยู่แล้ว งั้นก็ตามนั้น... ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เราคือเพื่อนร่วมงานที่ 'บริสุทธิ์ใจ' ต่อกันทุกประการ" รวิศนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขายืดตัวตรง ถอยหลังออกห่างจากเธอหนึ่งก้าว รอยยิ้มเย็นชาถูกสวมทับลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง "เยี่ยมมาก งั้นโปรเจกต์วิเคราะห์คลื่นสมองเพื่อการตัดสินใจ เราจะใช้กรอบเวลาเดิม ส่งมอบงานภายในวันศุกร์นี้ หวังว่า ดร.น่านน้ำ คงจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนจนงานเสียหายนะครับ" รวิศพูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการสุดขีด ก่อนจะหมุนตัวหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง น่านน้ำยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความสำเร็จในการ "จัดการความสัมพันธ์" ตามหลักตรรกะอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังสูญเสียอะไรบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิตไป ในจังหวะที่รวิศเอื้อมมือไปแตะลูกบิดประตูห้องทำงาน และกำลังจะผลักมันเปิดออกเพื่อเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใยนั้นเอง— เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์กลางของห้องปฏิบัติการก็ดังลั่นห้องขึ้น พร้อมกับไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบวาบไปทั่วตึก รวิศชะงักมือ หันกลับมามองน่านน้ำด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ขณะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของเธอดับวูบลงไปพร้อมกัน และข้อความปริศนาตัวอักษรสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมากลางจอ *['Warning: Data Override by Unknown User - ไฟล์ความลับทั้งหมดถูกดาวน์โหลดแล้ว']* น่านน้ำหน้าถอดสีทันที เมื่อเธอยังไม่ทันได้อ้าปากพูดอะไร รวิศก็พุ่งกลับเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แว่นตาของเขาเกือบหลุดร่วงในขณะที่เขากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "ช่างหัวงานบ้าบอพวกนั้นก่อนเถอะ... น่านน้ำ! มีคนกำลังลบฐานข้อมูลประสาทวิทยาทั้งหมดของคุณ... และคนคนนั้น อยู่ในตึกนี้!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปถอดรหัสหัวใจกับ "จิตวิทยาเพื่อทุกคน" นะคะ