สัญญาณเตือนภัยสีแดง

ความเงียบในห้องทำงานเวลานี้ไม่ได้แปลว่าความสงบค่ะ แต่มันคือแรงดันมหาศาลก่อนที่ท่อประปาจะระเบิดต่างหาก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันราคาแพงระยับลอยวนอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นเปปเปอร์มิ้นต์จากเครื่องพ่นไอน้ำบนโต๊ะทำงานของดิฉัน มันเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกเย่อหยิ่งและถือดีในเวลาเดียวกัน—กลิ่นอายที่เป็นเอกลักษณ์ของ ดร.ไอรีน อดีตคู่หมั้นสาวผู้เพียบพร้อมของรวิศ ผู้หญิงที่ถูกสร้างมาเพื่ออยู่ในหน้าสังคมไฮโซ ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมานั่งหัวเสียกับโค้ดพัง ๆ หรือกราฟคลื่นสมองบ้า ๆ บอ ๆ ในห้องแล็บทึบแสงแบบนี้ "ไม่คิดเลยนะคะว่าคนที่มีระเบียบวินัยในชีวิตระดับดוקเตอร์อย่างคุณน่านน้ำ จะยอมลดตัวลงมาเล่น... ของเล่นชิ้นเก่าที่ฉันเคยเขี่ยทิ้งไปแล้ว" เสียงหวานใสที่เคลือบด้วยพิษร้ายเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิดสติกสีแดงก่ำนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่กวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เสื้อกาวน์สีขาวบนตัวดิฉัน สายตาคู่นั้นประเมิน... และดูแคลน ในคราวเดียวกัน ดิฉันไม่ได้ขยับตัวถอยหลังค่ะ ถึงแม้สัญชาตญาณดิบในก้านสมองส่วนอะมิกดาล่า (Amygdala) จะส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงแจ๋จนต่อมหมวกไตแทบแตก ปล่อยฮอร์โมนความเครียดออกมาจนหัวใจเต้นรัวเร็วกว่าปกติ แต่นักประสาทวิทยาที่ดีจะไม่ยอมตกเป็นทาสของปฏิกิริยาเคมีในร่างกายเด็ดขาด ดิฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยราวกำลังอ่านผลเอ็มอาร์ไอของก้อนเนื้อธรรมดา แล้วก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อลดช่องว่าง "ถ้าคุณไอรีนเรียกว่าของเล่นชิ้นเก่า..." ดิฉันเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจ้องมองตรงไปยังนัยน์ตาคู่สวยของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "แสดงว่าคุณคงไม่มีความรู้เรื่องระบบประสาทมากพอที่จะเข้าใจหรอกค่ะ ว่าสิ่งที่คุณเคย 'เขี่ยทิ้ง' ในวันนั้น วันนี้มันมีมูลค่าทางโครงสร้างและการพัฒนามากแค่ไหน... ของบางอย่างที่คนอื่นเห็นว่าเป็นขยะ อาจเป็นนวัตกรรมเปลี่ยนโลกในมือของคนที่รู้จักวิธีใช้มันนะคะ" บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที รวิศที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลังดิฉันมาตลอดขยับตัวเล็กน้อย ไหล่กว้างของเขาเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่มุมปากของชายหนุ่มจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่ดิฉันคุ้นเคยดี "คมคายสมเป็นด่านหน้าทางวิชาการจริง ๆ ครับคุณน่านน้ำ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างหู ชิดเสียจนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขารดลงบนลาดไหล่ของดิฉัน ปลุกกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปตามปลายประสาทสัมผัสอย่างน่าหงุดหงิด "แต่ระวังหน่อยนะครับ ของเล่นชิ้นนี้ค่อนข้างพยศ และถ้าใครเผลอมาแตะต้องโดยไม่ได้รับอนุญาต... มันอาจจะกัดเอาได้ง่าย ๆ" ไอรีนหรี่ตาลง รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกลาย ๆ นั้น ดวงตาคู่คมตวัดกลับมามองรวิศด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะหันมาจ้องดิฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากผู้ดี "ปากเก่งดีนี่คะ..." ไอรีนหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของดิฉันมากขึ้น ปลายเล็บที่ตกแต่งอย่างประณีตเคาะลงบนพื้นผิวโต๊ะเบา ๆ "หวังว่าความมั่นใจนี่จะอยู่รอดไปจนถึงวันงานประชุมสัมมนานะคะ ดร.น่านน้ำ เพราะโปรเจกต์อัลกอริทึมจำลองความรู้สึกที่คุณกำลังทำร่วมกับรวิศเนี่ย... ทางบริษัทแม่ของฉันเขากำลังพิจารณาเรื่องการซื้อลิขสิทธิ์ขาดอยู่พอดี และแน่นอนว่า ถ้ามันมีข้อบกพร่องแม้แต่นิดเดียว... ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนเหยียบมันให้จมดินด้วยมือของฉันเอง" คำขู่ที่แฝงมากับความแค้นส่วนตัวนั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่ากราฟ EEG ในหน้าจอคอมพิวเตอร์ สมองส่วนหน้า (Prefrontal Cortex) ของดิฉันกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงความเสี่ยง ความเสียหาย และความเป็นไปได้ทั้งหมดในทางธุรกิจและกฎหมาย แต่น่าแปลกค่ะ... ในเสี้ยววินาทีที่สมองสั่งให้ถอย เพื่อรักษาความปลอดภัยและความสงบสุขในชีวิต หัวใจเจ้ากรรมกลับสั่งให้พุ่งเข้าหาอย่างไม่มีเหตุผล ดิฉันไม่ได้ถอยหลังหนีแรงกดดันนั้นค่ะ ตรงกันข้าม ดิฉันก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนแทบจะชิดกับร่างเพรียวของไอรีน รอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบความกวนประสาทมาจากผู้ชายด้านหลังผุดขึ้นบนใบหน้าของดิฉันบ้าง "ยินดีต้อนรับสู่สนามแข่งนะคะ คุณไอรีน" ดิฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลก "แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่า ของบางอย่าง... ต่อให้คุณเคยครอบครอง แต่วันนี้มันไม่ใช่ของคุณอีกต่อไปแล้ว และถ้าคิดจะแย่งมันคืนล่ะก็... ระวังจะโดนระบบรักษาความปลอดภัยของเราช็อตจนจำทางกลับบ้านไม่ได้นะคะ" ดวงตาของไอรีนเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว เธอสูดหายใจเข้าแรง ๆ เตรียมจะสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ แต่ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะได้เริ่มต้นขึ้นอีกรอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของแล็บก็ดังขึ้น 'ตี๊ด... ตี๊ด... ตี๊ด' เสียงกังวานสะท้อนไปทั่วห้องทำงาน ดิฉันขมวดคิ้ว หันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ตอนนี้ปรากฏข้อความตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่รัว พร้อมกับกราฟคลื่นสมองที่พุ่งทะยานเกินขีดจำกัดความปลอดภัย *Warning: Unauthorized Override Detected in Core Algorithm.* *(คำเตือน: พบการแทนที่ระบบอัลกอริทึมหลักโดยไม่ได้รับอนุญาต)* รวิศก้มลงมองหน้าจอด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปจากเดิมทันที ความขี้เล่น กวนประสาท และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความเคร่งเครียดจริงจังของวิศวกรผู้ควบคุมระบบ "ไม่ใช่ฝีมือเรา..." รวิศพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดิฉัน "แล้วก็ไม่ใช่ฝีมือของบริษัทคุณไอรีนด้วย... แต่มีคนกำลังแฮกเข้ามาจากข้างนอก... และเป้าหมายของมันคือไฟล์ข้อมูลความทรงจำส่วนตัวของเธอกับฉันในระบบอัลกอริทึมความรักที่เราเพิ่งทดลองไปเมื่อคืนนี้!" หัวใจของดิฉันกระตุกวูบ ทันทีที่ตระหนักได้ว่าข้อมูลดิบทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งและเป็นความลับที่สุดระหว่างเราสองคนกำลังจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะชน ไอรีนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันขวับมามองเราด้วยแววตาสงสัยปนตกตะลึง ก่อนที่รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออีกครั้ง "อุ๊ย... ดูท่าทางความลับใต้พรมของคุณสองคน จะไม่ได้มีความลับเหลือให้อำพรางอีกต่อไปแล้วสินะคะ..." ไอรีนหัวเราะเสียงแหลม ขณะที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักพลิกหน้าจอแสดงภาพวิดีโอวงจรปิดจากมุมมืดในห้องแล็บชั้นใต้ดิน... ภาพที่แสดงให้เห็นร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่หน้าเซิร์ฟเวอร์หลัก พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่หันมามองตรงเข้าสู่กล้องตัวที่เปิดใช้งานอยู่! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมไขรหัสลับความรู้สึกนี้ไปด้วยกันนะคะ