ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองชั่วคราว

แก้วคริสตัลทรงสูงกระทบกันเบา ๆ ท่ามกลางเสียงจอแจของทีมงานนับชีวิตที่กำลังถอนหายใจโล่งอกหลังจากโปรเจกต์เดือดเลือดตาแทบกระเด็นผ่านพ้นเฟสแรกไปได้อย่างเฉียดฉิว รินรดายืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ในชุดสูทสีเบจที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้พิธีรีตอง ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองความวุ่นวายตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเหนื่อยอ่อนแต่ภาคภูมิใจ "อย่าแม้แต่จะคิดดื่มแก้วที่สามนะครับคุณรินรดา หน้าคุณเริ่มแดงจนสเปกตรัมสีของผมรวนไปหมดแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างสูงในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นข้อศอกแข็งแรงที่ก้าวเข้ามาประชิด ภัคคินยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาตำหนิแกมเอ็นดู แววตาคมปลาบนั้นกวาดสำรวจความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธออย่างละเอียด แม้ปากจะบ่นแต่1ในมือหนากลับเลื่อนแก้วน้ำเปล่ามาแทนที่แก้วไวน์ในมือเธออย่างถือวิสาสะ รินรดาลากสายตากลับมาสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มยั่วเย้าตามประสาคนปากเก่งที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร แม้กระทั่งกับสถาปนิกมาดขรึมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากจัด "เป็นห่วงฉันเหรอคะ... อ๊ะ ขอโทษที ติดปากไปหน่อย... เป็นห่วงฉันเหรอครับคุณสถาปนิก" รินรดาแกล้งแซวด้วยน้ำเสียงล้อเลียน จงใจลากเสียงยาวเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้าให้คิ้วกระตุกเล่น ภัคคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมเข้มดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังสะดุดขอบเคาน์เตอร์เบา ๆ "ผมไม่ได้ห่วงคุณ... ผมห่วงงานของผมต่างหาก ถ้าหัวเรือใหญ่เกิดเมาพับแล้วใครจะมาช่วยผมเถียงกับลูกค้าในเฟสต่อไป" ภัคคินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยชา "ปากแข็งจริงนะระวังฟันร่วงหมดปากนะคะคุณภัคคิน" รินรดายิ้มกริ่ม ขยับเข้าไปประชิดตัวเขาบ้างจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายความเหนื่อยล้า "พูดออกมาตรง ๆ ว่ากลัวฉันไม่มีแรงมาต่อปากต่อคำกับคุณ มันยากนักหรือไงคะ" ภัคคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบตึงเสมอในยามทำงาน บัดนี้กลับมีร่องรอยของความจำนนปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของเธอออกให้อย่างเบามือโดยไม่รู้ตัว สัมผัสอุ่นจัดที่แตะผ่านผิวแก้มทำเอารินรดาถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คุณนี่มัน... เก่งนักนะเรื่องทำให้คนอื่นเสียอาการ" ภัคคินกระซิบเสียงพร่า แววตาที่มองเธอบัดนี้ไร้ซึ่งความเยชา มีเพียงความอ่อนโยนล้ำลึกที่ซ่อนอยู่หลังประโยคค่อนขอด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากความวุ่นวายของปาร์ตี้ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ภัคคินโน้มใบหน้าลงมาหาช้า ๆ สายตาสอดประสานกับดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีความลังเลเจือปน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลไม่ทันเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขายังคงไล้เบา ๆ อยู่ที่ข้างแก้ม ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับลงหากันเพื่อปิดฉากค่ำคืนนี้ด้วยความหวานล้ำ "อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ขัดจังหวะอะไรรึเปล่าคะเนี่ย พอดี... มีคนฝากนี่มาให้คุณรินรดากับคุณภัคคินค่ะ" เสียงใสแจ๋วของทีมงานรุ่นน้องดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนกระเจิง รินรดาสดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากอกของภัคคินทันทีด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก ส่วนภัคคินนั้นหน้าตึงขึ้นทันตาเห็น ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่ทำเอารุ่นน้องถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลยื่นให้สั่น ๆ ภัคคินคว้าซองเอกสารนั้นมาด้วยความหงุดหงิด เขากระชากเปิดมันออกด้วยความรวดเร็ว หวังจะจัดการไล่แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ให้พ้นทาง แต่เพียงแค่กวาดสายตาผ่านบรรทัดแรกบนกระดาษแผ่นนั้น ร่างสูงก็ชะงักกึก สีหน้าที่เคยหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังในพริบตา รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เธอขยับเข้าไปชะโงกดูข้อความในกระดาษนั้นบ้าง ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ตัวหนังสือบนกระดาษพิมพ์ไว้สั้น ๆ แต่กลับสร้างความหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ *'ยินดีด้วยกับความสำเร็จเฟสแรก... แต่ระวังตัวไว้ให้ดี เพราะโปรเจกต์นี้ จะไม่มีวันสร้างเสร็จสมบูรณ์ บนซากศพของใครบางคน'* พร้อมกับรูปถ่ายโพลารอยด์ใบหนึ่งที่หล่นลงมาบนเคาน์เตอร์... เป็นภาพมุมสูงของไซต์งานก่อสร้างในยามค่ำคืน ที่มีเงาร่างปริศนายืนอยู่บนคานเหล็กชั้นสูงสุด พร้อมรอยกากบาทสีแดงฉานทับลงบนแปลนอาคารที่ออกแบบโดยภัคคิน ภัคคินเงยหน้าขึ้นสบตารินรดา ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันที ท่ามกลางเสียงเพลงเฉลิมฉลองที่ยังคงดังกระหึ่มอยู่รอบกาย แต่วินาทีนี้... สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจมาให้เสมอนะครับ