สมรภูมิโต๊ะประชุม

"ถ้าคุณจะให้ผมวิจารณ์งานนี้ด้วยความสุภาพ ผมคงต้องบอกว่ามันคือขยะที่ประดับด้วยงานศิลปะราคาแพงครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบของภัคคินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสนิทในห้องประชุมกระจกใสที่ดูราวกับตู้ปลาขนาดยักษ์ สถาปนิกหนุ่มมาดเนี้ยบในชุดสูทสีเทาเข้มขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย สายตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองหน้าจอโปรเจกเตอร์ที่ฉายภาพร่างโปรเจกต์คอนโดมิเนียมหรูนิ่งสนิท รินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำปากกาสไตลัสในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้หลบสายตาที่กดดันนั้น กลับกัน เธอกลับยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "ขยะเหรอคะคุณภัคคิน? น่าสนใจนะคะที่คุณนิยามสิ่งที่ตอบโจทย์กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย Gen Z และมิลเลนเนียลได้ตรงจุดที่สุดว่าเป็นขยะ... หรือว่ามาตรฐานของคุณมันสูงเกินกว่าจะมองเห็นความเป็นจริงในโลกที่หมุนไปข้างหน้าแล้วคะ?" ภัคคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะสั้นๆ ที่ไม่ได้มีความขบขันแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ "โลกที่หมุนไปข้างหน้า ไม่ได้แปลว่าเราต้องทิ้งหลักการโครงสร้างพื้นฐานเพื่อสนองความต้องการชั่วครั้งชั่วคราวของคุณครับ คุณรินรดา คุณกำลังขายภาพฝันที่ไม่มีรากฐาน ถ้าตึกนี้สร้างขึ้นตามแบบที่คุณวางไว้ อีกสิบปีข้างหน้า มันจะเป็นได้แค่ซากปรักหักพังที่คนไม่มีใครอยากแม้แต่จะเหลียวมอง" "อย่างน้อยมันก็มีคนอยากเข้ามาอยู่ตั้งแต่วันที่เปิดตัว ดีกว่างานสถาปัตยกรรมที่สวยแต่รูปแต่จืดชืดจนลูกค้ามองข้ามไปเหมือนตึกร้างของคุณเมื่อเดือนก่อนนะคะ" บรรยากาศในห้องประชุมดูเหมือนจะร้อนระอุขึ้นมาทันที เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ต่างก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ไม่มีใครอยากเป็นเป้านิ่งในสมรภูมิระหว่าง 'เจ้าแม่ครีเอทีฟ' ที่ปากจัดไม่แพ้ใคร กับ 'สถาปนิกจอมเนี๊ยบ' ผู้ไม่เคยยอมลดราวาศอกให้งานชิ้นไหนที่ไม่สมบูรณ์แบบ ภัคคินขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ที่นั่งของรินรดามากขึ้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดสะอาดสไตล์วู้ดดี้จางๆ ของเขาโชยแตะจมูกเธอ มันเป็นกลิ่นที่น่าหลงใหล แต่ในจังหวะนี้ มันกลับเป็นกลิ่นแห่งความกดดันที่ทำให้รินรดาต้องเผลอเกร็งไหล่ "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดนักเหรอ ที่เอาความต้องการของตลาดมาเป็นเกราะกำบังให้กับความมักง่ายของตัวเอง?" เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ "ผมไม่ได้รังเกียจความทันสมัย แต่ผมรังเกียจคนที่ใช้คำว่า 'ความคิดสร้างสรรค์' มาบังหน้าเพื่อเลี่ยงความรับผิดชอบต่องานโครงสร้าง" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจากระยะห่างที่อันตรายนี้ แต่เธอก็ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของเขาที่ดูราวกับมหาสมุทรที่ซ่อนพายุไว้ข้างใน "ความรับผิดชอบต่อโครงสร้างเป็นหน้าที่ของคุณ ส่วนความรับผิดชอบต่อจิตวิญญาณของตึกคือหน้าที่ของฉัน ถ้าคุณทำงานโดยปราศจาก 'หัวใจ' ต่อให้ตึกคุณแข็งแกร่งแค่ไหน มันก็ไม่มีทางเป็น 'เซฟโซน' ให้ใครได้หรอกค่ะ" คำว่า 'เซฟโซน' ดูเหมือนจะกระตุกเส้นอารมณ์บางอย่างของชายหนุ่ม ภัคคินชะงักไปเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมานิ่งเรียบดังเดิม เขาเอื้อมมือไปคว้าแท็บเล็ตของรินรดาขึ้นมา ปลายนิ้วสัมผัสกับมือของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ ความร้อนจากปลายนิ้วเขาส่งผ่านผิวหนังมาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อต "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ" ภัคคินลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่างานของคุณมันไม่ใช่แค่ภาพฝันโง่ๆ ถ้าคุณทำไม่ได้... พรุ่งนี้คุณก็แค่เขียนใบลาออกซะ" เขากดปุ่มปิดโปรเจกเตอร์จนห้องทั้งห้องมืดสลัวลงในพริบตา รินรดายังคงนั่งแข็งทื่อ มือที่ว่างเปล่าสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธที่ผสมปนเปไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้ ทว่าในจังหวะที่ภัคคินกำลังจะหันหลังเดินกลับไปที่นั่ง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียงของเลขาหน้าห้องที่ดูตื่นตระหนก "คุณภัคคินคะ! คุณอธิป... ท่านประธานมาที่ออฟฟิศตอนนี้เลยค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหม่ที่ต้องคุยกับคุณและคุณรินรดาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!" ภัคคินชะงักกึก เขากับรินรดาหันไปสบตากันในความมืดสลัวนั้น วินาทีที่ความลับบางอย่างที่พวกเขาไม่เคยบอกใครอาจกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง เมื่อเห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินเข้มที่เธอจำได้แม่นว่ามันคือ 'สัญญาข้อตกลงลับ' ที่เธอและภัคคินเคยทำร่วมกันไว้เมื่อสามปีก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกไปพร้อมกันนะครับ หวังว่าเรื่องราวต่อจากนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของคนทั้งสองครับ - เมทริกซ์ซีโร่