แผนซ้อนแผน

"ถ้าคุณคิดว่าแผนตื้นๆ แค่นี้จะล้มโปรเจกต์ของทีมเราได้ ผมเกรงว่าคุณคงต้องกลับไปเรียนรู้วิสัยทัศน์ทางธุรกิจมาใหม่นะครับ คุณธนัช" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังของรินรดา ดังแทรกขึ้นกลางห้องประชุมใหญ่ที่บรรยากาศกำลังคุกกรุ่น รอยยิ้มที่มุมปากของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เอกสารข้อเสนอโครงการฉบับปรับปรุงถูกเลื่อนไปตรงหน้าคู่แข่งทางธุรกิจอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของบอร์ดบริหารที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ ธนัชหน้าเสียไปชั่วขณะ เขาพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการหัวเราะแห้งๆ "คุณรินรดาพูดเกินไปแล้วครับ ผมแค่ท้วงติงตามเนื้อผ้า เรื่องงบประมาณบานปลายมันเป็นความเสี่ยงที่..." "ความเสี่ยงที่พวกคุณจงใจตัดทอนตัวเลขเพื่อบิดเบือนข้อมูลใช่ไหมคะ?" รินรดาไม่ปล่อยให้เขาพูดจบ เธอกดคลิปเสียงหลักฐานบนแท็บเล็ต เสียงสนทนาระหว่างธนัชกับซัพพลายเออร์ที่พยายามฮั้วประมูลดังชัดเจนก้องห้องประชุม "พอดีว่าฉันเป็นคนรอบคอบน่ะค่ะ ชอบเก็บหลักฐานเผื่อฟลุก... และดูเหมือนว่าวันนี้ความฟลุกมันจะทำงานดีเสียด้วยสิคะ" เธอยักไหล่เล็กน้อยอย่างสง่างาม สายตาคมกริบกวาดมองคู่แข่งที่ตอนนี้เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม บอร์ดบริหารพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ ทว่า ท่ามกลางความโล่งอกของทีมงาน สายตาของรินรดาแอบเหลือบไปมองชายหนุ่มที่นั่งกอดอกนิ่งอยู่ริมสุดของห้องประชุม ภัคคิน... สถาปนิกหนุ่มมาดขรึมผู้เป็นหัวเรือใหญ่ของโปรเจกต์นี้ เขายังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์ เหมือนหินผāที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ แต่ถ้าสังเกตให้ดี ดวงตาคมกู่นั้นกำลังพราวระยับด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม เมื่อการประชุมเลิกรา ทุกคนทยอยเดินออกจากห้องจนหมด เหลือเพียงรินรดากับภัคคินที่ยังคงเก็บเอกสารบนโต๊ะ รินรดาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันไปหาเจ้าพ่อความนิ่งที่เดินเข้ามาใกล้ "นี่คุณ... เห็นฉันโชว์เดี่ยวแก้เกมเมื่อกี้แล้ว ไม่คิดจะกล่าวชมกันสักคำเลยหรือไงคะ ปากหนักเป็นหินจริงๆ นะคุณเนี่ย" ภัคคินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา ร่างสูงก้มมองหญิงสาวด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เก่ง..." น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสั้นๆ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "แต่ใจร้อนเกินไป... ถ้าผมไม่ส่งข้อมูลลับเรื่องซัพพลายเออร์ให้คุณก่อนเข้าประชุม คุณคิดว่าจะเอาชนะเกมนี้ได้ง่ายๆ แบบนี้เหรอครับ" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง "นี่คุณ... แอบส่งข้อมูลให้ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ตั้งแต่คืนก่อน..." ภัคคินกระซิบชิดริมหีบปาก แววตาที่ปกติมักจะเย็นชา บัดนี้กลับฉายประกายความคลั่งรักและความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "ผมบอกแล้วไงว่า... เรื่องงานผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณหรอกนะ" หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะ ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา "ขอโทษทีครับที่รบกวนเวลาสวีท... แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณยังเคลียร์หนี้เก่าไม่หมดนะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับ "เมทริกซ์ซีโร่" นะครับ