หมากกระดานแรกในโรงงานเหล็ก

"เอกสารฉบับนี้ มิใช่หนังสือปลดคนงาน... แต่มันคือใบมรณบัตรที่ท่านเป็นผู้ลงนามด้วยตนเองต่างหากล่ะคะ หัวหน้าจ้าว" สำเนียงนุ่มนวลทว่าก้องกังวานดั่งเสียงหยกกระทบกันดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องทำงานอับทึบ กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องและฝุ่นผงถ่านหินลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่า แสงไฟนีออนสีเหลืองนวลกะพริบไหวราวกับจะดับแหล่ไม่ดับแหล่ ทอดเงาทอดยาวลงบนร่างของหญิงสาวที่เพิ่งฟื้นคืนสติจากความตาย หลี่มู่เหยากะพริบตาช้าๆ ความเจ็บแปลบราวนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงแล่นริ้วไปทั่วขมับ ความทรงจำสองภพชาติหลอมรวมกันอย่างบ้าคลั่ง ในภพก่อน นางคือ 'มู่เหยา' ยอดกุนซือหญิงผู้กุมชะตาแผ่นดิน สมองของนางคือแผนที่ยุทธศาสตร์ กองทัพนับแสนนายต้องสยบใต้กลยุทธ์สามร้อยข้อ แต่นางกลับถูกพิษสลายกระดูกจากคนที่นางไว้ใจที่สุดในคืนวันเฉลิมฉลองชัยชนะ ส่วนในภพนี้... นางคือ 'หลี่มู่เหยา' สาวโรงงานวัยยี่สิบเอ็ดแห่งโรงงานเหล็กและเครื่องจักรกลเมืองอู่ฮั่นในยุค 70 ร่างกายนี้อ่อนแอ ขาดสารอาหาร และกำลังจะถูกขับไล่ออกจากโรงงานด้วยข้อหา 'หย่อนสมรรถภาพในการทำงาน' และ 'ต่อต้านคำสั่งพรรค' "นังสารเลว หลี่มู่เหยา! เจ้ากล้าดีอย่างไรมาต่อปากต่อคำกับฉัน!" จ้าวเต๋อเฉิง หัวหน้าฝ่ายบุคคลร่างท้วมตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าอวบอ้วนแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ เสื้อผ้าสีเขียวขี้ม้าแบบเหมาไถที่หลี่มู่เหยาสวมใส่หลวมโคร่งจนแทบจะกลืนร่างบอบบางนั้น เสื้อเชิ้ตติดกระดุมเม็ดบนสุดอย่างเรียบร้อยตามธรรมเนียมเคร่งครัดของยุคสมัย แต่กลับไม่อาจปิดบังความสง่างามเยือกเย็นที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่นั้นได้เลย หลี่มู่เหยาไม่สะทกสะท้าน นางค่อยๆ เหยียดกายลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มยาวคลุมข้อเท้าขยับตามจังหวะการเคลื่อนไหว ท่าทางการเดินของนางสง่างามราวกับสนั่นไหวในสายลม ราวกับสตรีสูงศักดิ์ผู้เดินอยู่บนท้องพระโรง ไม่ใช่คนงานใช้แรงงานที่กำลังจะตกงาน นางกวาดตามองกระดาษรายงานในมือด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "มาตราที่สี่สิบสองแห่งกฎระเบียบแรงงานโรงงานเหล็กระบุไว้ชัดเจนว่า การเลิกจ้างพนักงานต้องผ่านการตรวจสอบจากคณะกรรมการสหภาพและมีลายเซ็นรับรองจากผู้อำนวยการสูงสุด... แต่เอกสารในมือท่านใบนี้ มีเพียงลายเซ็นตวัดลวกๆ ของท่านกับสหายรองหัวหน้าพรรคเท่านั้น เกรงว่าหากเรื่องนี้ไปถึงมือนายอำเภอ หรือหาก 'ท่านผู้อำนวยการฉิน' ได้เห็นเข้า... หัวหน้าจ้าว ท่านคิดว่าเก้าอี้ใต้ร่างของท่านจะยังคงมั่นคงอยู่หรือคะ?" สิ้นนาม "ท่านผู้อำนวยการฉิน" บรรยากาศในห้องก็ดิ่งวูบลงราวกับอุณห็ภูมิรอบตัวลดฮวบลงถึงจุดเยือกแข็ง หัวหน้าจ้าวชะงักกึก สีหน้าที่เคยเกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นชั่วขณะ แม้เขาจะพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้รอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายขึ้นเต็มขมับ ทุกคนในโรงงานเหล็กแห่งนี้ต่างรู้ดีว่า 'ฉินอวี้เฉิน' ผู้อำนวยการคนใหม่ผู้เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งเมื่อสามเดือนก่อน คือบุรุษผู้เหี้ยมเกรียมและไร้ความปรานี เขาลดทอนอำนาจของกลุ่มอิทธิพลเก่า กวาดล้างการทุจริตอย่างเด็ดขาด และขึ้นชื่อเรื่องสายตาที่เฉียบคมราวกับเหยี่ยว ไม่มีสิ่งใดในโรงงานแห่งนี้เล็ดลอดสายตาเขาไปได้ และที่สำคัญ... หลี่มู่เหยาจำสัมผัสอันคุ้นเคยนั้นได้ดี สายตาที่มองมาจากหน้าต่างชั้นสามของอาคารอำนวยการเมื่อครู่ ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน... สายตาของพญามารผู้เคยนำทัพเหยียบแผ่นดินของนางให้ราบเป็นหน้ากลอง *ฉินอวี้เฉิน... เจ้าก็ทะลุมิติมาด้วยเช่นนั้นหรือ?* นางรำพันในใจ มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างท้าทาย "ปากกล้าดีนี่!" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากขั้วโลกดังขึ้นจากความมืดบริเวณประตูทางเข้า ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อคลุมกันหนาวสีดำสนิทก้าวเข้ามา แสงไฟสะท้อนกระทบกับสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาคู่นคมืดสนิทดั่งห้วงสมุทรไร้ก้นบึ้ง ฉินอวี้เฉินกวาดสายตาคมกริบราวกับใบมีดมาที่หลี่มู่เหยา รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนหัวหน้าจ้าวต้องรีบก้มหัวลงต่ำด้วยความหวาดกลัว "ท่าน... ท่านผู้อำนวยการฉิน!" หัวหน้าจ้าวเสียงสั่นเทา ละล่ำละลักฟ้อง "นังนี่มันวิกลจริตครับ มันขัดขืนคำสั่งและดูหมิ่นผู้บริหาร ผมกำลังจะจัดการ..." "ฉันถามคุณหรือยัง?" ฉินอวี้เฉินเอ่ยตัดบท น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังอำนาจจนหัวหน้าจ้าวต้องหุบปากฉับทันที ร่างสูงก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหลี่มู่เหยา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะแนบชิด กลิ่นอายบุรุษเพศผสมกับกลิ่นบุหรี่ชั้นดีและสนิมเหล็กจางๆ ลอยเข้าจมูก หลี่มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายแห่งความท้าทายที่จุดติดขึ้นในความมืด ฉินอวี้เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนแฟ้มเอกสารในมือของหญิงสาว เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบชิดใบหูของนาง กระซิบด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเราสองคนได้ยิน "สตรีสารเลว... เจ้ากล้าดียังไง ถึงกล้าเอาชื่อฉันมาอ้างบนหมากกระดานนี้?" หลี่มู่เหยาแย้มยิ้มบางเบา นางไม่ถอยหลังหนีแม้แต่นصفก้าว ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน "ท่านอ๋อง... อ้อ ไม่สิ ท่านผู้อำนวยการ... บนกระดานนี้ ข้ามิได้อ้างชื่อท่าน แต่ข้ากำลังจะใช้ท่าน 'กินโคน' ตัวนี้ต่างหากล่ะคะ" ฉินอวี้เฉินชะงักกึก แววตาคมกริบไหววูบด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่อันตรายที่สุดเท่าที่นางเคยเห็นมา ทันใดนั้นเอง เสียงฝเท้าหนักแน่นของทหารยามโรงงานหลายนายก็ดังขึ้นที่หน้าประตูดังโครมใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของสารวัตรทหารที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบซีดเผือด "ท่านผู้อำนวยการครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! โกดังเหล็กกล้าหมายเลขสาม... ถูกคนลอบวางเพลิง และตอนนี้... ทรัพย์สินทางราชการทั้งหมดกำลังจะมอดไหม้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาด้วยกันนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบตอนแรกนี้ค่ะ