คืนแห่งคำสัญญา

"ถ้าพี่ยังไม่เลิกทำหน้าบึ้งเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนี้ พายจะถือว่าพี่รังเกียจที่ต้องมานั่งกินข้าวกับพายนะคะ" พายเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมโต๊ะอาหารเล็กๆ ริมระเบียงชั้นดาดฟ้าของคอนโดหรู สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาความเย็นสบายมาปะทะผิวแก้ม แต่ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของธันยังคงจดจ้องอยู่ที่ผืนน้ำในสระว่ายน้ำเบื้องล่าง ราวกับว่าที่นั่นมีคำตอบของจักรวาลซ่อนอยู่ มากกว่าที่จะยอมหันมามองคนตัวเล็กที่นั่งคอตกอยู่ตรงหน้า ธันแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะละสายตาจากขอบสระกลับมาที่พาย แววตาคมกริบนั้นวูบไหวอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะถูกกลบด้วยความเย็นชาที่เจ้าตัวชอบหยิบมาใช้เป็นเกราะป้องกัน "ใครบอกว่ารังเกียจ..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยตอบ "ที่นิ่งไป เพราะกำลังคิดว่า ถ้าวันหนึ่งคนซุ่มซ่ามอย่างเธอเกิดเดินสะดุดขาตัวเองจนล้มลงไปในที่ที่ไม่มีใครดึงไว้... เธอจะทำยังไง" พายนิ่งอึ้ง เธอไม่ได้คาดคิดว่าคนปากจัดอย่างเขาจะหลุดประโยคที่แฝงความรู้สึกลึกซึ้งออกมาแบบนี้ มือบางที่กำแก้วน้ำอยู่เริ่มสั่นน้อยๆ เธอรู้ดีว่าคำถามของธันไม่ได้หมายถึงอุบัติเหตุในชีวิตประจำวัน แต่มันหมายถึงเรื่องระหว่างเราที่ดูเหมือนจะคลุมเครือมาตลอดหลายเดือน "ถ้าไม่มีใครดึง พายก็คงต้องเจ็บ... แต่พายเชื่อว่าต่อให้ล้มแรงแค่ไหน พายก็จะลุกขึ้นมาเองค่ะ" พายตอบพลางฝืนยิ้ม แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว "เพราะพายไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนี่คะ" ธันวางช้อนส้อมลงกับจานเสียงดังเคร้ง ก่อนจะขยับตัวโน้มไปข้างหน้า แววตาที่เคยห่างเหินกลับเปลี่ยนเป็นจริงจังจนพายไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา "ใครบอกว่าเธอต้องลุกขึ้นมาเอง?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของพาย เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มทำให้พายรู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะจะลอยหายไป "จำไว้นะพาย" มือหนาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากพายออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วนั้นอุ่นร้อนจนพายใจสั่น "ต่อให้โลกนี้มันจะเหวี่ยงเธอไปอยู่จุดที่ลึกที่สุด หรือต่อให้เธอจะทำพลาดจนพังไม่เป็นท่าอีกกี่ครั้ง... ตราบใดที่ยังมีฉันยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่มีวันปล่อยให้เธอเจ็บเพียงลำพัง" "พี่ธัน..." เสียงของพายขาดห้วง เธอเงยหน้าสบตากับดวงตาคู่คมคู่นั้น ที่ในยามนี้มันไม่ได้มีความโก๊ะกังหรือความหึงหวงไร้สาระอย่างคีย์อยู่เลย มีเพียงแค่ความหนักแน่นที่ทำให้คนฟังรู้สึกราวกับได้รับคำสัญญาจากสวรรค์ "ฉันพูดจริง ไม่ได้ล้อเล่น" ธันย้ำ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างที่พายไม่เคยได้ยินมาก่อน "สัญญาแล้วนะ ว่าจะดูแลตลอดไป... ไม่ใช่ในฐานะพี่ชาย ไม่ใช่ในฐานะคนรู้จัก แต่ในฐานะ 'คนของฉัน'" พายปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลออกมาโดยไม่คิดจะเช็ดออก เธอโผเข้ากอดเอวสอบของธันแน่น ซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องของเขา ความรู้สึกอุ่นวาบที่หัวใจทำให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าหลังจากนี้เส้นทางความรักของเราจะเป็นอย่างไร อย่างน้อยเธอก็มีกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดคอยปกป้อง ธันลูบศีรษะพายเบาๆ พลางทอดสายตามองออกไปในความมืด เขารู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันเริ่มเกินขอบเขตที่เขาเคยวางไว้ แต่เขาก็ไม่คิดจะถอยหลังกลับไปอีกแล้ว เพราะพายไม่ใช่แค่ 'ยัยเด็กโก๊ะ' อีกต่อไป แต่เธอคือโลกทั้งใบที่เขาอยากจะรักษาไว้ ทว่า... ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังโอบล้อมทั้งคู่ เสียงโทรศัพท์ของธันที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกลับแผดเสียงดังขึ้นมาทำลายความเงียบ พายผละออกจากอ้อมกอดของเขาด้วยความประหม่า ก่อนจะหันไปมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด บนหน้าจอแสดงรายชื่อที่ทำให้รอยยิ้มของธันเลือนหายไปทันที... 'คุณแม่' ธันชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองหน้าพายที่ยังคงยืนยิ้มเปื้อนน้ำตา ก่อนจะตัดสินใจกดรับสายด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ธัน... ลูกอยู่ที่ไหน" เสียงปลายสายสั่นเครือแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "รีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ผู้หญิงที่แม่เลือกไว้ให้ลูก... เขากำลังรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว" ร่างของธันแข็งทื่อไปทันที เขาหันมาสบตาพายที่ยืนอยู่ข้างหลัง สายตาที่เคยมั่นคงของเขาเปลี่ยนเป็นสับสนและปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด พายหน้าซีดเผือดเมื่อจับใจความประโยคสนทนานั้นได้ มือของเธอที่เคยเกาะแขนเขาค่อยๆ เลื่อนหลุดลงอย่างช้าๆ ความรักที่เพิ่งจะลงหลักปักฐาน กำลังจะถูกทดสอบด้วยความจริงที่โหดร้ายที่สุดในค่ำคืนนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างชาพีชหวานน้อยและเป็นกำลังใจให้ยัยพายกับพี่ธันเสมอมานะคะ