กลยุทธ์หยั่งเชิงใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายจางๆ ของสนิมเหล็กและคาวเลือดคละคลุ้งปะปนมากับสายลมราตรี แทรกซึมผ่านรอยแยกของกระโจมบัญชาการใหญ่กลางค่ายทหารรกร้างชายแดนทักษิณ ภายในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงวับแวมจากเปลวเทียนไขเล่มน้อยซึ่งถูกลมพัดไหววูบ โครงหน้าคมสันดั่งสลักจากหินผาของ "เฉินอี้" กลับเด่นชัดด้วยความเยือกเย็นดุร้าย นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกำลังจดจ้องมองแผนที่ยุทธศาสตร์ปักไหมทองบนโต๊ะไม้สน ทว่าจิตสัมผัสอันแหลมคมของแม่ทัพผู้ผ่านศึกมานับร้อยราตรีกลับไหวตัวทันที เมื่อเงาร่างระหงในชุดทหารชั้นผู้น้อยก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า โดยไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าที่ควรจะมี "บังอาจนัก..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มในถ้ำลึกดังลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังสีดำสนิทขยับเพียงนิด คมกระบี่เย็นเยียบที่เหน็บอยู่ข้างกายก็ถูกชักออกครึ่งเล่มโดยสัญชาตญาณ ไอสังหารแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศภายในกระโจมจนแทบหยุดหายใจ "ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะ..." น้ำเสียงใสกระจ่างดั่งไข่มุกกระทบถาดหยกเอ่ยขึ้นอย่างไม่สะท้านสะเทือน ร่างของทหารหนุ่มผู้นั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงพักตร์งดงามล้ำเลิศที่ซ่อนอยู่ใต้หมวกเหล็ก ประกายตาคู่คมกริบไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับพินิจพิเคราะห์ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งแคว้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก "หากข้าพเจ้าต้องการเอาชีวิตท่าน เกรงว่าป่านนี้เงาของท่านคงขาดสะบั้นไปก่อนจะได้ชักกระบี่เสียอีก" หลี่ซูเหยียนกล่าววาจาสามหาวด้วยท่าทีสุขุมลุ่มลึก นางกวาดสายตามองร่องรอยคราบเลือดเก่าและรอยแผลเป็นบนมือหนาของบุรุษตรงหน้า รอยแผลที่ฟ้องชัดถึงความเหี้ยมโหดของสงครามและจิตใจที่ด้านชาต่อความตาย นางรู้ดีว่ากำลังเล่นอยู่กับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ แต่นี่คือเดิมพันเดียวที่จะล้างมลทินให้ตระกูลหลี่ที่ถูกปรักำว่ากบฏ เฉินอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักรบเตือนเขาว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ทหารชั้นผู้น้อยธรรมดา กลิ่นอายของความนิ่งสงบที่แฝงไว้ด้วยสติปัญญาอันล้ำลึกเช่นนี้ มีเพียงเหล่าบัณฑิตชั้นสูงหรือพวกยอดกุนซือในราชสำนักเท่านั้นที่จะมีได้ "เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงกล้าบุกรุกค่ายหลวงยามวิกาล" เฉินอี้กดเสียงต่ำ คมกระบี่จ่อชิดลำคอระหงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปลายกระบี่เย็นเฉียบจนสัมผัสได้ถึงผิวเนื้อ แต่สตรีในร่างทหารกลับเพียงแค่ก้าวเข้าไปใกล้คมดาบอีกนิดอย่างอาจหาญ "ข้าพเจ้าเป็นผู้ที่จะนำชัยชนะอันเด็ดขาดมาสู่มือท่าน... และเป็นผู้เดียวที่จะไขปริศนาคดีทรยศของตระกูลหลี่ที่ท่านกำลังค้นหาคำตอบอยู่" ซูเหยียนกระซิบแผ่วเบา ทว่าถ้อยคำกลับหนักแน่นดั่งขุนเขา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เฉินอี้ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินนามสกุล "หลี่" นัยน์ตาดุร้ายฉายแววซับซ้อนขึ้นวูบหนึ่ง ข่าวการล่มสลายของตระกูลขุนนางผู้จงรักภักดีเมื่อสามปีก่อนเป็นรอยแผลในใจของเขาเช่นกัน เพราะเขาคือคนแรกที่เคลือบแคลงในราชโองการประหารนั้น แต่ด้วยอำนาจมืดของจักรพรรดิถังจื่อ ทำให้เขาทำได้เพียงกัดฟันเก็บงำความสงสัยไว้เบื้องหลังกองทัพ ก่อนที่เฉินอี้จะได้เอաբาตรคำถามใดออกจากลำคอ เสียงฝีเท้าเร่งรีบขององครักษ์เอกก็ดังขึ้นหน้ากระโจม พร้อมกับเสียงรายงานที่สร้างความตึงเครียดขึ้นอีกเท่าตัว "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! ราชasek... พระราชโองการด่วนจากเมืองหลวงถูกส่งมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เฉินอี้ชะักกระบี่กลับด้วยความรวดเร็วราสายฟ้าแลบ เขาหันไปพยักหน้ารับให้องครักษ์เปิดม่านกระโจมเข้ามา ราชสีห์หนุ่มรับม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองประทับตราหยกด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมกราดขึ้นเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความด้านใน หลี่ซูเหยียนยืนนิ่งสงบอยู่ในเงาดำ นางลอบสังเกตปฏิกิริยาของท่านอ๋องอย่างเงียบเชียบ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เฉินอี้ก็หันกลับมามองนางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่มุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตราย มือหนาหยิบจอกสุราสำริดบนโต๊ะขึ้นมา รินของเหลวสีชาเข้มลงไปจนเต็ม ก่อนจะเลื่อนมันมาตรงหน้ากุนซือสาวสวมรอยผู้นี้ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกังวานที่แฝงความท้าทาย "ดื่มจอกนี้เสีย ถ้าเจ้ากล้าพอ... แล้วเราค่อยมาคุยกันเรื่องการล้างมลทินให้ตระกูลหลี่" ซูเหยียนมองถ้วยสุราตรงหน้า ปลายจมูกได้กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของสมุนไพรหายาก ทว่านางรู้ดีว่าภายใต้กลิ่นหอมนั้นซ่อน "พิษสลายโลหิต" ที่สามารถปลิดชีพคนได้ภายในชั่วก้านธูป หากนางดื่ม นางจะพิสูจน์ความจริงใจและได้ก้าวเข้าสู่วังวนอำนาจเคียงข้างพยัคฆ์ร้ายตัวนี้ แต่หากปฏิเสธ... ศีรษะของนางจะต้องหลุดจากบ่าทันที นิ้วเรียวดราวหยกขาวเอื้อมไปสัมผัสกับถ้วยสำริดเย็นเฉียบอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่กะพริบตา ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในมหากาพย์บทนี้ด้วยกันนะครับ