เลขาฯ ผู้ไม่ยอมทิ้งกัน

ปึก! ซองสีน้ำตาลหนาปึกถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ราคาถูกจนฝุ่นที่เกาะอยู่สามวันสามคืนฟุ้งกระจาย ธันวาเลิกคิ้วมองสิ่งของตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ รอยยิ้มมุมปากที่อุตส่าห์ซ้อมหน้ากระจกมาอย่างดิบดีเพื่อเตรียมตัวเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอำนาจ พลันสะดุดกึกทันที "นี่อะไรครับคุณริน?" ธันวาถามด้วยน้ำเสียงกึ่งทึ่งกึ่งงง ขณะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวในชุดสูทสีดำเรียบร้อยที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า "เงินเดือนงวดสุดท้ายของคุณค่ะ... เอ่อ ของคุณครับ!" รินแก้ไขคำสรรพนามอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเรียบตึงจนเดาอารมณ์ไม่ออก แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างชัดเจน "ฉันคำนวณหักลบค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่คุณค้างจ่ายฉันมาสามเดือนเต็ม รวมถึงค่ากาแฟกระป๋องที่คุณยืมฉันไปเมื่อวานซืนเรียบร้อยแล้ว เงินในซองนี้คือสองหมื่นห้าพันบาทถ้วน... นับให้เรียบร้อยด้วยนะคะ... ครับ!" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน เขามองหน้าเลขาฯ สาวผู้ซื่อสัตย์ที่อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังจะเจ๊งของเขามาตลอดสองปี ตั้งแต่วันที่เขายังมีรถหรูขับจนถึงวันที่ต้องเดินเท้าเปล่าใส่กางเกงลายเป็ดสีเหลืองอ๋อยเดินซื้อมาม่าห่อละหกบาท [ติ๊ง! ตรวจพบความซาบซึ้งระคนความงงงวยของโฮสต์!] [ระบบขอแจ้งเตือน: เลขาฯ ส่วนตัว "ริน" กำลังแสดงพฤติกรรม "ขอลาออกเพื่อไปหางานใหม่ที่มั่นคงกว่า" เนื่องจากทนกลิ่นมาม่าผสมความยาจกไม่ไหว โฮสต์มีเวลา 3 นาทีในการกู้ภัยสถานการณ์นี้ มิฉะนั้นจะถูกหัก 500 แต้ม และถูกบังคับให้ใส่กางเกงเป็ดเดินสตรีทแฟชั่นกลางห้างใจกลางเมือง!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบเฮงซวยดังขึ้นในหัว ทำเอาธันวาอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับให้รู้แล้วรู้รอด นี่เขายังไม่ทันได้ประกาศศักดาใส่หน้าพวกกรรมการบริษัทหน้าเลือดที่เพิ่งถีบหัวส่งเขาเลยนะ ทำไมเลขาฯ มือหนึ่งถึงมาชิ่งหนีเขาก่อนซะแล้วล่ะครับเนี่ย! ธันวาสสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงมาด "อดีตเจ้าพ่ออสังหาฯ" กลับมาสวมทับร่างอีกครั้ง แม้ว่ากางเกงที่ใส่อยู่จะพิมพ์ลายเป็ดน้อยก้าบๆ สีเหลืองสะท้อนแสงก็ตาม เขายื่นมือออกไปเลื่อนซองเงินสีน้ำตาลนั้นกลับไปหาหญิงสาวช้าๆ "คุณรินครับ..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และพยายามส่งกระแสจิตสื่อความจริงใจออกไปให้มากที่สุด "ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา ผมจำได้ดีว่าวันที่บริษัทเกือบเจ๊ง คุณไม่เคยบ่นสักคำ วันที่ไม่มีเงินจ่ายเงินเดือน คุณก็ยังคงต้มมาม่าหม้อเดียวกันกินกับผม... แล้ววันนี้ คุณจะมาทิ้งผมไปเพราะเงินแค่สองหมื่นห้าพันบาทเนี่ยนะ?" รินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบลงชั่วพริบตา เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างกระจกที่เต็มไปด้วยคราบฝน "ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากอยู่หรอกนะคะ... เอ๊ย! อยากอยู่หรอกครับ!" รินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความอึดอัดกับสรรพนามที่เผลอหลุดปาก "แต่คุณธันวาคะ... คุณดูสภาพตัวเองตอนนี้สิคะ! ใส่กางเกงเป็ดเดินตรวจบัญชีบริษัท นั่งคุยคนเดียวเหมือนคนสติไม่ดีแถมยังทำตัวลับๆ ล่อๆ ฉันอายุยังน้อย ฉันยังต้องใช้หนี้กยศ.นะคะ! ถ้าฉันอยู่กับคุณต่อไป ฉันคงได้กลายเป็นผีเฝ้าตึกร้างคราบน้ำตาแน่ๆ ค่ะ!" [ติ๊ง! ค่าความภعةของเลขาฯ ลดลงฮวบฮาบ! โฮสต์โปรดระวัง! หากแต้มลดถึงศูนย์ ระบบจะทำการยึดกางเกงเป็ดและบังคับให้ใส่ชุดบิกินี่ขนเป็ดแทน!] เฮ้ย! เอาจริงดิ! บิกินี่ขนเป็ดเนี่ยนะ! ถ้าผมใส่เดินออกไปข้างนอก มีหวังได้ดังข้ามคืนในฐานะเซเลบสติเฟื่องแหงๆ! ธันวาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ความสูงของเขาจะไม่ได้ทำให้รินเกรงกลัวขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย แต่แววตาของชายหนุ่มในวินาทีนี้กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แววตาของไอ้หนุ่มถังแตกที่กำลังนั่งกินมาม่าอืดๆ อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือแววตาของนักล่าผู้กุมชะตากรรมการเงินในกำมือ "คุณริน..." ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงทรงพลังจนหญิงสาวต้องหันกลับมามอง "มองตาผมสิครับ" รินขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมหันมาสบตาคมกริบของเจ้านายหนุ่ม "เงินสองหมื่นห้าพันบาทในซองนั้น..." ธันวาชี้ไปที่ซองกระดาษสีน้ำตาล "เก็บกลับใส่กระเป๋าของคุณไปซะ เพราะนั่นมันแค่อดีต... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เงินเดือนของคุณจะถูกปรับขึ้นเป็นสามแสนบาทต่อเดือน พร้อมโบนัสสิ้นปีสิบสองเดือน และสวัสดิการรถประจำตำแหน่งพร้อมคนขับรถส่วนตัว... สนใจจะเซ็นสัญญาต่อกับผมไหมครับ?" ห้องทำงานเงียบกริบลงทันที เสียงลมหายใจของรินสะดุดกึก เธอนิ่งค้างไปราวกับหุ่นขี้ผึ้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะถลونออกมานอกเบ้า สมองอันชาญฉลาดของเธอกำลังประมวลผลคำพูดของธันวาอย่างรวดเร็ว สามแสนบาท? โบนัสสิบสองเดือน? นี่เจ้านายของเธอมันหัวกระแทกพื้นจนเพ้อเจ้อไปแล้ว หรือว่าไปถูกหวยรางวัลที่หนึ่งร้อยใบมากันแน่! "คุณธันวาคะ..." รินหัวเราะออกมาแห้งๆ แววตาเต็มไปด้วยความระแวง "ถ้าคุณเครียดจนสมองกลับ ฉันพาไปส่งโรงพยาบาลศรีธัญญาตอนนี้ยังทันนะคะ ไม่ต้องมานั่งแต่งเรื่องหลอกเด็กหรอกค่ะ ฉันไม่ใช่คนหลอกง่ายนะ!" ธันวาไม่ได้พูดอะไรแก้ตัว เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น หยิบโทรศัพท์มือถือราคาถูกหน้าจอแตกยับเยินขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มเหนือชั้น ก่อนจะกดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารสีม่วงที่เขาเพิ่งปลุกเสกมันขึ้นมาจากระบบเมื่อครู่ แล้วยื่นหน้าจอไปจ่อตรงหน้าเลขาฯ สาวทันที รินก้มลงมองหน้าจอด้วยความไม่เต็มใจนัก แต่แล้ว... ดวงตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างยิ่งกว่าไข่ห่าน ตัวเลขศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนที่เรียงรายกันอยู่หลังเครื่องหมายบวก ทำเอาลมหายใจของเธอติดขัดไปชั่วขณะ ยอดเงินในบัญชีปัจจุบันคือ: **999,999,999.75 บาท** "ทะ... ทำไม... เงินในบัญชีคุณ... คุณไปปล้นธนาคารไหนมาคะเนี่ย!" รินอุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือกด้วยความตกใจสลับกับความตื่นตระหนก มือเรียวบางเผลอยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่น "ผมไม่ได้ปล้นใครทั้งนั้นครับคุณริน..." ธันวาดึงมือถือกลับมาด้วยท่าทางสบายๆ เขายักไหล่เบาๆ อย่างคนเหนือกว่า "เงินแค่นี้... สำหรับผมมันเป็นแค่เศษเงินทอนจากการซื้อลูกอมเท่านั้นแหละครับ" รินยืนอึ้งสนันทิ้งตัวพิงขอบโต๊ะทำงาน ขາเรียวเริ่มอ่อนแรงลงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกสับสนอลหม่านตีรวนอยู่ในอก ทั้งตกใจ ทั้งเหลือเชื่อ และที่สำคัญ... ความคิดที่จะลาออกเมื่อครู่นี้ปลิวหายไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอยทันที [ติ๊ง! ภารกิจยื้อตัวเลขาฯ สำเร็จลุล่วง! โฮสต์ได้รับรางวัล: "บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Centurion Card)" และแต้มสะสม 1,000 แต้ม!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบในกระเป๋าเสื้อกางเกงเป็ด ธันวาล้วงมือเข้าไปหยิบการ์ดสีดำสนิทที่สะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับออกมาอย่างไร้ความเกรงใจ รินมองการ์ดสีดำในมือของธันวาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แววตาของเธอกลับมามีความหวังและประกายระยิบระยับของความเป็นมืออาชีพอีกครั้ง ในฐานะเลขาฯ ผู้ทรงคุณค่า เธอย่อมรู้ดีว่าการ์ดใบนี้มีอภิสิทธิ์เหนือกว่าคนทั่วไปบนโลกนี้มากแค่ไหน "ถ้าอย่างนั้น..." รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอจัดระเบียบคอเสื้อสูทให้เรียบร้อย ใบหน้ากลับมาเรียบตึงเป็นทางการในโหมดนักบริหารมืออาชีพอีกครั้ง "ในเมื่อท่านประธานมีความพร้อมทางการเงินขนาดนี้แล้ว... บ่ายวันนี้เรามีนัดประชุมด่วนกับคณะกรรมการบริษัทชุดเก่า ที่เคยลงมติขับไล่คุณออกจากตำแหน่ง... จะให้ฉันจัดเตรียมวาระการประชุมแบบไหนดีคะ บอส?" ธันวายิ้มกริ่ม แววตาฉายแววความสะใจที่อัดอั้นมานานหลายเดือน เขาหมุนบัตรเครดิตสีดำในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ "ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอกครับคุณริน..." ธันวาเว้นจังหวะนิดหนึ่งเพื่อสร้างความระทึก "แค่เตรียมกระดาษทิชชُّไว้ให้พวกมันซับน้ำตาตอนคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องผม... ก็พอแล้วล่ะครับ" รินยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน เป็นรอยยิ้มแรกในรอบสามเดือนที่งดงามที่สุดเท่าที่เธอเคยยืดอกต้อนรับเขา "รับทราบค่ะ... ประธานธันวา!" ปัง! เสียงประตูกระจกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงระยับ "ธันวา! แกยังกล้าลอยหน้าลอยตาอยู่ในบริษัทนี้อีกเหรอวะ! ไหนล่ะเงินสามล้านที่แกต้องชดใช้ให้บริษัทวันนี้ ถ้าไม่มีแกก็ไสหัวออกไปซะ..." ประธานกรรมการบริหารจอมโฉดอย่าง "ชัย Sาติ" ตะคอกเสียงดังลั่นห้องด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พ่นคำพูดดูถูกเหียดหยามประโยคที่สองจบ... ธันวาก็หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทโยนปะทะหน้าผากของชัย Sาติ เสียงดัง *แป๊ะ* สนั่นห้อง พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก "รูดซะ... วงเงินไม่จำกัด อยากได้บริษัทคืนทั้งบริษัท หรืออยากได้หุ้นทั้งหมดของแก... เลือกเอาเลยครับท่านประธาน!" [ฮาไม่จำกัด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมหัวเราะไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ]